Klucze dostępu stały się standardem bezpiecznego i przyjaznego dla użytkownika uwierzytelniania, a coraz więcej usług wdraża je zarówno na stronach internetowych, jak i w aplikacjach na Androida. Gdy jednak zaczynasz dodawać klucze dostępu do aplikacji na Androida, często pojawia się kluczowe pytanie dotyczące architektury: czy wywoływać interfejsy API bezpośrednio, otwierać istniejącą stronę logowania w internecie na karcie przeglądarki czy uruchamiać klucze dostępu w komponencie WebView w aplikacji?
Przegląd
Klucze dostępu w aplikacjach na Androida możesz obsługiwać na 3 główne sposoby: Credential Manager, karta uwierzytelniania i WebView. Oficjalna dokumentacja zawiera szczegółowe instrukcje implementacji poszczególnych opcji. Wybór architektury, która minimalizuje problemy użytkowników, a jednocześnie pozwala utrzymać koszty programowania i utrzymania na akceptowalnym poziomie, sprowadza się do zrozumienia ogólnych cech i ograniczeń każdej opcji. Z tego przewodnika dowiesz się, jak wybrać odpowiednie podejście na podstawie projektu aplikacji i istniejącej infrastruktury uwierzytelniania. Tabela poniżej zawiera porównanie tych metod:
| Funkcja | Credential Manager | Karta uwierzytelniania | WebView |
|---|---|---|---|
| Zalecany przypadek użycia | Aplikacje z natywnym interfejsem logowania | ponowne użycie istniejącej strony logowania w internecie lub dostawcy tożsamości OAuth lub OpenID Connect (OIDC); | Istniejące hybrydowe aplikacje WebView (tylko domena własna) |
| Interfejs i wrażenia użytkownika | Integracja z dolną planszą natywnego systemu operacyjnego i autouzupełnianiem klawiatury | Specjalna, uproszczona karta przeglądarki do uwierzytelniania | Wbudowana strona internetowa z planszą dolną natywnego systemu operacyjnego |
| Autouzupełnianie i warunkowy interfejs | Obsługiwane (autouzupełnianie w Menedżerze danych logowania) | Obsługiwane (warunkowy interfejs WebAuthn) | Nieobsługiwane |
| Udostępnianie sesji i danych logowania | Udostępnia klucze dostępu w internecie i aplikacjach za pomocą assetlinks.json i udostępnionego rpId (pliki cookie Chrome nie są udostępniane) |
Udostępnia Chrome pliki cookie i stan danych logowania (można to wyłączyć za pomocą przeglądania efemerycznego). | Udostępnia klucze dostępu za pomocą assetlinks.json, ale izoluje pliki cookie i sesje z Chrome |
Digital Asset Links (assetlinks.json) |
Wymagane w domenie internetowej strony uzależnionej | Wymagane w domenie identyfikatora URI przekierowania w przypadku przekierowań HTTPS (zalecane w porównaniu ze schematami niestandardowymi, które tego nie wymagają) | Wymagane w domenie internetowej strony uzależnionej (nie można używać z zewnętrznymi dostawcami tożsamości ani dostawcami tożsamości innych firm) |
Credential Manager
Jeśli Twoja aplikacja na Androida ma natywne ekrany logowania lub rejestracji, zalecamy użycie biblioteki Jetpack Credential Manager.
Główną zaletą Credential Manager jest to, że ujednolica on klucze dostępu, hasła i funkcję Zaloguj się przez Google w jednej, uproszczonej planszy dolnej systemowej. Gdy użytkownik się loguje, przechodzi uwierzytelnianie biometryczne jednym kliknięciem bez opuszczania aplikacji, co zmniejsza trudności związane z logowaniem. Nawet jeśli użytkownik zamknie początkową planszę dolną i kliknie pole do wprowadzania nazwy użytkownika lub hasła, możesz użyć interfejsu PendingGetCredentialRequest, aby wyświetlić klucze dostępu, hasła i opcję Zaloguj się przez Google bezpośrednio na klawiaturze lub w rozwijanych sugestiach autouzupełniania. To rozwiązanie zastępcze zapewnia natywną integrację autouzupełniania, która jest odpowiednikiem warunkowego interfejsu WebAuthn.
Credential Manager zapewnia też pełną zgodność funkcji z nowoczesnymi możliwościami cyklu życia kluczy dostępu w internecie. Credential Manager umożliwia:
- Użyj automatycznego tworzenia kluczy dostępu (
isConditional = truewCreatePublicKeyCredentialRequest), aby po udanym zalogowaniu się za pomocą hasła utworzyć klucz dostępu w tle. - Używaj interfejsu Signal API, aby zachować spójność danych logowania i nazw użytkowników z dostawcami danych logowania.
- Zaimplementuj przywracanie danych logowania, aby automatycznie logować użytkowników w aplikacji, gdy konfigurują nowe urządzenie.
Klucze dostępu są obsługiwane na urządzeniach z Androidem 9 (poziom interfejsu API 28) lub nowszym, natomiast inne dane logowania, takie jak hasła, są nadal obsługiwane na starszych wersjach Androida przez Usługi Google Play. Na Androidzie 14 (poziom API 34) i nowszych Credential Manager działa też z dowolnym dostawcą danych logowania wybranym przez użytkownika. Dodatkowe funkcje, takie jak integracja autouzupełniania na podstawie View (PendingGetCredentialRequest) i interfejs Signal API, wymagają Androida 15 (poziom API 35) lub nowszego.
Udostępnianie danych logowania między stroną internetową a aplikacją
Na początek wykonaj czynności opisane w sekcji Wymagania wstępne, aby hostować plik Digital Asset Links (assetlinks.json) w domenie internetowej i powiązać witrynę z aplikacją na Androida. Powiązanie witryny i aplikacji za pomocą assetlinks.json oznacza, że mają one ten sam identyfikator strony uzależnionej (rpId), więc klucze dostępu utworzone w witrynie w Chrome działają w natywnej aplikacji na Androida za pomocą Credential Managera, a klucze dostępu utworzone w aplikacji działają w witrynie. Credential Manager udostępnia dane logowania między witryną a aplikacją. Karta uwierzytelniania jest potrzebna tylko wtedy, gdy chcesz ponownie użyć interfejsu logowania w internecie lub strony dostawcy tożsamości.
Zgodnie z opisem w artykule Tworzenie klucza dostępu musisz też skonfigurować serwer tak, aby weryfikował źródła aplikacji na Androida (android:apk-key-hash:ENCODED_SHA256_HASH, sformatowane za pomocą nieuzupełnionego skrótu SHA-256 certyfikatu podpisywania pakietu APK zakodowanego w Base64URL). Jeśli aplikacja ma natywny interfejs i chcesz, aby logowanie się za pomocą kluczy dostępu było zintegrowane z systemem operacyjnym, wybierz Menedżera danych logowania.
Karta uwierzytelniania
Wiele usług korzysta z mikrousługi dostawcy tożsamości opartej na protokole OAuth lub OpenID Connect (OIDC) albo chce ponownie używać istniejącej strony logowania w internecie z obsługą kluczy dostępu w aplikacjach mobilnych. W przeszłości aplikacje używały w tym celu kart niestandardowych. Od Chrome 137 i AndroidX Browser 1.9.0 karta uwierzytelniania udostępnia specjalną kartę przeglądarki dostosowaną do procesów uwierzytelniania.
Standardowe karty niestandardowe są zaprojektowane jako przeglądarki w aplikacji do ogólnych zastosowań. Wyświetlają elementy interfejsu niezwiązane z logowaniem, takie jak menu udostępniania, zakładki i Otwórz w Chrome, które mogą rozpraszać użytkowników. Wymagają też deklarowania filtrów intencji w pliku manifestu, aby otrzymywać przekierowania po uwierzytelnieniu, dodawania powtarzalnego kodu i zabezpieczeń przed przechwytywaniem intencji przez złośliwe aplikacje.
Karta uwierzytelniania rozwiązuje te problemy związane z uwierzytelnianiem. Usuwa niepotrzebne elementy interfejsu przeglądarki, takie jak przycisk minimalizowania i menu udostępniania, i wyświetla uproszczony interfejs zawierający tylko niezbędne funkcje logowania, w tym autouzupełnianie klucza dostępu i hasła. Zamiast przekierowywać przez intencje systemu operacyjnego, karta uwierzytelniania dostarcza przekierowania uwierzytelniania bezpośrednio do wywołania zwrotnego w aplikacji za pomocą schematu niestandardowego lub adresu URL HTTPS zweryfikowanego za pomocą Digital Asset Links, co zwiększa bezpieczeństwo i ogranicza konieczność implementacji kodu stałego.
Udostępnianie sesji i kreacja zastępcza kart niestandardowych
Domyślnie karta uwierzytelniania udostępnia też pliki cookie i stan danych logowania bezpośrednio przeglądarce Chrome. Dzięki temu aplikacja może korzystać z aktywnych sesji logowania w Chrome i uruchamiać istniejącą implementację WebAuthn w niezmienionej postaci – w tym warunkowy interfejs i tryb natychmiastowego interfejsu (internetowy odpowiednik preferImmediatelyAvailableCredentials Menedżera danych logowania). Jeśli jednak Twój przypadek użycia wymaga odizolowanej sesji uwierzytelniania, która nie udostępnia przeglądarce plików cookie ani historii przeglądania, możesz włączyć przeglądanie tymczasowe, wywołując AuthTabIntent.Builder.setEphemeralBrowsingEnabled(true).
Chociaż pakiet androidx.browser:browser (w wersji 1.9.0 lub nowszej) jest dołączony do aplikacji, to, czy karta uwierzytelniania zostanie uruchomiona w czasie działania, zależy od przeglądarki domyślnej użytkownika. Jeśli przeglądarka domyślna to Chrome w wersji starszej niż 137 lub przeglądarka innej firmy, która nie obsługuje karty uwierzytelniania, karta uwierzytelniania automatycznie przełącza się na uruchamianie standardowej karty niestandardowej. W takim przypadku przekierowanie po uwierzytelnieniu następuje przez filtr intencji w AndroidManifest.xml, tak jak w przypadku standardowych kart niestandardowych, a nie przez wywołanie zwrotne karty uwierzytelniania (ActivityResultCallback). W środowisku produkcyjnym Google zaleca wcześniejsze sprawdzenie obsługi domyślnej przeglądarki za pomocą CustomTabsClient.isAuthTabSupported(context, provider), aby rozgałęzić przepływ, lub zachowanie filtra intencji manifestu, aby aplikacja mogła obsługiwać wyniki z obu ścieżek. Przykłady konkretnych implementacji kreacji zastępczych znajdziesz w Android Browser Helper.
Wymagania dotyczące bezpieczeństwa OAuth i OIDC
Karta uwierzytelniania zabezpiecza i upraszcza tylko kanał przekierowania po stronie klienta z przeglądarki z powrotem do aplikacji. Nie zabezpiecza automatycznie samego protokołu OAuth ani OIDC. Szczególnie w przypadku zachowania zastępczego kart niestandardowych musisz postępować zgodnie z OAuth 2.0 dla aplikacji natywnych (RFC 8252). W szczególności połącz PKCE (Proof Key for Code Exchange, RFC 7636) z parametrami code_challenge i code_verifier, aby zapobiec przechwyceniu kodu autoryzacji, walidacji parametru state, aby zapobiec atakom polegającym na sfałszowaniu żądania z innej witryny (CSRF) i utrwaleniu sesji, oraz generowaniu i walidacji parametru nonce w OpenID Connect, aby zapobiec atakom polegającym na ponownym odtworzeniu tokena identyfikacji. Dzięki tym zabezpieczeniom Google zaleca migrację architektur logowania przez internet ze standardowych kart niestandardowych na kartę uwierzytelniania.
WebView
Niektóre aplikacje są oparte na hybrydowej architekturze WebView, w której wydzielenie tylko ekranu logowania do natywnego interfejsu użytkownika (Credential Manager) lub karty przeglądarki (karta uwierzytelniania) nie jest praktyczne. W takich przypadkach możesz włączyć obsługę WebAuthn bezpośrednio w WebView.
Aby używać kluczy dostępu w komponencie WebView, dodaj do pliku build.gradle zarówno bibliotekę AndroidX WebKit (androidx.webkit:webkit w wersji 1.12.0 lub nowszej), jak i zależności Credential Manager (androidx.credentials:credentials i androidx.credentials:credentials-play-services-auth). Następnie sprawdź, czy funkcja jest obsługiwana, używając WebViewFeature.isFeatureSupported(WebViewFeature.WEB_AUTHENTICATION), i wyraźnie włącz obsługę WebAuthn, wywołując WebSettingsCompat.setWebAuthenticationSupport(webView.settings,
WebSettingsCompat.WEB_AUTHENTICATION_SUPPORT_FOR_APP).
Ta konfiguracja automatycznie przekazuje żądania utworzenia klucza dostępu i uwierzytelniania ze stron internetowych w komponencie WebView do Credential Manager.
Ograniczenia dotyczące domeny i UX
Podobnie jak w przypadku natywnych integracji Credential Manager, musisz spełnić wymagania wstępne, aby hostować plik Digital Asset Links (assetlinks.json) w domenie internetowej strony uzależnionej i powiązać aplikację. Twój serwer otrzyma android:apk-key-hash:ENCODED_SHA256_HASH (skrót certyfikatu SHA-256 zakodowany w Base64URL) jako origin. To podejście wymaga hostowania pliku assetlinks.json w domenie strony uzależnionej, aby certyfikat podpisywania aplikacji na Androida był zaufany. Dlatego działa ono tylko wtedy, gdy kontrolujesz domenę internetową strony uzależnionej (logowanie się w internecie przez stronę własną). Jeśli proces uwierzytelniania przekierowuje do zewnętrznego dostawcy tożsamości, u którego nie możesz hostować pliku assetlinks.json dla pakietu aplikacji, musisz użyć karty uwierzytelniania (lub natywnego logowania przez Google za pomocą Credential Managera) zamiast WebView.
Pamiętaj o 2 ograniczeniach funkcjonalnych i związanych z wrażeniami użytkownika: WebView nie obsługuje warunkowego interfejsu użytkownika (integracja z autouzupełnianiem mediation: "conditional", gdy użytkownik zaznaczy pole do wprowadzania danych) i nie udostępnia plików cookie ani sesji logowania systemowej przeglądarce Chrome. Z powodu tych ograniczeń Google zaleca używanie Credential Manager lub karty uwierzytelniania podczas projektowania nowych procesów uwierzytelniania. Jeśli jednak chcesz dodać obsługę kluczy dostępu do istniejącej własnej aplikacji hybrydowej bez wprowadzania poważnych zmian w architekturze, możesz zintegrować klucze dostępu z komponentem WebView.
Podsumowanie
Zacznij od obecnego interfejsu i infrastruktury uwierzytelniania aplikacji, aby wybrać odpowiednie podejście do kluczy dostępu:
- Jeśli Twoja aplikacja ma natywny interfejs logowania i chcesz, aby proces logowania był zintegrowany z systemem operacyjnym bez przełączania się na ekran przeglądarki, wybierz Credential Manager, aby logować się za pomocą klucza dostępu.
- Jeśli obsługujesz mikroserwis dostawcy tożsamości OAuth lub OIDC, przekierowujesz do zewnętrznego dostawcy tożsamości lub chcesz ponownie użyć istniejącej strony logowania w internecie z obsługą kluczy dostępu (w tym warunkowego interfejsu użytkownika) i udostępniać aktywne sesje przeglądarki Chrome, zastosuj kartę uwierzytelniania i wdroż wymagania dotyczące bezpieczeństwa opisane w OAuth 2.0 dla aplikacji natywnych (RFC 8252) – w szczególności PKCE,
stateinonce. - Jeśli aplikacja jest oparta na hybrydowej architekturze WebView, w której logowanie musi odbywać się na wbudowanych ekranach internetowych własnej firmy, użyj komponentu WebView, biorąc pod uwagę brak obsługi warunkowego interfejsu i izolowanych plików cookie.
Dalsze kroki
- Informacje o kluczach dostępu
- Tworzenie klucza dostępu
- Logowanie się za pomocą klucza dostępu
- Uwierzytelnianie użytkowników za pomocą kluczy dostępu
- Uwierzytelnianie użytkowników za pomocą komponentu WebView
- Przewodnik po karcie uwierzytelniania
- Dokumentacja Chrome Identity