خرابی ها

برنامه Android هروقت خروج غیرمنتظره‌ای به‌دلیل استثنا یا سیگنال مدیریت‌نشده رخ دهد، از کار می‌افتد. برنامه‌ای که بااستفاده از Java یا Kotlin نوشته شده است اگر استثنای مدیریت‌نشده‌ای را که با کلاس Throwable نشان داده می‌شود ایجاد کند، ازکار می‌افتد. برنامه‌ای که بااستفاده از کد ماشینی یا C++‎ نوشته شده است، اگر درطول اجرایش سیگنال مدیریت‌نشده‌ای مثل SIGSEGV وجود داشته باشد، ازکار می‌افتد.

وقتی برنامه‌ای ازکار می‌افتد، Android فرایند برنامه را خاتمه می‌دهد و کادر گفتگویی نمایش می‌دهد تا به کاربر اطلاع دهد برنامه متوقف شده است، همان‌طور که در شکل ۱ نشان داده شده است.

ازکار افتادن برنامه در دستگاه Android
شکل ۱. خرابی برنامه در دستگاه Android.

برای اینکه برنامه ازکار بیفتد، لازم نیست در پیش‌زمینه اجرا شود. هر مؤلفه برنامه، حتی مؤلفه‌هایی مانند گیرنده‌های رویداد ثبت‌شده یا ارائه‌دهندگان محتوا که در پس‌زمینه اجرا می‌شوند، می‌توانند باعث ازکارافتادن برنامه شوند. این ازکارافتادگی‌ها اغلب برای کاربران گیج‌کننده است زیرا آن‌ها به‌طور فعال با برنامه شما تعامل نداشته‌اند.

اگر برنامه‌تان ازکار می‌افتد، می‌توانید از راهنمایی‌های این صفحه برای تشخیص و رفع مشکل استفاده کنید.

عیب‌یابی خرابی‌ها

وقتی متوجه شدید که برنامه‌تان خرابی‌ها را گزارش می‌کند، مرحله بعدی تشخیص آن‌ها است. حل کردن خرابی‌ها می‌تواند دشوار باشد. بااین‌حال، اگر بتوانید علت ریشه‌ای ازکارافتادن را شناسایی کنید، به‌احتمال زیاد می‌توانید راه‌حلی برای آن پیدا کنید.

موقعیت‌های زیادی وجود دارد که می‌تواند باعث ازکارافتادن برنامه شما شود. برخی دلایل واضح هستند، مانند بررسی مقدار تهی یا رشته خالی، اما برخی دیگر ظریف‌تر هستند، مانند ارسال آرگومان‌های نامعتبر به API یا حتی تعاملات پیچیده چندرشته‌ای.

خرابی‌ها در Android رد پشته تولید می‌کنند که عکس آنی از توالی توابع تودرتو است که تا لحظه خرابی در برنامه شما فراخوانی شده‌اند. می‌توانید ردیابی‌های پشته‌ای خرابی را در معیارهای کلیدی Android مشاهده کنید.

نحوه خواندن ردیابی پشته‌ای

اولین قدم برای رفع خرابی، شناسایی مکانی است که در آن اتفاق می‌افتد. اگر از «کنسول Play» یا خروجی ابزار logcat استفاده می‌کنید، می‌توانید از ردیابی پشته موجود در جزئیات گزارش استفاده کنید. اگر رد پشته‌ای دردسترس ندارید، باید خرابی را به‌صورت محلی بازتولید کنید، یا با آزمایش دستی برنامه یا با تماس با کاربران تحت‌تأثیر قرارگرفته، و آن را هنگام استفاده از logcat بازتولید کنید.

رد زیر نمونه‌ای از ازکارافتادن در برنامه‌ای را نشان می‌دهد که بااستفاده از Jetpack Compose نوشته شده است:

--------- beginning of crash
AndroidRuntime: FATAL EXCEPTION: main
Process: com.android.developer.crashsample, PID: 3686
java.lang.NullPointerException
    at com.android.developer.crashsample.ComposableSingletons$MainActivityKt.lambda$0(MainActivity.kt:27)
    at androidx.compose.foundation.ClickableNode.handleUpEvent(Clickable.kt:958)
    at androidx.compose.foundation.ClickableNode.onPointerEvent-H0pRuoY(Clickable.kt:895)
    at androidx.compose.ui.input.pointer.Node.dispatchMainEventPass(HitPathTracker.kt:446)
    at androidx.compose.ui.input.pointer.HitPathTracker.dispatchChanges(HitPathTracker.kt:181)
    at androidx.compose.ui.input.pointer.PointerInputEventProcessor.process-BIzXfog(PointerInputEventProcessor.kt:118)
    at androidx.compose.ui.platform.AndroidComposeView.dispatchTouchEvent(AndroidComposeView.android.kt:2650)
    at android.view.ViewGroup.dispatchTouchEvent(ViewGroup.java:2969)
    at android.app.Activity.dispatchTouchEvent(Activity.java:4683)
    at android.os.Looper.loop(Looper.java:398)
    at android.app.ActivityThread.main(ActivityThread.java:9569)
    at java.lang.reflect.Method.invoke(Native Method)
    at com.android.internal.os.ZygoteInit.main(ZygoteInit.java:918)

ردیابی پشته‌ای دو بخش اطلاعات را نشان می‌دهد که برای اشکال‌زدایی خرابی بسیار مهم است:

  • نوع استثنای ایجادشده.
  • بخشی از کد که استثنا در آن ایجاد شده است.

نوع استثنای ایجادشده معمولاً نشانه بسیار قوی‌ای از مشکل پیش‌آمده است. ببینید آیا IOException، OutOfMemoryError، یا چیز دیگری است و اسناد مربوط به کلاس استثنا را پیدا کنید.

کلاس، روش، فایل، و شماره خط فایل منبعی که استثنا در آن ایجاد شده است در خط دوم ردیابی پشته نشان داده می‌شود. برای هر تابعی که فراخوانی شده است، خط دیگری محل فراخوانی قبلی را نشان می‌دهد (چارچوب پشته‌ای نامیده می‌شود).

با بالا رفتن از پشته و بررسی کد، ممکن است جایی را پیدا کنید که مقدار نادرستی را ارسال می‌کند. اگر کد شما در ردیابی پشته ظاهر نمی‌شود، احتمالاً در جایی پارامتر نامعتبری را به عملیات ناهمگام ارسال کرده‌اید. اغلب می‌توانید با بررسی هر خط از ردیابی پشته، پیدا کردن هر کلاس API که استفاده کرده‌اید، و تأیید اینکه پارامترهایی که ارسال کرده‌اید صحیح بوده‌اند و آن را از مکانی مجاز فراخوانی کرده‌اید، متوجه شوید چه اتفاقی افتاده است.

رد پشته برای برنامه‌هایی که کد C و C++‎ دارند نیز به همین شکل کار می‌کند.

*** *** *** *** *** *** *** *** *** *** *** *** *** *** *** ***
Build fingerprint: 'google/foo/bar:10/123.456/78910:user/release-keys'
ABI: 'arm64'
Timestamp: 2020-02-16 11:16:31+0100
pid: 8288, tid: 8288, name: com.example.testapp  >>> com.example.testapp <<<
uid: 1010332
signal 11 (SIGSEGV), code 1 (SEGV_MAPERR), fault addr 0x0
Cause: null pointer dereference
    x0  0000007da81396c0  x1  0000007fc91522d4  x2  0000000000000001  x3  000000000000206e
    x4  0000007da8087000  x5  0000007fc9152310  x6  0000007d209c6c68  x7  0000007da8087000
    x8  0000000000000000  x9  0000007cba01b660  x10 0000000000430000  x11 0000007d80000000
    x12 0000000000000060  x13 0000000023fafc10  x14 0000000000000006  x15 ffffffffffffffff
    x16 0000007cba01b618  x17 0000007da44c88c0  x18 0000007da943c000  x19 0000007da8087000
    x20 0000000000000000  x21 0000007da8087000  x22 0000007fc9152540  x23 0000007d17982d6b
    x24 0000000000000004  x25 0000007da823c020  x26 0000007da80870b0  x27 0000000000000001
    x28 0000007fc91522d0  x29 0000007fc91522a0
    sp  0000007fc9152290  lr  0000007d22d4e354  pc  0000007cba01b640

backtrace:
  #00  pc 0000000000042f89  /data/app/com.example.testapp/lib/arm64/libexample.so (com::example::Crasher::crash() const)
  #01  pc 0000000000000640  /data/app/com.example.testapp/lib/arm64/libexample.so (com::example::runCrashThread())
  #02  pc 0000000000065a3b  /system/lib/libc.so (__pthread_start(void*))
  #03  pc 000000000001e4fd  /system/lib/libc.so (__start_thread)

اگر اطلاعات سطح کلاس و تابع را در ردیابی پشته بومی نمی‌بینید، ممکن است لازم باشد فایل نمادهای اشکال‌زدایی بومی تولید کنید و آن را در «کنسول Google Play» بارگذاری کنید. برای اطلاعات بیشتر، به ردیابی پشته‌ای خرابی Deobfuscate مراجعه کنید. برای اطلاعات کلی درباره خرابی‌های بومی، به تشخیص خرابی‌های بومی مراجعه کنید.

نکاتی برای بازتولید خرابی

ممکن است نتوانید مشکل را فقط با راه‌اندازی شبیه‌ساز یا متصل کردن دستگاه به رایانه بازتولید کنید. محیط‌های توسعه نرم‌افزار معمولاً منابع بیشتری مثل پهنای باند، حافظه، و فضای ذخیره‌سازی دارند. از نوع استثنا برای تعیین اینکه چه منبعی ممکن است کمیاب باشد استفاده کنید، یا بین نسخه Android، نوع دستگاه، یا نسخه برنامه‌تان همبستگی پیدا کنید.

خطاهای حافظه

اگر OutOfMemoryError دارید، می‌توانید شبیه‌سازی با ظرفیت حافظه کم برای آزمایش ایجاد کنید. شکل ۲ تنظیمات مدیر AVD را نشان می‌دهد که در آن می‌توانید مقدار حافظه دستگاه را کنترل کنید.

تنظیم حافظه در مدیر AVD
شکل ۲. تنظیم حافظه در مدیر AVD.

استثناهای شبکه‌سازی

ازآنجایی‌که کاربران مکرراً به پوشش شبکه تلفن همراه یا Wi-Fi وارد و از آن خارج می‌شوند، در یک برنامه، استثناهای شبکه معمولاً نباید به‌عنوان خطا تلقی شوند، بلکه باید به‌عنوان شرایط عملیاتی عادی که به‌طور غیرمنتظره رخ می‌دهند درنظر گرفته شوند.

اگر لازم است استثنای شبکه را بازتولید کنید، مثلاً UnknownHostException، سپس وقتی برنامه‌تان تلاش می‌کند از شبکه استفاده کند، «حالت هواپیما» را روشن کنید.

گزینه دیگر این است که کیفیت شبکه را در شبیه‌ساز با انتخاب شبیه‌سازی سرعت شبکه، تأخیر شبکه، یا هر دو کاهش دهید. می‌توانید از تنظیمات سرعت و تأخیر در مدیر AVD استفاده کنید، یا می‌توانید شبیه‌ساز را با پرچم‌های -netdelay و -netspeed شروع کنید، همان‌طور که در مثال خط فرمان زیر نشان داده شده است:

emulator -avd [your-avd-image] -netdelay 20000 -netspeed gsm

این مثال تأخیر ۲۰ ثانیه‌ای را برای همه درخواست‌های شبکه و سرعت بارگذاری و بارگیری ۱۴٫۴ کیلوبیت در ثانیه تنظیم می‌کند. برای اطلاعات بیشتر درباره گزینه‌های خط فرمان برای شبیه‌ساز، به راه‌اندازی شبیه‌ساز از خط فرمان مراجعه کنید.

خواندن با logcat

وقتی توانستید خرابی را بازتولید کنید، می‌توانید از ابزاری مثل logcat برای دریافت اطلاعات بیشتر استفاده کنید.

خروجی logcat به شما نشان می‌دهد که چه پیام‌های گزارش دیگری را چاپ کرده‌اید، همراه با پیام‌های دیگر از سیستم. فراموش نکنید که هرگونه عبارت Log اضافی را که اضافه کرده‌اید خاموش کنید زیرا چاپ آن‌ها باعث هدر رفتن CPU و باتری درحین اجرای برنامه می‌شود.

جلوگیری از خرابی‌های ناشی از استثناهای اشاره‌گر تهی

استثناهای اشاره‌گر تهی (که با نوع خطای زمان اجرا NullPointerException شناسایی می‌شوند) زمانی رخ می‌دهند که می‌خواهید به شیئی دسترسی پیدا کنید که تهی است، معمولاً با فراخوانی روش‌های آن یا دسترسی به اعضای آن. استثناهای اشاره‌گر تهی بزرگ‌ترین دلیل ازکارافتادن برنامه‌ها در Google Play است. هدف null این است که نشان دهد شیء وجود ندارد - برای مثال، هنوز ایجاد یا اختصاص داده نشده است.

برای جلوگیری از استثنای اشاره‌گر تهی، باید مطمئن شوید که ارجاع‌های شیئی که با آن‌ها کار می‌کنید غیرتهی هستند و سپس متدها را در آن‌ها فراخوانی کنید یا برای دسترسی به اعضای آن‌ها تلاش کنید. اگر مرجع شیء null است، این مورد را به‌خوبی مدیریت کنید (برای مثال، قبل‌از انجام هرگونه عملیات روی مرجع شیء، از روش خارج شوید و اطلاعات را در گزارش اشکال‌زدایی بنویسید).

چون نمی‌خواهید برای هر پارامتر از هر روش فراخوانی‌شده بررسی‌های تهی داشته باشید، می‌توانید به IDE یا نوع شیء برای نشان دادن تهی‌پذیری تکیه کنید.

کاتلین

در Kotlin، nullability بخشی از سیستم نوع است. برای مثال، متغیر باید از ابتدا به‌عنوان تهی‌پذیر یا تهی‌ناپذیر اعلام شود. انواع تهی‌پذیر با ? علامت‌گذاری شده‌اند:

// non-null
var s: String = "Hello"

// null
var s: String? = "Hello"

نمی‌توان مقدار تهی را به متغیرهای غیرتهی‌پذیر اختصاص داد و متغیرهای تهی‌پذیر باید قبل‌از استفاده به‌عنوان غیرتهی، ازنظر تهی‌پذیری بررسی شوند.

اگر نمی‌خواهید به‌طور صریح null را بررسی کنید، می‌توانید از عملگر فراخوانی ایمن ?. استفاده کنید:

val length: Int? = string?.length  // length is a nullable int
                                   // if string is null, then length is null

به‌عنوان روال مطلوب، مطمئن شوید که حالت تهی را برای شیء تهی‌پذیر درنظر می‌گیرید، درغیراین‌صورت ممکن است برنامه‌تان وارد حالت‌های غیرمنتظره شود. اگر برنامه‌تان دیگر با NullPointerException ازکار نیفتد، متوجه وجود این خطاها نخواهید شد.

در زیر چند روش برای بررسی null آورده شده است:

  • if بررسی

    val length = if(string != null) string.length else 0
    

    به‌دلیل تبدیل هوشمند و بررسی تهی، کامپایلر Kotlin می‌داند که مقدار رشته غیرتهی است، بنابراین به شما اجازه می‌دهد مستقیماً از مرجع استفاده کنید، بدون نیاز به اپراتور تماس ایمن.

  • ?: عملگر Elvis

    این عملگر به شما امکان می‌دهد بگویید «اگر شیء غیرتهی است، شیء را برگردان؛ درغیراین‌صورت، چیز دیگری را برگردان».

    val length = string?.length ?: 0
    

همچنان می‌توانید NullPointerException را در Kotlin دریافت کنید. موارد زیر رایج‌ترین موقعیت‌ها هستند:

  • وقتی‌که صریحاً NullPointerException را پرتاب می‌کنید.
  • وقتی از عملگر !!ادعای تهی استفاده می‌کنید. این عملگر هر مقداری را به نوع غیرتهی تبدیل می‌کند و اگر مقدار تهی باشد، NullPointerException را برمی‌گرداند.
  • هنگام دسترسی به مرجع تهی از نوع پلاتفرم.

انواع پلاتفرم

انواع پلاتفرم، اعلان‌های شیء هستند که از Java می‌آیند. این نوع‌ها به‌طور ویژه پردازش می‌شوند؛ بررسی‌های null به‌طور کامل اجرا نمی‌شوند، بنابراین تضمین non-null همانند Java است. وقتی به مرجع نوع پلاتفرم دسترسی پیدا می‌کنید، Kotlin خطاهای زمان ترجمه ایجاد نمی‌کند، اما این مراجع می‌توانند منجر به خطاهای زمان اجرا شوند. نمونه زیر را از مستندات Kotlin ببینید:

val list = ArrayList<String>() // non-null (constructor result) list.add("Item")
val size = list.size // non-null (primitive int) val item = list[0] // platform
type inferred (ordinary Java object) item.substring(1) // allowed, may throw an
                                                       // exception if item == null

Kotlin relies on type inference when a platform value is assigned to a Kotlin variable, or you can define what type to expect. بهترین راه برای اطمینان از وضعیت تهی‌پذیری صحیح مرجعی که از Java می‌آید، استفاده از حاشیه‌نویسی‌های تهی‌پذیری (برای مثال، @Nullable) در کد Java است. کامپایلر Kotlin این ارجاع‌ها را به‌عنوان انواع واقعی تهی‌پذیر یا تهی‌ناپذیر نشان می‌دهد، نه به‌عنوان انواع پلاتفرم.

میاناهای برنامه‌سازی کاربردی Java Jetpack درصورت نیاز با @Nullable یا @NonNull حاشیه‌نویسی شده‌اند، و رویکرد مشابهی در کیت توسعه نرم‌افزار Android 11 اتخاذ شده است. انواعی که از این کیت توسعه نرم‌افزار می‌آیند و در Kotlin استفاده می‌شوند، به‌صورت انواع تهی‌پذیر یا غیرتهی‌پذیر صحیح نمایش داده خواهند شد.

سیستم نوع Kotlin خرابی‌های NullPointerException را به‌طور قابل‌توجهی کاهش می‌دهد. برای مثال، در سالی که برنامه Google Home توسعه ویژگی‌های جدید را به Kotlin منتقل کرد، خرابی‌های ناشی از استثنای اشاره‌گر تهی در این برنامه ۳۰٪ کاهش یافت.