پیکربندی ارسال فوری

برنامه فوری Google Play به کاربران اجازه می‌دهد بدون نیاز به نصب APK در دستگاهشان، با برنامه شما تعامل داشته باشند. درعوض، می‌توانند برنامه‌تان را ازطریق دکمه «اکنون امتحان کنید» در «فروشگاه Google Play» یا نشانی وبی که ایجاد می‌کنید تجربه کنند. این شکل از ارائه محتوا باعث می‌شود راحت‌تر بتوانید تعامل با برنامه‌تان را افزایش دهید.

فقط درصورتی می‌توانید ویژگی‌ای را برای فعال‌سازی آنی آماده کنید که واحد پایه برنامه‌تان را نیز برای فعال‌سازی آنی آماده کنید. دلیلش این است که اگر کاربری بخواهد یکی از واحدهای ویژگی دارای فعال‌سازی آنی برنامه‌تان را تجربه کند، دستگاهش باید واحد پایه برنامه‌تان را نیز برای کد و منابع مشترک بارگیری کند. به‌خاطر داشته باشید که برای پشتیبانی از «برنامه فوری Google Play»، بارگیری واحد پایه و ویژگی شما باید چند معیار را برآورده کند:

• حداکثر اندازه: اندازه ترکیبی واحد پایه دارای فعال‌سازی آنی و واحد ویژگی دارای فعال‌سازی آنی شما باید حداکثر ۱۰ مگابایت باشد. برای کسب اطلاعات بیشتر، فعال کردن تجربه‌های فوری با کاهش اندازه برنامه یا بازی را بخوانید.
• فعالیت پس‌زمینه: ماژول دارای فعال‌سازی آنی نمی‌تواند از سرویس‌های پس‌زمینه‌ای استفاده کند. علاوه‌براین، چنین ماژولی نمی‌تواند هنگام اجرا در پس‌زمینه اعلان ارسال کند.

اگر بااستفاده از Android Studio نسخه ۳.۵ یا بالاتر، واحد ویژگی با قابلیت فعال‌سازی آنی ایجاد کنید، همان‌طور که در این بخش توضیح داده شده است، IDE به‌طور خودکار با گنجاندن موارد زیر در مانیفست هر واحد، هم واحد پایه و هم واحد ویژگی را برای شما فعال می‌کند:

<manifest xmlns:dist="http://schemas.android.com/apk/distribution"
    ... >
    <dist:module dist:instant="true" />
    ...

علاوه‌براین، هنگام بارگیری و نصب برنامه‌تان، واحدهای ویژگی دارای فعال‌سازی آنی به‌طور خودکار با APK پایه برنامه‌تان بارگیری و نصب می‌شوند. بنابراین، IDE موارد زیر را نیز در واحد ویژگی دارای فعال‌سازی آنی لحاظ می‌کند.

    <dist:module ...>
        <dist:delivery>
            <dist:install-time />
        </dist:delivery>
    </dist:module>

این رفتار به این معنی است که وقتی dist:instant="true" را تنظیم می‌کنید، نمی‌توانید <dist:on-demand /> را نیز اضافه کنید. بااین‌حال، می‌توانید ماژول‌های دارای فعال‌سازی آنی را در تجربه فوری بااستفاده از کتابخانه Play Feature Delivery به‌صورت درخواستی درخواست کنید.

پیکربندی کردن واحد جدید برای تحویل فوری

برای افزودن واحد ویژگی دارای فعال‌سازی آنی به پروژه برنامه‌تان بااستفاده از Android Studio، به‌صورت زیر عمل کنید:

1. اگر قبلاً این کار را نکرده‌اید، پروژه برنامه‌تان را در IDE باز کنید.
2. فایل > جدید > ماژول جدید را از نوار منو انتخاب کنید.
3. در کادر گفتگوی ایجاد واحد جدید، واحد ویژگی پویای فوری را انتخاب کنید و روی بعدی کلیک کنید.

4. در بخش پیکربندی واحد جدید، موارد زیر را تکمیل کنید:

   1. واحد برنامه پایه را برای پروژه برنامه‌تان از منوِ کرکره‌ای انتخاب کنید.
   2. نام واحد را مشخص کنید. IDE از این نام برای شناسایی مدول به‌عنوان زیرپروژه Gradle در فایل تنظیمات Gradle استفاده می‌کند. وقتی دسته برنامه‌تان را می‌سازید، Gradle از آخرین عنصر نام زیرپروژه برای تزریق مشخصه <manifest split> در مانیفست واحد ویژگی استفاده می‌کند.
   3. نام بسته واحد را مشخص کنید. به‌طور پیش‌فرض، Android Studio نام بسته‌ای را پیشنهاد می‌کند که نام بسته ریشه واحد پایه و نام واحدی را که در مرحله قبلی مشخص کرده‌اید ترکیب می‌کند.
   4. حداقل سطح API را که می‌خواهید واحد از آن پشتیبانی کند انتخاب کنید. این مقدار باید با مقدار واحد پایه مطابقت داشته باشد.

   5. عنوان واحد را با حداکثر ۵۰ نویسه مشخص کنید. پلاتفرم از این عنوان برای شناسایی واحد به کاربران استفاده می‌کند. به‌همین دلیل، واحد پایه برنامه‌تان باید عنوان واحد را به‌عنوان منبع رشته داشته باشد تا بتوانید آن را ترجمه کنید. هنگام ایجاد واحد بااستفاده از Android Studio، محیط توسعه یکپارچه منبع رشته را به واحد پایه اضافه می‌کند و ورودی زیر را در مانیفست واحد ویژگی تزریق می‌کند:

      <dist:module
          ...
          dist:title="@string/feature_title">
      </dist:module>
      

      توجه: اگر کاهش منابع را فعال کنید، مثلاً برای ساخت‌های نسخه پخش، اگر کد در واحد پایه شما به آن ارجاع ندهد، کاهش‌دهنده ممکن است منبع رشته عنوان واحد را بردارد. برای اطمینان از اینکه منبع رشته در خروجی ساخت باقی می‌ماند، منبع را در فایل نگهداری منبع سفارشی قرار دهید.

   6. اگر می‌خواهید این واحد برای دستگاه‌های دارای Android نسخه ۴.۴ (سطح میانای برنامه‌سازی کاربردی ۲۰) و پایین‌تر دردسترس باشد و در چند APK گنجانده شود، چارگوش کنار Fusing را علامت بزنید. «استودیو Android» موارد زیر را در مانیفست واحد تزریق می‌کند تا انتخاب شما را منعکس کند.

      <dist:module>
          <dist:fusing dist:include="true" />
      </dist:module>
      

5. روی پایان کلیک کنید.

پس‌از اینکه «استودیو Android» ایجاد کردن واحد را به‌پایان رساند، محتوای آن را خودتان ازطریق قاب پروژه بررسی کنید (مشاهده > پنجره‌های ابزار > پروژه را از نوار منو انتخاب کنید). کد، منابع، و سازمان پیش‌فرض باید مشابه کد، منابع، و سازمان واحد برنامه استاندارد باشد.

پس‌از پیاده‌سازی ویژگی‌ای که می‌خواهید به‌صورت درخواستی بارگیری شود، با نحوه درخواست آن بااستفاده از «کتابخانه Play Feature Delivery» آشنا شوید.

استقرار برنامه

هنگام توسعه برنامه با پشتیبانی از واحدهای ویژگی، می‌توانید برنامه‌تان را با انتخاب اجرا > اجرا از نوار منو (یا با کلیک کردن روی اجرا در نوارابزار) به‌طور معمول در دستگاه متصل‌شده مستقر کنید.

اگر پروژه برنامه‌تان شامل یک یا چند واحد ویژگی است، می‌توانید با اصلاح پیکربندی اجرا/ اشکال‌زدایی موجود خود به‌صورت زیر، انتخاب کنید که کدام ویژگی‌ها هنگام استقرار برنامه‌تان گنجانده شوند:

1. اجرا > ویرایش پیکربندی‌ها را از نوار منو انتخاب کنید.
2. از پانل سمت چپ کادر گفتگوی پیکربندی‌های اجرا/ اشکال‌زدایی، پیکربندی برنامه Android موردنظرتان را انتخاب کنید.
3. در بخش ویژگی‌های پویا برای استقرار در برگه عمومی، چارگوش کنار هر واحد ویژگی را که می‌خواهید هنگام استقرار برنامه‌تان اضافه شود علامت بزنید.
4. روی تأیید کلیک کنید.

به‌طور پیش‌فرض، Android Studio ماژول‌های دارای فعال‌سازی آنی شما را به‌عنوان تجربه فوری مستقر نمی‌کند یا از بسته‌های برنامه برای مستقر کردن برنامه‌تان استفاده نمی‌کند. درعوض، IDE فایل‌های APK را در دستگاهتان می‌سازد و نصب می‌کند که برای سرعت استقرار بهینه‌سازی شده‌اند، نه اندازه APK. برای پیکربندی Android Studio برای ساخت و استقرار فایل‌های APK و تجربه‌های فوری از بسته برنامه، پیکربندی اجرا/ اشکال‌زدایی را اصلاح کنید.