دسترس‌پذیری

طراحی نگاره اصلی تزئینی مایل به سبز

طبق گزارش سال ۲۰۱۱ «سازمان جهانی بهداشت» (WHO) و «بانک جهانی»، تقریباً ۱۵٪ از جمعیت جهان (یعنی حدود یک نفر از هر شش نفر) در طول زندگی خود ناتوانی قابل‌توجه یا موقتی را تجربه می‌کنند. بنابراین، دسترس‌پذیری در طراحی برای ایجاد برنامه‌ای فراگیر، قابل‌استفاده، و باکیفیت بنیادی است و به بهترین نتایج برای کاربران منجر می‌شود و می‌تواند از دوباره‌کاری پرهزینه جلوگیری کند. Android با ویژگی‌های متنوعی عرضه می‌شود تا به شما کمک کند برنامه‌تان را به‌گونه‌ای بسازید که به‌طور پیش‌فرض از گزینه‌های دسترس‌پذیری پشتیبانی کند.

طراحی برای بینایی

با بررسی تضاد رنگ و اندازه نوشتار، مطمئن شوید محتوای برنامه‌تان تا حد امکان خوانا است و مؤلفه‌ها ازنظر بصری قابل‌درک هستند و به‌راحتی از یکدیگر تشخیص داده می‌شوند.

برای طراحی کردن برای دسترس‌پذیری بینایی، این دستورالعمل‌ها را دنبال کنید.

  • برای اینکه کاربران بتوانند اندازه قلم را تنظیم کنند، اندازه قلم را در پیکسل‌های مقیاس‌پذیر (sp) مشخص کنید
  • اندازه متن اصلی را کوچک‌تر از ۱۲ sp نکنید. این دستورالعمل با مقیاس نوع Material به‌عنوان پیش‌فرض مطابقت دارد.
  • مطمئن شوید کنتراست بین پس‌زمینه و نوشتار حداقل ۴٫۵:۱ باشد. با نحوه بررسی کنتراست رنگ آشنا شوید.
  • از نسبت ۳:۱ بین سطوح و عناصر غیرنوشتاری استفاده کنید. برای مثال، نسبت پس‌زمینه به نماد ۳:۱ است.
  • برای کنش‌هایی مثل پیوندها، از بیش از یک نشانه دیداری استفاده کنید.

از سیستم رنگ دسترس‌پذیر Material استفاده کنید. این سیستم رنگی براساس پالت‌های رنگی است و برای دسترس‌پذیر کردن آرایش رنگ‌ها به‌طور پیش‌فرض ضروری است.

دو بلوک نوشتار وجود دارد. بلوک اول به رنگ زیتونی تیره و بلوک نوشتار دوم به رنگ خاکستری تیره است.
       هر دو روی پس‌زمینه‌ای بسیار تیره (تقریباً سیاه) قرار گرفته‌اند. توضیحات مربوط به
       نوشتار زیتونی تیره نشان می‌دهد که این نوشتار در رنگمایه «primary30» است و
       در آزمون نسبت با نتیجه ۱٫۸۳:۱ رد می‌شود. برون‌خط‌های نوشتار خاکستری نشان می‌دهد
       که در رنگ «neutral40» است و همچنان در آزمون نسبت
       با نسبت ۲٫۶۵:۱ رد می‌شود.
شکل ۱: نمونه‌ای از نوشتاری که کنتراست رنگ آن رد شده است

طراحی برای صدا

TalkBack صفحه‌خوان Google است که در دستگاه‌های Android گنجانده شده است و به کاربران امکان می‌دهد بدون نگاه کردن به صفحه، دستگاه را کنترل کنند. می‌توانید این مورد را به‌صورت دستی با کاوش برنامه‌تان با TalkBack یا با اسکنر A11y آزمایش کنید.

این دستورالعمل‌ها را دنبال کنید تا مطمئن شوید برنامه‌تان برای صفحه‌خوان‌ها آماده است:

  • عناصر میانای کاربر را در کدتان توصیف کنید. Compose از ویژگی‌های معنایی برای اطلاع‌رسانی به سرویس‌های دسترس‌پذیری درباره اطلاعات نشان‌داده‌شده در عناصر میانای کاربر استفاده می‌کند.
  • برای برآورده کردن الزامات چارچوب Android، شرح نوشتاری بیشتری برای نمادها و تصاویر ارائه دهید.
  • شرح موارد تزئینی را روی null تنظیم کنید.
  • برای اینکه بتوانید بین بلوک‌های کنش و محتوا جابه‌جا شوید، به دانه‌بندی میانای کاربر و عناصر میانای کاربر گروه توجه کنید.

راهنمای گام‌به‌گام طراحی تا پیاده‌سازی Material را بررسی کنید که شما را با ملاحظات دسترس‌پذیری و نشان‌گذاری بااستفاده از «رهنمودهای دسترس‌پذیری محتوای وب» (WCAG) آشنا می‌کند.

شکل ۲: عناصر میانای کاربر برچسب‌گذاری‌شده برای دسترس‌پذیری: عنوان، پنهان کردن تصویر تزئینی، و برچسب دکمه

طراحی برای صدا

‫Android ویژگی‌هایی ارائه می‌دهد که به کاربران امکان می‌دهد ازطریق انواع فرمان‌ها و پُرسمان‌های صوتی با دستگاه‌هایشان تعامل داشته باشند.

برنامه دسترسی صوتی ویژه Android به شما امکان می‌دهد دستگاهتان را با فرمان‌های گفتاری کنترل کنید. از گفتارتان برای باز کردن برنامه‌ها، پیمایش، و ویرایش کردن نوشتار به‌صورت دست‌آزاد استفاده کنید.

طراحی برای مهارت حرکتی

دسترسی با کلید به کاربران امکان می‌دهد بااستفاده از یک یا چند دستگاه با دستگاه Android شما تعامل داشته باشند، که می‌تواند برای کاربرانی که مهارت محدودی دارند و تعامل مستقیم با صفحه لمسی برایشان دشوار است مفید باشد.

با کاوش دسترسی با کلید، به‌صورت دستی آزمایش کنید.

  • برای تکمیل همه کنش‌ها به اشاره‌ها تکیه نکنید؛ کنش‌های دسترس‌پذیری ایجاد کنید تا از همه جریان‌های کاربر در برنامه‌تان پشتیبانی کنید.
  • مطمئن شوید همه هدف‌های لمسی حداقل ۴۸ پیکسل مستقل از تراکم باشند، حتی اگر این اندازه از عنصر بصری میانای کاربر فراتر رود.
  • بازخورد لمسی را برای کمک به اطلاع‌رسانی به کاربر با ورودی حسی هم‌زمان اضافی درنظر بگیرید.
میانای کاربر در سمت راست به کاربر اجازه می‌دهد فقط با تند کشیدن حذف کند،
  درحالی‌که میانای کاربر در سمت چپ امکان دیگری را نیز به‌صورت
  دکمه نماد سطل زباله ارائه می‌دهد.
شکل ۳: میانای کاربر در سمت راست به کاربر اجازه می‌دهد فقط با تند کشیدن حذف کند، درحالی‌که میانای کاربر در سمت چپ امکان اضافی دیگری را نیز به‌شکل دکمه نماد حذف ارائه می‌دهد.