Android 7.0 Nougat wprowadza wiele nowych funkcji i możliwości dla użytkowników i programistów. W tym dokumencie opisujemy nowości dla deweloperów.
Zapoznaj się ze zmianami w działaniu Androida 7.0, aby dowiedzieć się, w jakich obszarach zmiany na platformie mogą wpłynąć na Twoje aplikacje.
Więcej informacji o funkcjach Androida 7.0 dla użytkowników znajdziesz na stronie www.android.com.
Obsługa wielu okien
W Androidzie 7.0 wprowadzamy nową, bardzo oczekiwaną funkcję wielozadaniowości – obsługę wielu okien.
Użytkownicy mogą teraz otwierać 2 aplikacje na ekranie jednocześnie.
- Na telefonach i tabletach z Androidem 7.0 użytkownicy mogą uruchamiać 2 aplikacje obok siebie lub jedna nad drugą w trybie podzielonego ekranu. Użytkownicy mogą zmieniać rozmiar aplikacji, przeciągając pasek, który je rozdziela.
- Na urządzeniach z Androidem TV aplikacje mogą przechodzić w tryb obrazu w obrazie, dzięki czemu mogą nadal wyświetlać treści, gdy użytkownik przegląda inne aplikacje lub korzysta z nich.
Rysunek 1. Aplikacje działające w trybie podzielonego ekranu.
Obsługa wielu okien, zwłaszcza na tabletach i innych urządzeniach z większym ekranem, daje nowe możliwości angażowania użytkowników. Możesz nawet włączyć w aplikacji funkcję przeciągania i upuszczania, aby użytkownicy mogli wygodnie przeciągać treści do aplikacji lub z niej. To świetny sposób na poprawę wrażeń użytkowników.
Dodanie do aplikacji obsługi wielu okien i skonfigurowanie sposobu, w jaki aplikacja obsługuje wyświetlanie w wielu oknach, jest proste. Możesz na przykład określić minimalne dopuszczalne wymiary aktywności, aby uniemożliwić użytkownikom zmniejszanie jej poniżej tego rozmiaru. Możesz też wyłączyć wyświetlanie aplikacji w trybie wielu okien, aby system wyświetlał ją tylko w trybie pełnoekranowym.
Więcej informacji znajdziesz w dokumentacji dla deweloperów dotyczącej obsługi wielu okien.
Ulepszenia powiadomień
W Androidzie 7.0 zmieniliśmy wygląd powiadomień, aby były łatwiejsze i szybsze w użyciu. Oto niektóre ze zmian:
- Aktualizacje szablonów: aktualizujemy szablony powiadomień, aby położyć większy nacisk na baner powitalny i awatar. Deweloperzy będą mogli korzystać z nowych szablonów przy minimalnych zmianach w kodzie.
-
Dostosowywanie stylu wiadomości: za pomocą klasy
MessagingStylemożesz dostosować więcej etykiet interfejsu powiązanych z powiadomieniami. Możesz skonfigurować wiadomość, tytuł rozmowy i widok treści. - Powiadomienia zbiorcze: system może grupować wiadomości, na przykład według tematu, i wyświetlać je jako grupę. Użytkownik może wykonywać na nich działania, takie jak odrzucenie lub archiwizacja. Jeśli masz już wdrożone powiadomienia na Androida Wear, ten model będzie Ci znany.
- Bezpośrednia odpowiedź: w przypadku aplikacji do komunikacji w czasie rzeczywistym system Android obsługuje odpowiedzi w tekście, dzięki czemu użytkownicy mogą szybko odpowiadać na SMS-y lub wiadomości tekstowe bezpośrednio w interfejsie powiadomień.
- Widoki niestandardowe: 2 nowe interfejsy API umożliwiają korzystanie z dekoracji systemowych, takich jak nagłówki i działania powiadomień, podczas używania widoków niestandardowych w powiadomieniach.
Rysunek 2. Grupowanie powiadomień i bezpośrednie odpowiedzi.
Aby dowiedzieć się, jak wdrożyć nowe funkcje, zapoznaj się z przewodnikiem po powiadomieniach.
Kompilacja JIT/AOT na podstawie profilu
W Androidzie 7.0 dodaliśmy do ART kompilator JIT (Just in Time) z profilowaniem kodu, który stale zwiększa wydajność aplikacji na Androida podczas ich działania. Kompilator JIT uzupełnia obecny kompilator AOT (Ahead of Time) środowiska ART i pomaga zwiększyć wydajność środowiska wykonawczego, zaoszczędzić miejsce na dane oraz przyspieszyć aktualizacje aplikacji i systemu.
Kompilacja na podstawie profilu pozwala środowisku ART zarządzać kompilacją AOT/JIT każdej aplikacji zgodnie z jej rzeczywistym wykorzystaniem oraz warunkami na urządzeniu. Na przykład ART przechowuje profil „gorących” metod każdej aplikacji i może je wstępnie kompilować i buforować, aby zapewnić najlepszą wydajność. Pozostałe części aplikacji nie są kompilowane, dopóki nie zostaną użyte.
Oprócz zwiększenia wydajności kluczowych części aplikacji kompilacja na podstawie profilu pomaga zmniejszyć ogólne wykorzystanie pamięci RAM przez aplikację, w tym powiązane pliki binarne. Ta funkcja jest szczególnie ważna na urządzeniach z małą ilością pamięci.
ART zarządza kompilacją na podstawie profilu w sposób, który minimalizuje wpływ na baterię urządzenia. Wstępna kompilacja jest wykonywana tylko wtedy, gdy urządzenie jest nieaktywne i się ładuje, co pozwala zaoszczędzić czas i baterię.
Szybka ścieżka do instalacji aplikacji
Jedną z najbardziej namacalnych korzyści kompilatora JIT w ART jest szybkość instalacji aplikacji i aktualizacji systemu. Nawet duże aplikacje, których optymalizacja i instalacja w Androidzie 6.0 zajmowała kilka minut, teraz można zainstalować w kilka sekund. Aktualizacje systemu są też szybsze, ponieważ nie ma już etapu optymalizacji.
Tryb uśpienia w ruchu…
W Androidzie 6.0 wprowadzono Doze, tryb systemowy, który oszczędza baterię, odraczając aktywność procesora i aktywność sieciową aplikacji, gdy urządzenie jest nieaktywne, np. gdy leży na stole lub w szufladzie.
W Androidzie 7.0 funkcja Doze idzie o krok dalej i oszczędza baterię, gdy jesteś w ruchu. Za każdym razem, gdy ekran jest wyłączony przez pewien czas, a urządzenie jest odłączone od zasilania, Doze stosuje do aplikacji podzbiór znanych ograniczeń dotyczących procesora i sieci. Oznacza to, że użytkownicy mogą oszczędzać baterię, nawet gdy noszą urządzenia w kieszeni.
Rysunek 3. Doze stosuje teraz ograniczenia, aby wydłużyć czas pracy na baterii, nawet gdy urządzenie nie jest nieruchome.
Krótko po wyłączeniu ekranu, gdy urządzenie jest zasilane z baterii, Doze ogranicza dostęp do sieci i odracza zadania oraz synchronizacje. Podczas krótkich przerw na konserwację aplikacje mają dostęp do sieci i wykonują odłożone zadania lub synchronizacje. Włączenie ekranu lub podłączenie urządzenia do ładowania powoduje wyłączenie trybu drzemki.
Gdy urządzenie znów jest nieruchome, z wyłączonym ekranem i zasilane z baterii przez pewien czas, Doze stosuje pełne ograniczenia procesora i sieci do alarmów PowerManager.WakeLock, AlarmManager oraz skanowania GPS/Wi-Fi.
Sprawdzone metody dostosowywania aplikacji do trybu Doze są takie same niezależnie od tego, czy urządzenie się porusza, czy nie. Jeśli więc Twoja aplikacja została już zaktualizowana pod kątem trybu Doze, nie musisz nic robić. Jeśli nie, zacznij dostosowywać aplikację do trybu uśpienia.
Project Svelte: optymalizacje działania w tle
Projekt Svelte to ciągłe działania mające na celu zminimalizowanie wykorzystania pamięci RAM przez system i aplikacje na różnych urządzeniach z Androidem w ekosystemie. W Androidzie 7.0 Project Svelte skupia się na optymalizacji działania aplikacji w tle.
Przetwarzanie w tle jest istotną częścią większości aplikacji. Jeśli jest odpowiednio obsługiwana, może zapewnić użytkownikom niesamowite wrażenia – natychmiastowe, szybkie i dopasowane do kontekstu. Jeśli procesy w tle nie są prawidłowo obsługiwane, mogą niepotrzebnie zużywać pamięć RAM (i baterię) oraz wpływać na wydajność systemu w przypadku innych aplikacji.
Od Androida 5.0 JobScheduler jest preferowanym sposobem wykonywania zadań w tle, który jest korzystny dla użytkowników. Aplikacje mogą planować zadania, pozwalając systemowi na optymalizację na podstawie pamięci, zasilania i warunków połączenia. JobScheduler zapewnia kontrolę i prostotę, dlatego chcemy, aby wszystkie aplikacje z niego korzystały.
Inną dobrą opcją jest GCMNetworkManager, czyli część Usług Google Play, która oferuje podobne planowanie zadań i jest zgodna ze starszymi wersjami Androida.
Nadal rozwijamy JobScheduler i GCMNetworkManager, aby spełniały więcej Twoich potrzeb – na przykład w Androidzie 7.0 możesz teraz planować zadania w tle na podstawie zmian w mechanizmach dostarczania treści. Jednocześnie zaczynamy wycofywać niektóre starsze wzorce, które mogą obniżać wydajność systemu, zwłaszcza na urządzeniach z małą ilością pamięci.
W Androidzie 7.0 usuwamy 3 często używane komunikaty ogólne – CONNECTIVITY_ACTION, ACTION_NEW_PICTURE i ACTION_NEW_VIDEO – ponieważ mogą one wybudzać procesy w tle wielu aplikacji jednocześnie, co obciąża pamięć i baterię. Jeśli Twoja aplikacja otrzymuje te zdarzenia, skorzystaj z Androida 7.0, aby przejść na JobScheduler i powiązane interfejsy API.
Szczegółowe informacje znajdziesz w dokumentacji dotyczącej optymalizacji w tle.
SurfaceView
Android 7.0 wprowadza ruch synchroniczny do klasy SurfaceView, co w niektórych przypadkach zapewnia lepszą wydajność baterii niż TextureView: podczas renderowania filmów lub treści 3D aplikacje z przewijaniem i animowaną pozycją filmu zużywają mniej energii z SurfaceView niż z TextureView.
Klasa SurfaceView umożliwia bardziej energooszczędne tworzenie kompozycji na ekranie, ponieważ jest ona tworzona na dedykowanym sprzęcie, niezależnie od zawartości okna aplikacji. W efekcie tworzy mniej kopii pośrednich niż TextureView.
Pozycja treści obiektu SurfaceView jest teraz aktualizowana synchronicznie z zawartością aplikacji. Jednym z efektów tej zmiany jest to, że proste przesunięcia lub skalowanie filmu odtwarzanego w elemencie SurfaceView nie powodują już wyświetlania czarnych pasów obok widoku podczas jego przesuwania.
Od Androida 7.0 zdecydowanie zalecamy oszczędzanie energii przez używanie SurfaceView zamiast TextureView.
Oszczędzanie danych
Rysunek 4. Oszczędzanie danych w Ustawieniach.
W ciągu całego okresu użytkowania urządzenia mobilnego koszt pakietu danych mobilnych zwykle przekracza koszt samego urządzenia. Dla wielu użytkowników mobilna transmisja danych jest kosztowna i chcą ją oszczędzać.
Android 7.0 wprowadza tryb Oszczędzanie danych, nową usługę systemową, która pomaga zmniejszyć wykorzystanie mobilnej transmisji danych przez aplikacje, niezależnie od tego, czy użytkownik korzysta z roamingu, zbliża się koniec cyklu rozliczeniowego czy ma mały pakiet danych przedpłaconych. Oszczędzanie danych daje użytkownikom kontrolę nad tym, jak aplikacje korzystają z mobilnej transmisji danych, a deweloperom umożliwia zapewnienie bardziej wydajnego działania, gdy ta funkcja jest włączona.
Gdy użytkownik włączy Oszczędzanie danych w Ustawieniach, a urządzenie jest połączone z siecią z naliczaniem opłat za transmisję danych, system blokuje użycie danych w tle i sygnalizuje aplikacjom, aby w miarę możliwości używały mniej danych na pierwszym planie – na przykład przez ograniczenie szybkości transmisji bitów, obniżenie jakości obrazu i odroczenie optymistycznego wstępnego buforowania. Użytkownicy mogą zezwolić określonym aplikacjom na korzystanie z taryfowej transmisji danych w tle, nawet gdy Oszczędzanie danych jest włączone.
Android 7.0 rozszerza ConnectivityManager, aby umożliwić aplikacjom pobieranie ustawień oszczędzania danych użytkownika i monitorowanie zmian tych ustawień. Wszystkie aplikacje powinny sprawdzać, czy użytkownik włączył Oszczędzanie danych, i starać się ograniczać wykorzystanie danych na pierwszym planie i w tle.
Vulkan API
Android 7.0 zawiera Vulkan™, nowy interfejs API do renderowania grafiki 3D. Podobnie jak OpenGL™ ES, Vulkan jest otwartym standardem grafiki 3D i renderowania, który jest utrzymywany przez Khronos Group.
Interfejs Vulkan został zaprojektowany od podstaw, aby zminimalizować obciążenie procesora w sterowniku i umożliwić aplikacji bardziej bezpośrednie sterowanie działaniem GPU. Vulkan umożliwia też lepszą równoległość, pozwalając wielu wątkom na jednoczesne wykonywanie zadań, takich jak tworzenie bufora poleceń.
Narzędzia dla programistów i biblioteki do programowania w Vulkanie są zawarte w pakiecie SDK Androida 7.0. Obejmują one:
- Nagłówki
- Warstwy walidacji (biblioteki debugowania)
- Kompilator cieniowania SPIR-V
- Biblioteka kompilacji shaderów środowiska wykonawczego SPIR-V
Platforma Vulkan jest dostępna tylko dla aplikacji na urządzeniach ze sprzętem obsługującym Vulkan, takich jak Nexus 5X, Nexus 6P i Nexus Player. Ściśle współpracujemy z naszymi partnerami, aby jak najszybciej udostępnić Vulkan na większej liczbie urządzeń.
Więcej informacji znajdziesz w dokumentacji API.
Quick Settings Tile API
Rysunek 5. Kafelki Szybkich ustawień w obszarze powiadomień.
Szybkie ustawienia to popularny i prosty sposób na udostępnianie najważniejszych ustawień i działań bezpośrednio z obszaru powiadomień. W Androidzie 7.0 rozszerzyliśmy zakres Szybkich ustawień, aby były jeszcze bardziej przydatne i wygodne.
Dodaliśmy więcej miejsca na dodatkowe kafelki Szybkich ustawień, do których użytkownicy mogą uzyskać dostęp na podzielonym na strony obszarze wyświetlania, przesuwając palcem w lewo lub w prawo. Użytkownicy mogą też kontrolować, które kafelki Szybkich ustawień są wyświetlane i gdzie – mogą dodawać i przenosić kafelki, przeciągając je i upuszczając.
Dla deweloperów Android 7.0 wprowadza też nowy interfejs API, który pozwala definiować własne kafelki Szybkich ustawień, aby ułatwić użytkownikom dostęp do najważniejszych elementów sterujących i działań w aplikacji.
Kafelki Szybkich ustawień są zarezerwowane dla elementów sterujących lub działań, które są pilnie potrzebne lub często używane. Nie należy ich używać jako skrótów do uruchamiania aplikacji.
Po zdefiniowaniu kafelków możesz je udostępnić użytkownikom, którzy mogą je dodać do Szybkich ustawień, przeciągając je i upuszczając.
Informacje o tworzeniu kafelka aplikacji znajdziesz w dokumentacji referencyjnej Tile.
Blokowanie numerów
Android 7.0 obsługuje teraz blokowanie numerów na platformie i udostępnia interfejs API platformy, który umożliwia dostawcom usług prowadzenie listy zablokowanych numerów. Domyślna aplikacja do SMS-ów, domyślna aplikacja do obsługi telefonu i aplikacje operatora mogą odczytywać i zapisywać listę zablokowanych numerów. Lista nie jest dostępna dla innych aplikacji.
Dzięki temu, że blokowanie numerów jest funkcją standardową platformy, Android zapewnia aplikacjom spójny sposób obsługi blokowania numerów na wielu różnych urządzeniach. Inne korzyści, które mogą przynieść aplikacje:
- Numery zablokowane w połączeniach są też blokowane w SMS-ach
- Zablokowane numery mogą być zachowywane po resetowaniu i na różnych urządzeniach dzięki funkcji tworzenia i przywracania kopii zapasowej.
- Z tej samej listy zablokowanych numerów może korzystać wiele aplikacji.
Dodatkowo integracja aplikacji operatora z Androidem oznacza, że operatorzy mogą odczytywać listę zablokowanych numerów na urządzeniu i wykonywać blokowanie po stronie usługi, aby uniemożliwić niechcianym połączeniom i SMS-om dotarcie do użytkownika za pomocą dowolnego medium, takiego jak punkt końcowy VOIP lub telefony przekierowujące.
Więcej informacji znajdziesz w dokumentacji referencyjnej dotyczącej BlockedNumberContract.
Filtrowanie połączeń
Android 7.0 umożliwia domyślnej aplikacji na telefon filtrowanie połączeń przychodzących. Aplikacja Telefon robi to, implementując nowy interfejs CallScreeningService, który umożliwia jej wykonywanie szeregu działań na podstawie Call.Details połączenia przychodzącego, takich jak:
- Odrzuć połączenie przychodzące.
- Nie zezwalaj na dodawanie połączenia do rejestru połączeń
- Nie pokazuj użytkownikowi powiadomienia o połączeniu
Więcej informacji znajdziesz w dokumentacji referencyjnej dotyczącej CallScreeningService.
Obsługa wielu regionów i języków
Android 7.0 umożliwia teraz użytkownikom wybranie kilku języków w Ustawieniach, aby lepiej obsługiwać przypadki użycia w 2 językach. Aplikacje mogą używać nowego interfejsu API, aby pobierać wybrane przez użytkownika ustawienia regionalne, a następnie oferować bardziej zaawansowane funkcje użytkownikom, którzy korzystają z kilku ustawień regionalnych – na przykład wyświetlać wyniki wyszukiwania w kilku językach i nie oferować tłumaczenia stron internetowych na język, który użytkownik już zna.
Oprócz obsługi wielu języków Android 7.0 rozszerza też zakres języków dostępnych dla użytkowników. Oferuje ponad 25 wariantów dla każdego z powszechnie używanych języków, takich jak angielski, hiszpański, francuski i arabski. Dodaje też częściową obsługę ponad 100 nowych języków.
Aplikacje mogą pobrać listę języków ustawionych przez użytkownika, wywołując funkcję LocaleList.GetDefault(). Aby obsługiwać większą liczbę języków, Android 7.0 zmienia sposób rozpoznawania zasobów. Przetestuj i sprawdź, czy aplikacje działają zgodnie z oczekiwaniami przy użyciu nowej logiki rozpoznawania zasobów.
Aby dowiedzieć się więcej o nowym sposobie rozpoznawania zasobów i sprawdzonych metodach, które warto stosować, przeczytaj artykuł o obsłudze wielu języków.
Nowe emotikony
Android 7.0 wprowadza dodatkowe emotikony i funkcje z nimi związane, w tym emotikony z odcieniami skóry i obsługę przełączników wariantów. Jeśli Twoja aplikacja obsługuje emotikony, postępuj zgodnie z poniższymi wskazówkami, aby korzystać z funkcji związanych z emotikonami.
-
Przed wstawieniem emotikona sprawdź, czy jest on dostępny na urządzeniu.
Aby sprawdzić, które emotikony są obecne w czcionce systemowej, użyj metody
hasGlyph(String). - Sprawdź, czy emotikon obsługuje przełączniki wariantów. Przełączniki wariantów umożliwiają wyświetlanie niektórych emotikonów w kolorze lub w trybie czarno-białym. Na urządzeniach mobilnych aplikacje powinny wyświetlać emotikony w kolorze, a nie w czerni i bieli. Jeśli jednak aplikacja wyświetla emotikony w tekście, powinna używać wersji czarno-białej. Aby sprawdzić, czy emotikon ma różne wersje, użyj przełącznika wariantów. Pełną listę znaków z odmianami znajdziesz w sekcji sekwencje odmian emotikonów w dokumentacji Unicode dotyczącej odmian.
-
Sprawdź, czy emotikon obsługuje odcień skóry. Android 7.0 umożliwia użytkownikom modyfikowanie odcienia skóry emotikonów zgodnie z ich preferencjami. Aplikacje klawiatury powinny wizualnie wskazywać emotikony, które mają wiele odcieni skóry, i umożliwiać użytkownikom wybór preferowanego odcienia. Aby określić, które emotikony systemowe mają modyfikatory odcienia skóry, użyj metody
hasGlyph(String). Aby dowiedzieć się, które emotikony obsługują odcienie skóry, zapoznaj się z dokumentacją Unicode.
Interfejsy API ICU4J na Androidzie
Android 7.0 oferuje teraz podzbiór interfejsów API ICU4J w platformie Androida w pakiecie android.icu. Migracja jest łatwa i polega głównie na zmianie przestrzeni nazw z com.java.icu na android.icu. Jeśli używasz już pakietu ICU4J w swoich aplikacjach, przejście na interfejsy API android.icu dostępne w platformie Androida może przynieść znaczne oszczędności w rozmiarze pliku APK.
Więcej informacji o interfejsach API ICU4J na Androidzie znajdziesz w artykule Obsługa ICU4J.
WebView
Chrome i WebView razem
Począwszy od Chrome w wersji 51 na Androidzie 7.0 i nowszych, plik APK Chrome na urządzeniu jest używany do udostępniania i renderowania komponentów Android System WebView. Takie podejście zmniejsza wykorzystanie pamięci na urządzeniu, a także ogranicza przepustowość wymaganą do aktualizowania WebView (samodzielny plik APK WebView nie będzie już aktualizowany, dopóki Chrome pozostanie włączony).
Możesz wybrać dostawcę WebView, włączając Opcje programisty i wybierając Implementacja WebView. Możesz użyć dowolnej zgodnej wersji Chrome (deweloperskiej, beta lub stabilnej) zainstalowanej na urządzeniu lub samodzielnego pakietu APK WebView, który będzie działać jako implementacja WebView.
Wieloprocesowe
Od wersji Chrome 51 na Androidzie 7.0 WebView będzie uruchamiać treści z internetu w osobnym procesie w piaskownicy, gdy włączona jest opcja dla programistów „Multiprocess WebView”.
Zanim włączymy wieloprocesowy komponent WebView w przyszłej wersji Androida, chcemy poznać opinie na temat zgodności i wydajności środowiska wykonawczego w Androidzie N. W tej wersji można spodziewać się regresji czasu uruchamiania, całkowitego wykorzystania pamięci i wydajności renderowania oprogramowania.
Jeśli w trybie wieloprocesowym napotkasz nieoczekiwane problemy, poinformuj nas o nich. Skontaktuj się z zespołem WebView za pomocą narzędzia do śledzenia błędów w Chromium.
JavaScript uruchamiany przed wczytaniem strony
Począwszy od aplikacji kierowanych na Androida 7.0, kontekst JavaScriptu będzie resetowany po wczytaniu nowej strony. Obecnie kontekst jest przenoszony na pierwsze wczytanie strony w nowej instancji WebView.
Deweloperzy, którzy chcą wstrzyknąć kod JavaScript do komponentu WebView, powinni wykonać skrypt po rozpoczęciu wczytywania strony.
Geolokalizacja w niezabezpieczonych źródłach
Począwszy od aplikacji kierowanych na Androida 7.0, interfejs API geolokalizacji będzie dozwolony tylko w bezpiecznych źródłach (przez HTTPS). Ta zasada ma na celu ochronę informacji prywatnych użytkowników, gdy korzystają oni z niezabezpieczonego połączenia.
Testowanie za pomocą WebView Beta
Komponent WebView jest regularnie aktualizowany, dlatego zalecamy częste testowanie zgodności z aplikacją przy użyciu wersji beta WebView. Aby rozpocząć testowanie wersji WebView przed publikacją na Androidzie 7.0, pobierz i zainstaluj Chrome Dev lub Chrome Beta, a następnie wybierz tę wersję jako implementację WebView w opcjach programisty, jak opisano wcześniej. Zgłaszaj problemy za pomocą narzędzia do śledzenia błędów Chromium, abyśmy mogli je naprawić przed wydaniem nowej wersji WebView.
Interfejs API OpenGL™ ES 3.2
Android 7.0 dodaje interfejsy platformy i obsługę platformy OpenGL ES 3.2, w tym:
- Wszystkie rozszerzenia z pakietu rozszerzeń Androida (AEP) z wyjątkiem
EXT_texture_sRGB_decode. - Bufory ramki z reprezentacją zmiennoprzecinkową na potrzeby HDR i odroczonego cieniowania.
- wywołania rysowania BaseVertex, aby umożliwić lepsze grupowanie i strumieniowanie;
- Solidna kontrola dostępu do bufora w celu zmniejszenia obciążenia WebGL.
Interfejs API platformy dla OpenGL ES 3.2 na Androidzie 7.0 jest dostarczany z klasą GLES32. Jeśli używasz OpenGL ES 3.2, pamiętaj, aby zadeklarować wymaganie w pliku manifestu za pomocą tagu <uses-feature> i atrybutu android:glEsVersion.
Informacje o korzystaniu z OpenGL ES, w tym o sprawdzaniu obsługiwanej wersji OpenGL ES urządzenia w czasie działania, znajdziesz w przewodniku po interfejsie OpenGL ES API.
Nagrywanie na Androidzie TV
Android 7.0 dodaje możliwość nagrywania i odtwarzania treści z usług wejściowych Androida TV za pomocą nowych interfejsów API do nagrywania. Usługi sygnału telewizyjnego, które bazują na istniejących interfejsach API do przesunięcia czasowego, mogą kontrolować, jakie dane kanału mogą być nagrywane, jak zapisywane są nagrane sesje, oraz zarządzać interakcjami użytkowników z nagranymi treściami.
Więcej informacji znajdziesz w artykule Interfejsy API do nagrywania na Androidzie TV.
Android for Work
Android for Work dodaje wiele nowych funkcji i interfejsów API na urządzeniach z Androidem 7.0. Poniżej znajdziesz kilka najważniejszych funkcji. Pełną listę znajdziesz w liście funkcji Android Enterprise.
Dodatkowa weryfikacja profilu służbowego
Właściciele profili, którzy kierują aplikacje na pakiet SDK N, mogą określić osobne zabezpieczenie dla aplikacji działających w profilu służbowym. Wyzwanie służbowe jest wyświetlane, gdy użytkownik próbuje otworzyć dowolną aplikację służbową. Pomyślne ukończenie testu zabezpieczeń odblokowuje profil służbowy i w razie potrzeby go odszyfrowuje. W przypadku właścicieli profili ACTION_SET_NEW_PASSWORD prosi użytkownika o ustawienie wzoru odblokowania profilu służbowego, a ACTION_SET_NEW_PARENT_PROFILE_PASSWORD prosi użytkownika o ustawienie blokady urządzenia.
Właściciele profili mogą ustawiać różne zasady dotyczące haseł na potrzeby wyzwania służbowego (np. długość kodu PIN lub możliwość odblokowania profilu za pomocą odcisku palca) przy użyciu metod setPasswordQuality(), setPasswordMinimumLength() i powiązanych. Właściciel profilu może też ustawić blokadę urządzenia za pomocą instancji DevicePolicyManager zwracanej przez nową metodę getParentProfileInstance().
Dodatkowo właściciele profili mogą dostosować ekran danych logowania do wyzwania służbowego, korzystając z nowych metod setOrganizationColor() i setOrganizationName().
Wyłączanie trybu pracy
Na urządzeniu z profilem służbowym użytkownicy mogą przełączać tryb służbowy. Gdy tryb służbowy jest wyłączony, zarządzany użytkownik jest tymczasowo wyłączany, co powoduje wyłączenie aplikacji profilu służbowego, synchronizacji w tle i powiadomień. Obejmuje to aplikację właściciela profilu. Gdy tryb służbowy jest wyłączony, system wyświetla stałą ikonę stanu, która przypomina użytkownikowi, że nie może uruchamiać aplikacji służbowych. Ikona programu uruchamiającego wskazuje, że aplikacje i widżety służbowe są niedostępne.
Stały VPN
Właściciele urządzeń i profili mogą zadbać o to, aby aplikacje służbowe zawsze łączyły się przez określoną sieć VPN. System automatycznie uruchamia tę sieć VPN po uruchomieniu urządzenia.
Nowe metody DevicePolicyManager to setAlwaysOnVpnPackage() i getAlwaysOnVpnPackage().
Ponieważ usługi VPN mogą być powiązane bezpośrednio przez system bez interakcji z aplikacją, klienci VPN muszą obsługiwać nowe punkty wejścia dla stałego połączenia VPN. Tak jak wcześniej, usługi są wskazywane systemowi przez filtr intencji pasujący do działania android.net.VpnService.
Użytkownicy mogą też ręcznie ustawić stałą sieć VPN, która implementuje metody VPNService, wybierając Ustawienia> Więcej> VPN. Opcja włączenia stałego połączenia VPN w Ustawieniach jest dostępna tylko wtedy, gdy klient VPN jest przeznaczony na poziom interfejsu API 24.
Spersonalizowane udostępnianie
Aplikacja może dostosować procesy obsługi administracyjnej właściciela profilu i właściciela urządzenia, dodając kolory i logo firmy.
DevicePolicyManager.EXTRA_PROVISIONING_MAIN_COLOR dostosowuje kolor przepływu. DevicePolicyManager.EXTRA_PROVISIONING_LOGO_URI
dostosowuje proces, dodając logo firmy.
Ulepszenia ułatwień dostępu
Android 7.0 oferuje teraz ustawienia widzenia bezpośrednio na ekranie powitalnym podczas konfigurowania nowego urządzenia. Dzięki temu użytkownicy mogą znacznie łatwiej odkrywać i konfigurować funkcje ułatwień dostępu na swoich urządzeniach, w tym gest powiększenia, rozmiar czcionki, rozmiar wyświetlacza i TalkBack.
Dzięki temu, że te funkcje ułatwień dostępu są bardziej widoczne, użytkownicy chętniej wypróbują Twoją aplikację z włączonymi ułatwieniami. Pamiętaj, aby przetestować aplikacje z włączonymi tymi ustawieniami. Możesz je włączyć w sekcji Ustawienia > Ułatwienia dostępu.
W Androidzie 7.0 usługi ułatwień dostępu mogą teraz pomagać użytkownikom z niepełnosprawnością ruchową w dotykaniu ekranu. Nowy interfejs API umożliwia tworzenie usług z funkcjami takimi jak śledzenie twarzy, śledzenie wzroku i skanowanie punktowe, aby spełnić potrzeby tych użytkowników.
Więcej informacji znajdziesz w dokumentacji referencyjnej dotyczącej GestureDescription.
Bezpośredni rozruch
Bezpośrednie uruchamianie skraca czas uruchamiania urządzenia i zapewnia zarejestrowanym aplikacjom ograniczoną funkcjonalność nawet po nieoczekiwanym ponownym uruchomieniu. Jeśli na przykład zaszyfrowane urządzenie uruchomi się ponownie, gdy użytkownik śpi, zarejestrowane alarmy, wiadomości i połączenia przychodzące będą nadal normalnie powiadamiać użytkownika. Oznacza to, że usługi ułatwień dostępu mogą być dostępne natychmiast po ponownym uruchomieniu.
Uruchamianie bezpośrednie wykorzystuje szyfrowanie oparte na plikach w Androidzie 7.0, aby umożliwić stosowanie szczegółowych zasad szyfrowania zarówno w przypadku danych systemowych, jak i danych aplikacji. System używa pamięci zaszyfrowanej na urządzeniu do przechowywania wybranych danych systemowych i jawnie zarejestrowanych danych aplikacji. Domyślnie magazyn zaszyfrowany przy użyciu danych logowania jest używany w przypadku wszystkich innych danych systemowych, danych użytkownika, aplikacji i danych aplikacji.
Podczas uruchamiania system przechodzi w tryb ograniczonego dostępu, w którym dostępne są tylko dane zaszyfrowane na urządzeniu, bez ogólnego dostępu do aplikacji i danych.
Jeśli masz komponenty, które chcesz uruchamiać w tym trybie, możesz je zarejestrować, ustawiając flagę w pliku manifestu. Po ponownym uruchomieniu system aktywuje zarejestrowane komponenty, wysyłając intencję LOCKED_BOOT_COMPLETED. System zapewnia dostęp do zarejestrowanych danych aplikacji zaszyfrowanych na urządzeniu przed odblokowaniem. Wszystkie inne dane są niedostępne, dopóki użytkownik nie potwierdzi danych logowania na ekranie blokady, aby je odszyfrować.
Więcej informacji znajdziesz w artykule o Direct Boot.
Atestacja klucza
Android 7.0 wprowadza atestację kluczy, czyli nowe narzędzie zabezpieczające, które pomaga upewnić się, że pary kluczy przechowywane w magazynie kluczy opartym na sprzęcie prawidłowo chronią poufne informacje używane przez aplikację. Dzięki temu narzędziu zyskujesz dodatkową pewność, że aplikacja wchodzi w interakcje z kluczami, które znajdują się na bezpiecznym sprzęcie, nawet jeśli urządzenie, na którym działa aplikacja, jest zrootowane. Jeśli w swoich aplikacjach używasz kluczy z magazynu kluczy obsługiwanego sprzętowo, skorzystaj z tego narzędzia, zwłaszcza jeśli używasz kluczy do weryfikowania informacji poufnych w aplikacji.
Atestacja kluczy umożliwia sprawdzenie, czy para kluczy RSA lub EC została utworzona i jest przechowywana w magazynie kluczy opartym na sprzęcie urządzenia w zaufanym środowisku wykonawczym (TEE). Narzędzie umożliwia też korzystanie z usługi poza urządzeniem, np. z serwera backendu aplikacji, do określania i dokładnego weryfikowania zastosowań i ważności pary kluczy. Te funkcje zapewniają dodatkowy poziom zabezpieczeń, który chroni parę kluczy, nawet jeśli ktoś zrootuje urządzenie lub naruszy bezpieczeństwo platformy Androida działającej na urządzeniu.
Uwaga: tylko niewielka liczba urządzeń z Androidem 7.0 obsługuje atestację kluczy na poziomie sprzętowym. Wszystkie pozostałe urządzenia z Androidem 7.0 używają atestacji kluczy na poziomie oprogramowania. Zanim zweryfikujesz właściwości kluczy wspieranych sprzętowo na urządzeniu w środowisku produkcyjnym, upewnij się, że urządzenie obsługuje atestację kluczy na poziomie sprzętu. Aby to zrobić, sprawdź, czy łańcuch certyfikatów atestu zawiera certyfikat główny podpisany przez klucz główny atestu Google oraz czy element attestationSecurityLevel w strukturze danych opisu klucza jest ustawiony na poziom zabezpieczeń TrustedEnvironment.
Więcej informacji znajdziesz w dokumentacji dla deweloperów dotyczącej atestacji kluczy.
Konfiguracja zabezpieczeń sieci
W Androidzie 7.0 aplikacje mogą bezpiecznie dostosowywać zachowanie swoich bezpiecznych połączeń (HTTPS, protokół TLS) bez modyfikacji kodu, używając deklaratywnej konfiguracji bezpieczeństwa sieci zamiast konwencjonalnych, podatnych na błędy interfejsów API (np. X509TrustManager).
Obsługiwane funkcje:
- Niestandardowe kotwice zaufania. Umożliwia aplikacji dostosowanie urzędów certyfikacji, które są zaufane w przypadku bezpiecznych połączeń. Możesz na przykład ufać określonym certyfikatom podpisanym samodzielnie lub ograniczonej liczbie publicznych urzędów certyfikacji.
- Zastąpienia tylko do debugowania. Umożliwia deweloperowi aplikacji bezpieczne debugowanie bezpiecznych połączeń aplikacji bez dodatkowego ryzyka dla bazy instalacji.
- Rezygnacja z ruchu w formie tekstu nieszyfrowanego. Umożliwia aplikacji ochronę przed przypadkowym użyciem ruchu w formie tekstu nieszyfrowanego.
- Przypinanie certyfikatu. Funkcja zaawansowana, która pozwala aplikacji ograniczyć listę kluczy serwera, które są zaufane w przypadku bezpiecznych połączeń.
Więcej informacji znajdziesz w artykule o konfiguracji bezpieczeństwa sieci.
Domyślny zaufany urząd certyfikacji
Domyślnie aplikacje przeznaczone na Androida 7.0 ufają tylko certyfikatom dostarczonym przez system i nie ufają już urzędom certyfikacji dodanym przez użytkownika. Aplikacje kierowane na Androida 7.0 (poziom interfejsu API 24), które mają ufać urzędom certyfikacji dodanym przez użytkownika, powinny używać konfiguracji zabezpieczeń sieci, aby określić, jak mają ufać urzędom certyfikacji użytkownika.
Schemat podpisywania plików APK w wersji 2
W Androidzie 7.0 wprowadzono schemat podpisu plików APK w wersji 2, czyli nowy schemat podpisywania aplikacji, który umożliwia szybsze instalowanie aplikacji i zapewnia lepszą ochronę przed nieautoryzowanymi zmianami w plikach APK. Domyślnie Android Studio 2.2 i wtyczka Androida do obsługi Gradle 2.2 podpisują aplikację, używając zarówno schematu podpisu plików APK w wersji 2, jak i tradycyjnego schematu podpisywania, który wykorzystuje podpisywanie JAR.
Chociaż zalecamy zastosowanie schematu podpisywania plików APK w wersji 2 w aplikacji, ten nowy schemat nie jest obowiązkowy. Jeśli aplikacja nie kompiluje się prawidłowo przy użyciu schematu podpisu APK w wersji 2, możesz wyłączyć nowy schemat. Spowoduje to, że Android Studio 2.2 i wtyczka Androida do obsługi Gradle 2.2 będą podpisywać aplikację tylko przy użyciu tradycyjnego schematu podpisywania. Aby podpisać aplikację tylko za pomocą tradycyjnego schematu, otwórz plik build.gradle na poziomie modułu, a następnie dodaj wiersz v2SigningEnabled false do konfiguracji podpisywania wersji:
android {
...
defaultConfig { ... }
signingConfigs {
release {
storeFile file("myreleasekey.keystore")
storePassword "password"
keyAlias "MyReleaseKey"
keyPassword "password"
v2SigningEnabled false
}
}
}Uwaga: jeśli podpiszesz aplikację za pomocą schematu podpisu plików APK w wersji 2 i wprowadzisz w niej dalsze zmiany, podpis aplikacji zostanie unieważniony. Z tego powodu narzędzi takich jak zipalign należy używać przed podpisaniem aplikacji za pomocą schematu podpisu plików APK w wersji 2, a nie po nim.
Więcej informacji znajdziesz w dokumentacji Android Studio, w której opisano, jak podpisać aplikację w Android Studio i jak skonfigurować plik kompilacji do podpisywania aplikacji za pomocą wtyczki Androida do obsługi Gradle.
Dostęp do katalogu w zakresie
W Androidzie 7.0 aplikacje mogą używać nowych interfejsów API, aby prosić o dostęp do określonych katalogów w pamięci zewnętrznej, w tym do katalogów na nośnikach wymiennych, takich jak karty SD. Nowe interfejsy API znacznie upraszczają dostęp aplikacji do standardowych katalogów pamięci zewnętrznej, takich jak katalog Pictures. Aplikacje takie jak aplikacje do zdjęć mogą używać tych interfejsów API zamiast READ_EXTERNAL_STORAGE, który przyznaje dostęp do wszystkich katalogów pamięci, lub Storage Access Framework, który wymaga od użytkownika przejścia do katalogu.
Dodatkowo nowe interfejsy API upraszczają kroki, które użytkownik musi wykonać, aby przyznać aplikacji dostęp do pamięci zewnętrznej. Gdy używasz nowych interfejsów API, system korzysta z prostego interfejsu uprawnień, który wyraźnie wskazuje, do którego katalogu aplikacja żąda dostępu.
Więcej informacji znajdziesz w dokumentacji dla deweloperów dotyczącej ograniczonego dostępu do katalogu.
Pomoc dotycząca skrótów klawiszowych
W Androidzie 7.0 użytkownik może nacisnąć Meta + /, aby wyświetlić ekran Skróty klawiszowe ze wszystkimi skrótami dostępnymi w systemie i w aktywnej aplikacji. System automatycznie pobiera te skróty z menu aplikacji, jeśli istnieją. Możesz też udostępnić własne, dostosowane listy skrótów na ekranie. Możesz to zrobić, zastępując metodę onProvideKeyboardShortcuts().
Uwaga: klawisz Meta nie jest dostępny na wszystkich klawiaturach. Na klawiaturze Macintosh jest to klawisz Command, na klawiaturze Windows – klawisz Windows, a na klawiaturach Pixel C i ChromeOS – klawisz Wyszukaj.
Aby wywołać pomoc dotyczącą skrótów klawiszowych z dowolnego miejsca w aplikacji, wywołaj requestShowKeyboardShortcuts() z odpowiedniej aktywności.
Custom Pointer API
W Androidzie 7.0 wprowadziliśmy interfejs Custom Pointer API, który umożliwia dostosowywanie wyglądu, widoczności i zachowania wskaźnika. Ta funkcja jest szczególnie przydatna, gdy użytkownik korzysta z myszy lub touchpada do interakcji z obiektami interfejsu. Domyślny wskaźnik używa standardowej ikony. Ten interfejs API zawiera też zaawansowane funkcje, takie jak zmiana wyglądu ikony wskaźnika na podstawie określonych ruchów myszy lub touchpada.
Aby ustawić ikonę wskaźnika, zastąp metodę onResolvePointerIcon() klasy View. Ta metoda używa obiektu PointerIcon do narysowania ikony odpowiadającej konkretnemu zdarzeniu ruchu.
Sustained Performance API
Wydajność może się znacznie wahać w przypadku długo działających aplikacji, ponieważ system ogranicza działanie silników układu scalonego, gdy komponenty urządzenia osiągają limity temperatury. Te wahania stanowią zmienny cel dla deweloperów aplikacji, którzy tworzą wydajne i długo działające aplikacje.
Aby rozwiązać te problemy, Android 7.0 obsługuje tryb stałej wydajności, dzięki czemu producenci OEM mogą przekazywać wskazówki dotyczące wydajności urządzeń w przypadku długo działających aplikacji. Deweloperzy aplikacji mogą używać tych wskazówek, aby dostosowywać aplikacje pod kątem przewidywalnego, spójnego poziomu wydajności urządzenia przez dłuższy czas.
Deweloperzy aplikacji mogą wypróbować ten nowy interfejs API w Androidzie 7.0 tylko na urządzeniach Nexus 6P. Aby korzystać z tej funkcji, ustaw flagę okna o stałej wydajności dla okna, które chcesz uruchomić w trybie wydajności. Ustaw tę flagę za pomocą metody Window.setSustainedPerformanceMode(). System automatycznie wyłącza ten tryb, gdy okno nie jest już aktywne.
Obsługa VR
Android 7.0 dodaje obsługę platformy i optymalizacje dla nowego trybu VR, aby umożliwić deweloperom tworzenie wysokiej jakości mobilnych doświadczeń VR dla użytkowników. Wprowadziliśmy szereg ulepszeń wydajności, w tym dostęp do dedykowanego rdzenia procesora dla aplikacji VR. W aplikacjach możesz korzystać z inteligentnego śledzenia ruchów głowy i powiadomień stereo, które działają w VR. Co najważniejsze, Android 7.0 zapewnia bardzo małe opóźnienia grafiki. Pełne informacje o tworzeniu aplikacji VR na Androida 7.0 znajdziesz w pakiecie SDK Google VR na Androida.
Ulepszenia usługi drukowania
W Androidzie 7.0 deweloperzy usług drukowania mogą teraz wyświetlać dodatkowe informacje o poszczególnych drukarkach i zadaniach drukowania.
Podczas wyświetlania listy poszczególnych drukarek usługa drukowania może teraz ustawiać ikony dla każdej drukarki na 2 sposoby:
- Ikonę możesz ustawić na podstawie identyfikatora zasobu, wywołując metodę
setIconResourceId(). - Możesz wyświetlić ikonę z sieci, wywołując metodę
setHasCustomPrinterIcon()i ustawiając wywołanie zwrotne, gdy ikona jest żądana za pomocą metodyonRequestCustomPrinterIcon().
Możesz też podać aktywność dla każdej drukarki, aby wyświetlić dodatkowe informacje, wywołując setInfoIntent().
Postęp i stan zadań drukowania możesz wskazać w powiadomieniu o zadaniu drukowania, wywołując odpowiednio setProgress() i setStatus().
Frame Metrics API
Interfejs Frame Metrics API umożliwia aplikacji monitorowanie wydajności renderowania interfejsu. Interfejs API udostępnia tę funkcję, udostępniając interfejs API Pub/Sub do przesyłania strumieniowego, który umożliwia przesyłanie informacji o czasie renderowania klatek w bieżącym oknie aplikacji. Zwracane dane są takie same jak te, które wyświetla adb shell
dumpsys gfxinfo framestats, ale nie są ograniczone do ostatnich 120 klatek.
Interfejs Frame Metrics API umożliwia mierzenie wydajności interfejsu na poziomie interakcji w środowisku produkcyjnym bez połączenia USB. Ten interfejs API umożliwia zbieranie danych o znacznie większej szczegółowości niż adb shell dumpsys gfxinfo. Ta większa szczegółowość jest możliwa, ponieważ system może zbierać dane dotyczące konkretnych interakcji w aplikacji. Nie musi rejestrować globalnego podsumowania wydajności całej aplikacji ani czyścić żadnego stanu globalnego. Możesz używać tej funkcji do zbierania danych o wydajności i wykrywania regresji wydajności interfejsu w przypadku rzeczywistych zastosowań aplikacji.
Aby monitorować okno, zaimplementuj metodę wywołania zwrotnego OnFrameMetricsAvailableListener.onFrameMetricsAvailable() i zarejestruj ją w tym oknie.
Interfejs API udostępnia obiekt FrameMetrics, który zawiera dane o czasie raportowane przez podsystem renderowania dla różnych etapów cyklu życia klatki. Obsługiwane dane: UNKNOWN_DELAY_DURATION, INPUT_HANDLING_DURATION, ANIMATION_DURATION, LAYOUT_MEASURE_DURATION, DRAW_DURATION, SYNC_DURATION, COMMAND_ISSUE_DURATION, SWAP_BUFFERS_DURATION, TOTAL_DURATION i FIRST_DRAW_FRAME.
Pliki wirtualne
W poprzednich wersjach Androida aplikacja mogła używać platformy Storage Access Framework, aby umożliwić użytkownikom wybieranie plików z kont w chmurze, takich jak Dysk Google. Nie było jednak możliwości reprezentowania plików, które nie miały bezpośredniej reprezentacji kodu bajtowego. Każdy plik musiał udostępniać strumień wejściowy.
Android 7.0 dodaje do platformy Storage Access Framework koncepcję plików wirtualnych. Funkcja plików wirtualnych umożliwia DocumentsProvider zwracanie identyfikatorów URI dokumentów, których można używać z intencją ACTION_VIEW, nawet jeśli nie mają bezpośredniej reprezentacji kodu bajtowego. Android 7.0 umożliwia też udostępnianie alternatywnych formatów plików użytkownika, zarówno wirtualnych, jak i innych.
Więcej informacji o otwieraniu plików wirtualnych znajdziesz w sekcji poświęconej otwieraniu plików wirtualnych w przewodniku po platformie dostępu do pamięci.