همه برنامه‌ها را طوری چیدمان کنید که محتوایتان از لبه بالا تا لبه پایین صفحه کشیده شود. این رفتار پیش‌فرض از Android 15 (سطح میانای برنامه‌سازی کاربردی ۳۵) شروع می‌شود. این یعنی نواحی بالا و پایین برنامه‌تان در پشت نوار وضعیت و نوار پیمایش چیده شده‌اند. نوار وضعیت و نوار پیمایش باهم نوارهای سیستم نامیده می‌شوند. نوار سیستم ناحیه‌ای است که عموماً به نمایش اعلان‌ها، ارتباط وضعیت دستگاه، و پیمایش دستگاه اختصاص دارد.
هم‌پوشانی بین برنامه شما و مناطقی که میانای کاربر سیستم نمایش داده می‌شود، یک نمونه از درج‌های پنجره است که بخش‌هایی از صفحه‌نمایش را نشان می‌دهد که برنامه شما می‌تواند با میانای کاربر سیستم تداخل داشته باشد. تداخل با این بخش‌های رابط کاربری می‌تواند به‌معنای نمایش در بالای محتوا باشد، اما می‌تواند به برنامه شما درباره اشاره‌های سیستم نیز اطلاع دهد.
انواع زیر از درج‌های پنجره دردسترس هستند.
به‌طور پیش‌فرض، موافقت کنید که پنجره برنامه‌تان را گسترش دهید تا در سراسر صفحه گسترده شود و محتوای برنامه را لبه‌به‌لبه در پشت نوارهای سیستم رسم کنید. از افست‌ها استفاده کنید تا محتوای مهم و هدف‌های لمسی در پشت نوار سیستم نمایش داده نشود.
برنامه‌هایی که محتوایی مثل فیلم یا تصویر نمایش می‌دهند می‌توانند موقتاً نوار سیستم را پنهان کنند تا تجربه فراگیرتری ارائه دهند. قبل‌از تغییر دادن نوارهای سیستم، نیازها و انتظارات کاربران را به‌دقت درنظر بگیرید، زیرا این نوارها روشی استاندارد برای پیمایش دستگاه و مشاهده وضعیت آن دراختیار کاربران قرار می‌دهند.
برش نمایشگر ناحیه‌ای در برخی‌از دستگاه‌ها است که به سطح نمایشگر گسترش می‌یابد تا فضایی برای حسگرهای جلوی دستگاه فراهم کند. برنامه‌ها می‌توانند با جستجوی موقعیت برش‌های نمایشگر، از آن‌ها پشتیبانی کنند تا هیچ محتوای مهمی با ناحیه برش هم‌پوشانی نداشته باشد.
انتقال صفحه‌کلید نمونه رایجی است که در آن، تورفتگی‌های پنجره به‌طور پویا به‌روز می‌شود. برنامه‌ها می‌توانند وضعیت فعلی صفحه‌کلید را مشاهده کنند، وضعیت‌ها را به‌صورت برنامه‌نویسی‌شده تغییر دهند، از پویانمایی‌ها برای درج‌های پنجره پشتیبانی کنند، و محتوای برنامه را به‌طور یکپارچه بین انتقال‌های صفحه‌کلید پویانمایی کنند.