پیکربندی تحویل در زمان نصب

واحدهای ویژگی به شما امکان می‌دهند ویژگی‌ها و منابع خاصی را از واحد پایه برنامه‌تان جدا کنید و آن‌ها را در دسته برنامه‌تان قرار دهید. سپس می‌توانید گزینه‌های تحویل را سفارشی‌سازی کنید تا کنترل کنید دستگاه‌های دارای Android نسخه ۵.۰ (سطح میانای برنامه‌سازی کاربردی ۲۱) یا بالاتر چه زمانی و چگونه ویژگی‌های برنامه‌تان را بارگیری کنند.

به‌خاطر داشته باشید که این نوع مدولارسازی به تلاش بیشتری نیاز دارد و احتمالاً کد موجود برنامه‌تان را بازسازی می‌کند، بنابراین به‌دقت بررسی کنید که کدام‌یک از ویژگی‌های برنامه‌تان بیشترین بهره را از دردسترس بودن برای کاربران به‌صورت درخواستی می‌برد.

اگر می‌خواهید به‌تدریج ویژگی‌های برنامه را درطول زمان مدولار کنید، بدون اینکه رفتار برنامه‌تان را تغییر دهید یا گزینه‌های پیشرفته توزیع را سفارشی‌سازی کنید، می‌توانید این کار را با ایجاد واحدهای ویژگی که برای توزیع در زمان نصب پیکربندی شده‌اند انجام دهید. یعنی می‌توانید ویژگی را به‌عنوان پیمانه ویژگی مدولار کنید، اما گزینه‌های پیشرفته را فعال نکنید تا ویژگی هنگام نصب برنامه‌تان توسط کاربر دردسترس باشد.

علاوه‌براین، واحدهای ویژگی که برای تحویل در زمان نصب پیکربندی شده‌اند، این گزینه را دارند که اگر دیگر موردنیاز نباشند، بعداً حذف نصب شوند. برای این کار، باید به‌عنوان جداشدنی راه‌اندازی شوند.

این بخش نحوه ایجاد واحد ویژگی برای ارائه در زمان نصب را شرح می‌دهد. قبل‌از شروع، مطمئن شوید که از Android Studio نسخه ۳.۵ یا بالاتر و «افزایه Android Gradle» نسخه ۳.۵.۰ یا بالاتر استفاده می‌کنید.

پیکربندی کردن ماژول جدید برای ارسال در زمان نصب

آسان‌ترین راه برای ایجاد واحد ویژگی جدید استفاده از Android Studio 3.5 یا بالاتر است. چون پیمانه‌های ویژگی وابستگی ذاتی به پیمانه برنامه پایه دارند، فقط می‌توانید آن‌ها را به پروژه‌های برنامه موجود اضافه کنید.

برای افزودن واحد ویژگی به پروژه برنامه‌تان بااستفاده از «استودیو Android»، به‌صورت زیر عمل کنید:

  1. اگر قبلاً این کار را نکرده‌اید، پروژه برنامه‌تان را در IDE باز کنید.
  2. فایل > جدید > ماژول جدید را از نوار منو انتخاب کنید.
  3. در کادر گفتگوی Create New Module (ایجاد واحد جدید)، Dynamic Feature Module (واحد ویژگی پویا) را انتخاب کنید و روی Next (بعدی) کلیک کنید.
  4. در بخش پیکربندی واحد جدید، موارد زیر را تکمیل کنید:
    1. واحد برنامه پایه را برای پروژه برنامه‌تان از منوِ کرکره‌ای انتخاب کنید.
    2. نام واحد را مشخص کنید. IDE از این نام برای شناسایی مدول به‌عنوان زیرپروژه Gradle در فایل تنظیمات Gradle استفاده می‌کند. وقتی دسته برنامه‌تان را می‌سازید، Gradle از آخرین عنصر نام زیرپروژه برای تزریق مشخصه <manifest split> در مانیفست واحد ویژگی استفاده می‌کند.
    3. نام بسته واحد را مشخص کنید. به‌طور پیش‌فرض، Android Studio نام بسته‌ای را پیشنهاد می‌کند که نام بسته ریشه واحد پایه و نام واحدی را که در مرحله قبلی مشخص کرده‌اید ترکیب می‌کند.
    4. حداقل سطح API را که می‌خواهید واحد از آن پشتیبانی کند انتخاب کنید. این مقدار باید با مقدار واحد پایه مطابقت داشته باشد.
  5. روی بعدی کلیک کنید.
  6. در بخش گزینه‌های بارگیری واحد، موارد زیر را تکمیل کنید:

    1. عنوان واحد را با حداکثر ۵۰ نویسه مشخص کنید. واحد پایه برنامه‌تان باید عنوان واحد را به‌عنوان منبع رشته داشته باشد که می‌توانید آن را ترجمه کنید. هنگام ایجاد واحد بااستفاده از Android Studio، محیط توسعه یکپارچه منبع رشته را به واحد پایه اضافه می‌کند و ورودی زیر را در مانیفست واحد ویژگی تزریق می‌کند:

      <dist:module
          ...
          dist:title="@string/feature_title">
      </dist:module>
      

      توجه: اگر کاهش منابع را فعال کنید، مثلاً برای ساخت‌های نسخه پخش، اگر کد در واحد پایه شما به آن ارجاع ندهد، ممکن است کاهش‌دهنده منبع رشته عنوان واحد را بردارد. برای اطمینان از اینکه منبع رشته در خروجی ساخت باقی می‌ماند، منبع را در فایل نگهداری منبع سفارشی قرار دهید.

    2. در منوِ کرکره‌ای زیر گنجاندن در زمان نصب، گنجاندن واحد در زمان نصب را انتخاب کنید. «استودیو Android» موارد زیر را در مانیفست واحد تزریق می‌کند تا انتخاب شما را منعکس کند:

      <dist:module ... >
        <dist:delivery>
            <dist:install-time />
        </dist:delivery>
      </dist:module>
      

      اگر می‌خواهید با نحوه ایجاد واحد ویژگی‌ای آشنا شوید که می‌توانید پس‌از نصب برنامه بارگیری کنید، پیکربندی تحویل درخواستی را بخوانید.

    3. اگر می‌خواهید این واحد برای دستگاه‌های دارای Android نسخه ۴.۴ (سطح میانای برنامه‌سازی کاربردی ۲۰) و پایین‌تر دردسترس باشد و در چند APK گنجانده شود، چارگوش کنار Fusing را علامت بزنید. یعنی می‌توانید آن را از دستگاه‌هایی که از بارگیری و نصب APK جداشده پشتیبانی نمی‌کنند حذف کنید. «استودیو Android» موارد زیر را در مانیفست واحد تزریق می‌کند تا انتخاب شما را منعکس کند:

      <dist:module ...>
          <dist:fusing dist:include="true | false" />
      </dist:module>
      
  7. روی پایان کلیک کنید.

پس‌از اینکه «استودیو Android» ایجاد کردن واحد را به‌پایان رساند، محتوای آن را خودتان ازطریق قاب پروژه بررسی کنید (مشاهده > پنجره‌های ابزار > پروژه را از نوار منو انتخاب کنید). کد، منابع، و سازمان پیش‌فرض باید مشابه کد، منابع، و سازمان واحد برنامه استاندارد باشد.

قابل‌حذف کردن واحد زمان نصب

شاید مفید باشد که برای ارسال در زمان نصب، واحدهای ویژگی‌ای ایجاد کنید که گزینه حذف نصب در آینده را درصورت عدم نیاز داشته باشند. برای مثال، برای کاهش اندازه نصب‌شده برنامه‌تان، می‌توانید محتوای موردنیاز برای آموزش یا آماده‌سازی را مدولار کنید و سپس واحد ویژگی را بااستفاده از Play Core API حذف نصب کنید، پس‌از اینکه کاربر برای استفاده از برنامه‌تان آماده شد.

پیمانه‌های زمان نصب به‌طور پیش‌فرض قابل‌برداشتن نیستند. برای علامت‌گذاری یک ماژول به‌عنوان قابل‌حذف و اجازه دادن به حذف نصب آن، برچسب removable را اضافه کنید و مقدار آن را روی true تنظیم کنید:

<dist:module ... >
  <dist:delivery>
      <dist:install-time>
          <dist:removable dist:value="true"/>
      </dist:install-time>
  </dist:delivery>
</dist:module>