Zmiany w działaniu w Androidzie 5.0

Poziom interfejsu API: 21

Oprócz nowych funkcji i możliwości Android 5.0 zawiera wiele zmian w systemie i zachowaniu interfejsu API. W tym dokumencie opisujemy niektóre z najważniejszych zmian, które musisz zrozumieć i uwzględnić w swoich aplikacjach.

Jeśli masz już opublikowaną aplikację na Androida, pamiętaj, że te zmiany w Androidzie 5.0 mogą mieć na nią wpływ.

Jeśli chcesz zapoznać się z ogólnym omówieniem nowych funkcji platformy, przeczytaj najważniejsze informacje o Androidzie Lollipop.

Filmy

Dev Byte: What's New in Android 5.0

Dev Byte: powiadomienia

Środowisko uruchomieniowe Androida (ART)

W Androidzie 5.0 środowisko wykonawcze ART zastępuje Dalvik jako domyślne środowisko platformy. Środowisko wykonawcze ART zostało wprowadzone w Androidzie 4.4 w ramach eksperymentu.

Omówienie nowych funkcji ART znajdziesz w artykule Przedstawiamy ART. Oto niektóre z najważniejszych nowych funkcji:

  • Kompilacja przed uruchomieniem (AOT)
  • Ulepszone odśmiecanie pamięci (GC)
  • Ulepszona obsługa debugowania

Większość aplikacji na Androida powinna działać bez żadnych zmian w ART. Jednak niektóre techniki, które działają w Dalviku, nie działają w ART. Informacje o najważniejszych problemach znajdziesz w artykule Weryfikowanie działania aplikacji w środowisku wykonawczym Androida (ART). Zwróć szczególną uwagę, jeśli:

  • Aplikacja używa interfejsu Java Native Interface (JNI) do uruchamiania kodu C/C++.
  • Używasz narzędzi dla programistów, które generują niestandardowy kod (np. niektóre narzędzia do zaciemniania kodu).
  • używasz technik, które są niezgodne z kompaktowaniem pamięci;

Powiadomienia

Upewnij się, że Twoje powiadomienia uwzględniają te zmiany w Androidzie 5.0. Więcej informacji o projektowaniu powiadomień na Androida 5.0 i nowsze wersje znajdziesz w przewodniku po projektowaniu powiadomień.

Styl Material Design

Powiadomienia są wyświetlane z ciemnym tekstem na białym (lub bardzo jasnym) tle, aby pasowały do nowych widżetów Material Design. Upewnij się, że wszystkie powiadomienia wyglądają prawidłowo w nowym schemacie kolorów. Jeśli powiadomienia wyglądają nieprawidłowo, popraw je:

  • Użyj setColor(), aby ustawić kolor uzupełniający w okręgu za obrazem ikony.
  • Zaktualizuj lub usuń komponenty, które zawierają kolor. System ignoruje wszystkie kanały inne niż alfa w ikonach działań i głównej ikonie powiadomienia. Należy założyć, że te ikony będą zawierać tylko kanał alfa. System wyświetla ikony powiadomień na biało, a ikony działań na ciemnoszaro.

Dźwięk i wibracje

Jeśli obecnie dodajesz dźwięki i wibracje do powiadomień za pomocą klas Ringtone, MediaPlayer lub Vibrator, usuń ten kod, aby system mógł prawidłowo wyświetlać powiadomienia w trybie priorytetowym. Zamiast tego użyj metod Notification.Builder, aby dodać dźwięki i wibracje.

Ustawienie urządzenia na RINGER_MODE_SILENT powoduje, że przechodzi ono w nowy tryb priorytetowy. Urządzenie opuści tryb priorytetu, jeśli ustawisz go na RINGER_MODE_NORMAL lub RINGER_MODE_VIBRATE.

Wcześniej Android używał STREAM_MUSIC jako głównego strumienia do sterowania głośnością na tabletach. W Androidzie 5.0 strumień głośności głównej na telefonach i tabletach jest teraz ujednolicony i sterowany za pomocą STREAM_RING lub STREAM_NOTIFICATION.

Widoczność na ekranie blokady

Domyślnie powiadomienia pojawiają się teraz na ekranie blokady użytkownika w Androidzie 5.0. Użytkownicy mogą chronić informacje poufne przed ujawnieniem. W takim przypadku system automatycznie ukrywa tekst wyświetlany w powiadomieniu. Aby dostosować to powiadomienie, użyj setPublicVersion().

Jeśli powiadomienie nie zawiera danych osobowych lub chcesz zezwolić na elementy sterujące odtwarzaniem multimediów w powiadomieniu, wywołaj metodę setVisibility() i ustaw poziom widoczności powiadomienia na VISIBILITY_PUBLIC.

Odtwarzanie multimediów

Jeśli wdrażasz powiadomienia, które pokazują stan odtwarzania multimediów lub elementy sterujące, rozważ użycie nowego szablonu Notification.MediaStyle zamiast niestandardowego obiektu RemoteViews.RemoteView. Niezależnie od wybranego podejścia ustaw widoczność powiadomienia na VISIBILITY_PUBLIC, aby elementy sterujące były dostępne na ekranie blokady. Pamiętaj, że od Androida 5.0 system nie wyświetla już obiektów RemoteControlClient na ekranie blokady. Więcej informacji znajdziesz w sekcji Jeśli aplikacja używa RemoteControlClient.

powiadomienie z ostrzeżeniem,

Powiadomienia mogą teraz pojawiać się w małym pływającym oknie (nazywanym też powiadomieniem z ostrzeżeniem), gdy urządzenie jest aktywne (czyli odblokowane i z włączonym ekranem). Te powiadomienia wyglądają podobnie do kompaktowej formy powiadomienia, ale powiadomienie z ostrzeżeniem zawiera też przyciski poleceń. Użytkownicy mogą zareagować na powiadomienie z ostrzeżeniem lub je odrzucić bez opuszczania bieżącej aplikacji.

Przykłady warunków, które mogą powodować wyświetlanie powiadomień z ostrzeżeniem:

  • Aktywność użytkownika jest w trybie pełnoekranowym (aplikacja używa fullScreenIntent).
  • powiadomienie ma wysoki priorytet i wykorzystuje dzwonki lub wibracje;

Jeśli Twoja aplikacja implementuje powiadomienia w którymkolwiek z tych scenariuszy, upewnij się, że powiadomienia z ostrzeżeniem są wyświetlane prawidłowo.

Opcje sterowania multimediami i RemoteControlClient

Klasa RemoteControlClient została wycofana. Jak najszybciej przejdź na nowy interfejs API MediaSession.

Ekrany blokady w Androidzie 5.0 nie wyświetlają elementów sterujących odtwarzaniem w aplikacji MediaSession ani RemoteControlClient. Zamiast tego aplikacja może udostępniać elementy sterujące odtwarzaniem multimediów z poziomu ekranu blokady za pomocą powiadomienia. Dzięki temu aplikacja ma większą kontrolę nad prezentacją przycisków multimedialnych, a użytkownicy mogą korzystać z nich w spójny sposób na zablokowanych i odblokowanych urządzeniach.

W Androidzie 5.0 wprowadziliśmy w tym celu nowy szablon Notification.MediaStyle. Notification.MediaStyle konwertuje działania powiadomień dodane za pomocą Notification.Builder.addAction() na kompaktowe przyciski umieszczone w powiadomieniach o odtwarzaniu multimediów w aplikacji. Przekaż token sesji do metody setSession(), aby poinformować system, że to powiadomienie kontroluje trwającą sesję multimedialną.

Ustaw widoczność powiadomienia na VISIBILITY_PUBLIC, aby oznaczyć je jako bezpieczne do wyświetlania na dowolnym ekranie blokady (zabezpieczonym lub nie). Więcej informacji znajdziesz w artykule Powiadomienia na ekranie blokady.

Aby wyświetlać elementy sterujące odtwarzaniem multimediów, gdy aplikacja działa na platformie Android TV lub Wear, zaimplementuj klasę MediaSession. Jeśli aplikacja ma odbierać zdarzenia przycisków multimedialnych na urządzeniach z Androidem, musisz też zaimplementować MediaSession.

getRecentTasks()

Wraz z wprowadzeniem w Androidzie 5.0 nowej funkcji jednoczesnych zadań związanych z dokumentami i aktywnościami (patrz Jednoczesne zadania związane z dokumentami i aktywnościami na ekranie Ostatnie) metoda ActivityManager.getRecentTasks() została wycofana, aby zwiększyć prywatność użytkowników. Ze względu na zgodność wsteczną ta metoda nadal zwraca niewielki podzbiór danych, w tym zadania aplikacji wywołującej i ewentualnie inne zadania, które nie są poufne (np. Dom). Jeśli Twoja aplikacja używa tej metody do pobierania własnych zadań, użyj zamiast niej metody getAppTasks().

Obsługa architektury 64-bitowej w Androidzie NDK

Android 5.0 wprowadza obsługę systemów 64-bitowych. Ulepszenie 64-bitowe zwiększa przestrzeń adresową i poprawia wydajność, jednocześnie w pełni obsługując dotychczasowe aplikacje 32-bitowe. Obsługa architektury 64-bitowej zwiększa też wydajność OpenSSL w kryptografii. Oprócz tego ta wersja wprowadza nowe natywne interfejsy API NDK do multimediów oraz natywną obsługę OpenGL ES (GLES) 3.1.

Aby korzystać z obsługi 64-bitowej dostępnej w Androidzie 5.0, pobierz i zainstaluj NDK w wersji 10c ze strony Android NDK. Więcej informacji o ważnych zmianach i poprawkach błędów w NDK znajdziesz w informacjach o wersji wersji 10c.

Tworzenie powiązania z usługą

Metoda Context.bindService() wymaga teraz jawnego obiektu Intent i zgłasza wyjątek, jeśli otrzyma obiekt niejawny. Aby zapewnić bezpieczeństwo aplikacji, podczas uruchamiania lub wiązania Service używaj intencji jawnej i nie deklaruj filtrów intencji dla usługi.

WebView

Android 5.0 zmienia domyślne działanie aplikacji.

  • Jeśli Twoja aplikacja jest kierowana na interfejs API na poziomie 21 lub wyższym:
    • System domyślnie blokuje treści mieszane i pliki cookie innych firm. Aby zezwolić na treści mieszane i pliki cookie innych firm, użyj odpowiednio metod setMixedContentMode() i setAcceptThirdPartyCookies().
    • System inteligentnie wybiera teraz fragmenty dokumentu HTML do narysowania. To nowe działanie domyślne pomaga zmniejszyć wykorzystanie pamięci i zwiększyć wydajność. Jeśli chcesz wyrenderować cały dokument naraz, wyłącz tę optymalizację, wywołując enableSlowWholeDocumentDraw().
  • Jeśli aplikacja jest kierowana na interfejsy API na poziomie niższym niż 21: system zezwala na treści mieszane i pliki cookie innych firm oraz zawsze renderuje cały dokument naraz.

Wymóg unikalności uprawnień niestandardowych

Jak opisano w omówieniu uprawnień, aplikacje na Androida mogą definiować uprawnienia niestandardowe jako sposób zarządzania dostępem do komponentów w zastrzeżony sposób, bez używania wstępnie zdefiniowanych uprawnień systemowych platformy. Aplikacje definiują uprawnienia niestandardowe w elementach <permission> zadeklarowanych w plikach manifestu.

Istnieje kilka scenariuszy, w których definiowanie uprawnień niestandardowych jest uzasadnione i bezpieczne. Jednak tworzenie uprawnień niestandardowych jest czasami niepotrzebne, a nawet może stanowić potencjalne zagrożenie dla aplikacji, w zależności od poziomu ochrony przypisanego do uprawnień.

W Androidzie 5.0 wprowadziliśmy zmianę w działaniu, która gwarantuje, że tylko jedna aplikacja może zdefiniować dane uprawnienie niestandardowe, chyba że jest podpisana tym samym kluczem co inne aplikacje definiujące to uprawnienie.

Aplikacje używające zduplikowanych uprawnień niestandardowych

Każda aplikacja może zdefiniować dowolne uprawnienie niestandardowe, więc może się zdarzyć, że kilka aplikacji zdefiniuje to samo uprawnienie niestandardowe. Jeśli na przykład 2 aplikacje oferują podobne funkcje, mogą mieć tę samą nazwę logiczną uprawnień niestandardowych. Aplikacje mogą też zawierać popularne biblioteki publiczne lub przykłady kodu, które same zawierają te same definicje uprawnień niestandardowych.

W Androidzie 4.4 i starszych użytkownicy mogli zainstalować na danym urządzeniu kilka takich aplikacji, ale system przypisywał poziom ochrony określony przez aplikację zainstalowaną jako pierwsza.

Od Androida 5.0 system wymusza nowe ograniczenie unikalności uprawnień niestandardowych w przypadku aplikacji podpisanych różnymi kluczami. Teraz tylko jedna aplikacja na urządzeniu może definiować dane uprawnienie niestandardowe (określone przez jego nazwę), chyba że druga aplikacja definiująca uprawnienie jest podpisana tym samym kluczem. Jeśli użytkownik spróbuje zainstalować aplikację ze zduplikowanymi uprawnieniami niestandardowymi, która nie jest podpisana tym samym kluczem co aplikacja rezydentna definiująca te uprawnienia, system zablokuje instalację.

Uwagi dotyczące aplikacji

W Androidzie 5.0 i nowszych aplikacje mogą nadal definiować własne uprawnienia niestandardowe tak jak wcześniej i żądać uprawnień niestandardowych od innych aplikacji za pomocą mechanizmu <uses-permission>. Jednak ze względu na nowe wymagania wprowadzone w Androidzie 5.0 należy dokładnie ocenić potencjalny wpływ na aplikację.

Oto kilka kwestii, które warto rozważyć:

  • Czy Twoja aplikacja deklaruje w pliku manifestu elementy <permission>? Jeśli tak, to czy są one niezbędne do prawidłowego działania aplikacji lub usługi? A może możesz użyć domyślnego uprawnienia systemowego?
  • Jeśli w aplikacji masz elementy <permission>, czy wiesz, skąd pochodzą?
  • Czy naprawdę chcesz, aby inne aplikacje prosiły o Twoje uprawnienia niestandardowe za pomocą <uses-permission>?
  • Czy w aplikacji używasz szablonu lub przykładowego kodu, który zawiera elementy <permission>? Czy te elementy uprawnień są rzeczywiście niezbędne?
  • Czy Twoje uprawnienia niestandardowe mają proste nazwy lub nazwy oparte na popularnych terminach, które mogą być używane przez inne aplikacje?

Nowe instalacje i aktualizacje

Jak wspomniano powyżej, nie ma to wpływu na nowe instalacje i aktualizacje aplikacji na urządzeniach z Androidem 4.4 lub starszym i nie zmienia się ich działanie. W przypadku nowych instalacji i aktualizacji na urządzeniach z Androidem 5.0 lub nowszym system uniemożliwia instalację aplikacji, jeśli definiuje ona uprawnienia niestandardowe, które są już zdefiniowane przez istniejącą aplikację rezydentną.

Dotychczasowe instalacje z aktualizacją systemu Android 5.0

Jeśli Twoja aplikacja korzysta z niestandardowych uprawnień i jest powszechnie rozpowszechniana i instalowana, może to mieć wpływ na jej działanie, gdy użytkownicy zaktualizują swoje urządzenia do Androida 5.0. Po zainstalowaniu aktualizacji system ponownie sprawdza zainstalowane aplikacje, w tym ich uprawnienia niestandardowe. Jeśli aplikacja definiuje uprawnienie niestandardowe, które jest już zdefiniowane przez inną aplikację, która została już zweryfikowana, a aplikacja nie jest podpisana tym samym kluczem co druga aplikacja, system nie zainstaluje ponownie aplikacji.

Rekomendacje

Jeśli masz urządzenia z Androidem 5.0 lub nowszym, zalecamy natychmiastowe sprawdzenie aplikacji, wprowadzenie niezbędnych zmian i jak najszybsze opublikowanie zaktualizowanej wersji dla użytkowników.

  • Jeśli używasz w aplikacji uprawnień niestandardowych, zastanów się nad ich pochodzeniem i tym, czy rzeczywiście ich potrzebujesz. Usuń z aplikacji wszystkie elementy <permission>, chyba że masz pewność, że są one wymagane do jej prawidłowego działania.
  • W miarę możliwości rozważ zastąpienie uprawnień niestandardowych uprawnieniami domyślnymi systemu.
  • Jeśli aplikacja wymaga uprawnień niestandardowych, zmień nazwy uprawnień niestandardowych, aby były unikalne dla aplikacji, np. dodając je do pełnej nazwy pakietu aplikacji.
  • Jeśli masz pakiet aplikacji podpisanych różnymi kluczami, które uzyskują dostęp do udostępnionego komponentu za pomocą uprawnienia niestandardowego, upewnij się, że uprawnienie niestandardowe jest zdefiniowane tylko raz, w udostępnionym komponencie. Aplikacje, które używają udostępnionego komponentu, nie powinny same definiować uprawnień niestandardowych, ale powinny prosić o dostęp za pomocą mechanizmu <uses-permission>.
  • Jeśli masz pakiet aplikacji podpisanych tym samym kluczem, każda z nich może w razie potrzeby definiować te same uprawnienia niestandardowe – system umożliwia instalowanie aplikacji w zwykły sposób.

Zmiany w domyślnej konfiguracji TLS/SSL

Android 5.0 wprowadza zmiany w domyślnej konfiguracji TLS/SSL używanej przez aplikacje do obsługi ruchu HTTPS i innego ruchu TLS/SSL:

  • Protokoły TLSv1.2 i TLSv1.1 są teraz włączone,
  • Zestawy szyfrów AES-GCM (AEAD) są teraz włączone,
  • Zestawy szyfrów MD5, 3DES, eksportu i statycznego klucza ECDH są teraz wyłączone.
  • Preferowane są zestawy szyfrów z utajnieniem przekazywania (ECDHE i DHE).

Te zmiany mogą w niewielkiej liczbie przypadków wymienionych poniżej powodować problemy z połączeniami HTTPS lub TLS/SSL.

Pamiętaj, że dostawca zabezpieczeń ProviderInstaller z usług Google Play oferuje już te zmiany w wersjach platformy Androida od Androida 2.3.

Serwer nie obsługuje żadnego z włączonych zestawów szyfrów

Na przykład serwer może obsługiwać tylko zestawy szyfrów 3DES lub MD5. Zalecanym rozwiązaniem jest poprawienie konfiguracji serwera, aby umożliwić korzystanie z silniejszych i nowocześniejszych zestawów szyfrów i protokołów. W idealnej sytuacji powinny być włączone protokoły TLSv1.2 i AES-GCM, a zestawy szyfrów utajnienia przekazywania (ECDHE, DHE) powinny być włączone i preferowane.

Możesz też zmodyfikować aplikację, aby używała niestandardowego obiektu SSLSocketFactory do komunikacji z serwerem. Fabryka powinna być zaprojektowana tak, aby tworzyć instancje SSLSocket, które oprócz domyślnych zestawów szyfrów mają włączone niektóre zestawy szyfrów wymagane przez serwer.

Aplikacja przyjmuje błędne założenia dotyczące zestawów szyfrów używanych do łączenia się z serwerem.

Na przykład niektóre aplikacje zawierają niestandardowy interfejs X509TrustManager, który nie działa, ponieważ oczekuje parametru authType o wartości RSA, a napotyka ECDHE_RSA lub DHE_RSA.

Serwer nie obsługuje TLSv1.1, TLSv1.2 ani nowych rozszerzeń TLS

Na przykład uzgadnianie połączenia TLS/SSL z serwerem jest błędnie odrzucane lub zatrzymywane. Zalecanym rozwiązaniem jest uaktualnienie serwera, aby był zgodny z protokołem TLS/SSL. Dzięki temu serwer będzie mógł pomyślnie negocjować te nowsze protokoły lub protokoły TLSv1 lub starsze i ignorować rozszerzenia TLS, których nie rozumie. W niektórych przypadkach wyłączenie protokołów TLSv1.1 i TLSv1.2 na serwerze może być rozwiązaniem tymczasowym do czasu uaktualnienia oprogramowania serwera.

Możesz też zmodyfikować aplikację, aby używała niestandardowej klasy SSLSocketFactory do komunikacji z serwerem. Fabryka powinna być zaprojektowana tak, aby tworzyć instancje SSLSocket tylko z tymi protokołami, które są prawidłowo obsługiwane przez serwer.

Obsługa profili zarządzanych

Administratorzy urządzeń mogą dodawać do urządzeń profile zarządzane. Właścicielem tego profilu jest administrator, co daje mu kontrolę nad profilem zarządzanym, podczas gdy profil osobisty użytkownika i jego miejsce na dane pozostają pod kontrolą użytkownika. Ta zmiana może wpłynąć na działanie dotychczasowej aplikacji w następujący sposób.

Obsługa intencji

Administratorzy urządzeń mogą ograniczyć dostęp do aplikacji systemowych z profilu zarządzanego. W takim przypadku, jeśli aplikacja wywoła intencję z profilu zarządzanego, która zwykle byłaby obsługiwana przez tę aplikację, a na profilu zarządzanym nie ma odpowiedniego modułu obsługi intencji, intencja spowoduje wyjątek. Na przykład administrator urządzenia może ograniczyć dostęp aplikacji w profilu zarządzanym do systemowej aplikacji aparatu. Jeśli aplikacja działa w profilu zarządzanym i wywołuje startActivityForResult() dla MediaStore.ACTION_IMAGE_CAPTURE, a w profilu zarządzanym nie ma aplikacji, która może obsłużyć intencję, spowoduje to błąd ActivityNotFoundException.

Możesz temu zapobiec, sprawdzając, czy istnieje co najmniej 1 moduł obsługi dla każdej intencji, zanim ją uruchomisz. Aby sprawdzić, czy moduł obsługi jest prawidłowy, wywołaj Intent.resolveActivity(). Przykład takiego działania znajdziesz w artykule Take Photos Simply: Take a Photo with the Camera App (Proste robienie zdjęć: robienie zdjęć za pomocą aplikacji Aparat).

Udostępnianie plików między profilami

Każdy profil ma własne miejsce na pliki. Identyfikator URI pliku odnosi się do konkretnej lokalizacji w pamięci masowej, co oznacza, że identyfikator URI pliku, który jest prawidłowy w jednym profilu, nie jest prawidłowy w innym. Zwykle nie stanowi to problemu dla aplikacji, która zazwyczaj uzyskuje dostęp tylko do plików, które tworzy. Jeśli jednak aplikacja dołącza plik do intencji, nie jest bezpieczne dołączanie identyfikatora URI pliku, ponieważ w niektórych okolicznościach intencja może być obsługiwana w innym profilu. Na przykład administrator urządzenia może określić, że zdarzenia robienia zdjęć powinny być obsługiwane przez aplikację aparatu na profilu osobistym. Jeśli intencja jest wywoływana przez aplikację w profilu zarządzanym, aparat musi mieć możliwość zapisania obrazu w lokalizacji, w której aplikacje profilu zarządzanego mogą go odczytać.

Aby mieć pewność, że plik zostanie dołączony do intencji, która może przechodzić z jednego profilu do drugiego, utwórz i użyj identyfikatora URI treści dla tego pliku. Więcej informacji o udostępnianiu plików za pomocą identyfikatorów URI treści znajdziesz w artykule Udostępnianie plików. Na przykład administrator urządzenia może zezwolić na obsługę ACTION_IMAGE_CAPTURE przez aparat w profilu osobistym. EXTRA_OUTPUT intencji uruchamiania powinien zawierać identyfikator URI treści określający, gdzie ma być przechowywane zdjęcie. Aplikacja aparatu może zapisać obraz w lokalizacji określonej przez ten identyfikator URI, a aplikacja, która wywołała intencję, będzie mogła odczytać ten plik, nawet jeśli znajduje się w innym profilu.

Usunięto obsługę widżetów na ekranie blokady

Android 5.0 nie obsługuje już widżetów na ekranie blokady, ale nadal obsługuje widżety na ekranie głównym.