رهنمودهای تجربه کاربری برای توزیع درخواستی

عملکردهایی که به‌عنوان پیمانه درخواستی به‌خوبی کار می‌کنند آن‌هایی هستند که اکثر کاربران شما در زمان نصب به آن‌ها نیاز ندارند. در زیر چند نمونه از ویژگی‌های برنامه که برای ماژول‌های درخواستی مناسب هستند آورده شده است:

  • ویرایش و بارگذاری ویدیو در برنامه‌ای که اکثر کاربران آن فقط ویدیو تماشا می‌کنند
  • افزودن دستور پخت در برنامه‌ای که اکثر کاربران فقط دستورهای پخت دیگران را مرور و دنبال می‌کنند
  • عملکرد راهنمایی و پشتیبانی وقتی اکثر کاربران به‌دنبال راهنمایی نیستند یا آن را در برنامه جستجو نمی‌کنند
  • کتابخانه‌های بزرگ برای عملکردهای کمتر استفاده‌شده مانند ارائه گزارش و ثبت اشکال با جزئیات
  • قابلیت‌های پرداخت یا تسویه‌حساب خاص
  • تجربه‌های رسانه‌ای با وضوح بسیار بالا یا ویژگی‌های واقعیت مجازی/ واقعیت افزوده

در حالت معمول که این واحدها نسبتاً کوچک هستند (کمتر از ۱۰ مگابایت)، و هیچ‌گونه خرابی شبکه یا خرابی دیگری وجود ندارد، کاربران می‌توانند واحد درخواستی را خیلی سریع بارگیری و استفاده کنند. یعنی تجربه معمولاً تفاوتی با زمانی ندارد که ماژول در زمان نصب برنامه وجود داشته است.

این صفحه روال‌های مطلوبی را شرح می‌دهد که به شما کمک می‌کند کارهای زیر را انجام دهید:

  • مطمئن شوید کاربرانتان از بارگیری‌های نسبتاً بزرگ‌تر واحد که فوراً بار نمی‌شوند یا خطاهای نصب واحد مطلع هستند و احساس می‌کنند بر آن‌ها کنترل دارند.
  • تجربه ارائه واحد را بیشتر بهینه‌سازی کنید، به‌ویژه در شرایطی که می‌توانید پیش‌بینی کنید کاربر به واحد خاصی نیاز خواهد داشت.

پس‌از اینکه این راهنما را به‌طور کامل خواندید، با امتحان کردن برنامه نمونه Play Core API، این روال‌های مطلوب را در عمل ببینید.

مطلع نگه داشتن کاربر

وقتی ویژگی‌ای بلافاصله دردسترس نیست، باید به کاربر اطلاع دهید. اگر کاربر تصمیم گرفت ویژگی را از Google Play بارگیری کند، پیشرفت بارگیری را نمایش دهید.

می‌توانید وضعیت درخواست را پایش کنید تا پیشرفت بارگیری و وضعیت نصب را نمایش دهید. بااین‌حال، نوع میانای کاربری که می‌خواهید نمایش دهید ممکن است به اندازه بارگیری بستگی داشته باشد:

  • برای پیمانه‌های کوچک‌تر (حدود ۱۰ مگابایت یا کمتر) که می‌توانند خیلی سریع نصب شوند، نشانگرهایی مثل نشانگر چرخان یا پیام کوتاه «درحال بارگیری محتوا» را درنظر بگیرید.
  • برای ماژول‌های بزرگ‌تر که بارگیری و نصب آن‌ها ممکن است چند ثانیه یا بیشتر طول بکشد، نشان دادن نوار پیشرفت بارگیری و نصب را درنظر بگیرید، مانند آنچه در شکل ۱ نشان داده شده است.

شکل ۱. نمایش پیام و نوار پیشرفت هنگام بارگیری و نصب ویژگی درخواستی

تأخیرها و خطاهای نصب را به‌خوبی اطلاع‌رسانی کنید

اگر بارگیری ناموفق بود یا کندتر از حد انتظار پیش رفت، به‌طور واضح و شفاف به کاربر اطلاع دهید که چه اتفاقی افتاده است و اگر کاری از دست او برمی‌آید، چه کاری می‌تواند انجام دهد، همان‌طور که در شکل‌های ۲ و ۳ نشان داده شده است. برای مثال، اگر وضعیت درخواست بارگیری را پایش می‌کنید، و برنامه‌تان خطای API_NOT_AVAILABLE دریافت می‌کند، به کاربر اطلاع دهید که دستگاهش از بارگیری‌های درخواستی پشتیبانی نمی‌کند.

شکل ۲. به کاربر اطلاع دهید چرا درحال‌حاضر نمی‌توان ویژگی را نصب کرد

شکل ۳.‏ برای کاربر توضیح دهید چرا ممکن است بارگیری ویژگی بیشتر از حد انتظار طول بکشد

نمایش مقدار قبل‌از درخواست اجازه برای بارگیری‌های بزرگ

اگر اندازه ماژول درخواستی بزرگ باشد (بیشتر از ۱۵۰ مگابایت)، Google Play از کاربر می‌خواهد قبل‌از بارگیری آن، ابتدا رضایت دهد.

قبل‌از درخواست کردن ماژول، ارزش ماژول را برای کاربران توضیح دهید. به آن‌ها کمک کنید بفهمند چرا این درخواست را از آن‌ها دارید، همان‌طور که هنگام درخواست اجازه‌های برنامه این کار را می‌کنید. ارتباط شفاف با کاربران احتمال پذیرش بارگیری را افزایش می‌دهد.

برای مثال، فرض کنید درحال ساختن برنامه تجارت الکترونیک هستید و یکی از ویژگی‌ها به کاربران اجازه می‌دهد بااستفاده از «واقعیت افزوده» (AR) مبلمان را مستقیماً در آپارتمانشان قرار دهند. می‌توانید پیامی مثل این را اضافه کنید: «آیا می‌خواهید مبل جدیدتان را در اتاق نشیمن ببینید؟ اکنون نمایشگر واقعیت افزوده را نصب کنید.»

بارگیری و نصب در پس‌زمینه انجام شود

بارگیری و نصب ماژول باید همیشه در پس‌زمینه انجام شود. یعنی، درحالی‌که کاربر منتظر است تا ویژگی دردسترس قرار گیرد، باید به او اجازه دهید به استفاده از بخش‌های دیگر برنامه‌تان ادامه دهد. و وقتی ویژگی دردسترس قرار گرفت، باید اعلانی ارائه دهید که به کاربر اجازه دهد به صلاحدید خود به استفاده از آن ویژگی تغییر وضعیت دهد.

همان‌طور که در شکل ۵ نشان داده شده است، کاربر به استفاده از برنامه ادامه می‌دهد و هنگامی که نصب ویژگی درخواستی کامل می‌شود، اعلانی دریافت می‌کند.

شکل ۵. به‌جای اینکه پس‌از تکمیل نصب ماژول، بافت کاربر را به‌طور ناگهانی تغییر دهید، به کاربر اطلاع دهید که ویژگی درخواستی برای او آماده است.

وقتی ماژول آماده استفاده شد، به کاربر اطلاع دهید و به او امکان دهید انتخاب کند که ویژگی را راه‌اندازی کند یا نه. این الگو بافت و کنترل تجربه را دراختیار کاربر قرار می‌دهد.

در برخی موارد، می‌توانید ویژگی را به‌محض آماده شدن راه‌اندازی کنید. بااین‌حال، چون ممکن است تجربه کاربر را مختل کند، به‌دقت بررسی کنید که آیا این رفتار موردانتظار و مناسب است یا نه.

آزاد کردن فضای ذخیره‌سازی دستگاه وقتی دیگر به ماژول نیاز نیست

یکی از قابلیت‌های مفید همه واحدهای ویژگی، امکان حذف نصب آن‌ها به‌صورت جداگانه است. اگر از واحد ویژگی دیگر استفاده نمی‌شود، می‌توانید با درخواست از Google Play برای حذف نصب آن واحد، اندازه برنامه‌تان را در دستگاه کاربر کاهش دهید.

برای مثال، ممکن است برنامه‌تان جریان آماده‌سازی قوی‌ای داشته باشد که شاید حاوی رسانه غنی باشد. پس‌از اینکه کاربر جریان آماده‌سازی را تکمیل کرد، یا پس‌از اینکه برای مدت زمان مشخصی کاربر فعال بود، می‌توانید از Play Feature Delivery API استفاده کنید تا از Google Play درخواست کنید فقط آن مؤلفه از برنامه‌تان را حذف نصب کند.

نکته‌های پیشرفته

معمولاً باید موقعیت‌هایی را که کاربر صریحاً قصد استفاده از عملکرد واحدهای ویژگی درخواستی شما را نشان می‌دهد، مدیریت کنید.

بااین‌حال، ممکن است بخواهید پیش‌بینی کنید که کاربر چه زمانی احتمالاً با ویژگی‌ای تعامل برقرار می‌کند، پیش‌از اینکه به شما نشان دهد می‌خواهد از آن استفاده کند. بااستفاده از برنامه‌ای که به شما امکان می‌دهد دستورالعمل‌های آشپزی را بارگیری و ایجاد کنید، به‌عنوان مثال، دستورالعمل‌های زیر نحوه بهینه‌سازی تجربه ارائه واحد را با پیش‌بینی نیازهای کاربر شرح می‌دهد:

  • نیاز کاربر به ویژگی را در جلسه فعلی پیش‌بینی کنید. درنظر بگیرید که کاربران فقط زمانی نیاز به ایجاد حساب در برنامه دستور پخت دارند که بخواهند دستور پخت‌های خودشان را ایجاد کنند و با انجمن هم‌رسانی کنند. می‌توانید از ایجاد حساب به‌عنوان نشانه‌ای استفاده کنید که کاربر احتمالاً می‌خواهد دستور پخت خودش را اضافه کند و بارگیری واحد ویژگی را حتی قبل‌از اینکه کاربر روی «افزودن دستور پخت» تک‌ضرب بزند شروع کنید. می‌توانید این رویکرد را برای دیگر مسیرهای کاربر در برنامه اعمال کنید تا فرایند بارگیری ویژگی یکپارچه‌تر شود.

  • پیش‌بینی نیاز کاربر به ویژگی در جلسه آتی. اگر نیازی ندارید که برنامه‌تان فوراً یک ماژول درخواستی را بارگیری و نصب کند، می‌توانید نصب را به زمانی که برنامه در پس‌زمینه است موکول کنید و Google Play بارگیری و نصب را برای شما انجام خواهد داد. برای مثال، تصور کنید که می‌خواهید دستورالعمل‌های فصلی جدیدی را برای برنامه آشپزی منتشر کنید که اولویت بالایی برای جلسه فعلی کاربر ندارند. می‌توانید از Play درخواست کنید که این دستورالعمل‌ها را وقتی برنامه در پس‌زمینه است بارگیری و نصب کند. این ویژگی به‌ویژه برای ویژگی‌های بزرگ‌تر (بیشتر از ۱۰ مگابایت) مفید است که فوراً به آن‌ها نیاز نیست اما احتمالاً در آینده به آن‌ها نیاز خواهد بود.

  • نیاز کاربر به ویژگی را قبل‌از نصب برنامه پیش‌بینی کنید. شاید بخواهید پشتیبانی از ارسال مشروط را اضافه کنید تا ویژگی‌تان را در زمان نصب براساس کشور کاربر، قابلیت سخت‌افزاری دستگاه، و سطح API اضافه کنید. برای مثال، ممکن است بخواهید دستور پخت‌هایی را که از گوشت خوک استفاده می‌کنند در پیمانه‌های شرطی قرار دهید و آن پیمانه را از نصب برنامه در مناطقی که عمدتاً از غذاهای حاوی گوشت خوک اجتناب می‌کنند حذف کنید.