‫RenderScript پیشرفته

Because applications that utilize RenderScript still run inside of the Android VM, you have access to all of the framework APIs that you are familiar with, but can utilize RenderScript when appropriate. برای تسهیل این تعامل بین چارچوب و زمان اجرای RenderScript، یک لایه میانی کد نیز وجود دارد تا ارتباط و مدیریت حافظه بین دو سطح کد را تسهیل کند. این سند جزئیات بیشتری درباره این لایه‌های مختلف کد و همچنین نحوه هم‌رسانی حافظه بین VM Android و زمان اجرای RenderScript ارائه می‌دهد.

RenderScript Runtime Layer

کد RenderScript شما در یک لایه زمان اجرای فشرده و به‌خوبی تعریف‌شده کامپایل و اجرا می‌شود. ‫RenderScript runtime APIs از محاسبات فشرده‌ای پشتیبانی می‌کند که قابل‌حمل است و به‌طور خودکار با تعداد هسته‌های موجود در پردازنده مقیاس‌پذیر است.

توجه: تضمین می‌شود که توابع استاندارد C در NDK روی CPU اجرا می‌شوند، بنابراین RenderScript نمی‌تواند به این کتابخانه‌ها دسترسی داشته باشد، زیرا RenderScript برای اجرا روی انواع مختلف پردازنده‌ها طراحی شده است.

کد RenderScript خود را در فایل‌های .rs و .rsh در دایرکتوری src/ پروژه Android خود تعریف می‌کنید. کد توسط کامپایلر llvm که به‌عنوان بخشی از ساخت Android اجرا می‌شود، به بایت‌کد واسطه کامپایل می‌شود. وقتی برنامه شما در دستگاهی اجرا می‌شود، بایت‌کد سپس توسط کامپایلر llvm دیگری که در دستگاه قرار دارد، به کد ماشینی کامپایل می‌شود (درست به‌موقع). کد ماشینی برای دستگاه بهینه‌سازی شده است و همچنین در حافظه نهان ذخیره می‌شود، بنابراین استفاده‌های بعدی از برنامه فعال‌شده RenderScript بایت‌کد را بازهمگردانی نمی‌کند.

برخی‌از ویژگی‌های کلیدی کتابخانه‌های زمان اجرای RenderScript عبارت‌اند از:

  • ویژگی‌های درخواست تخصیص حافظه
  • مجموعه بزرگی از توابع ریاضی با نسخه‌های سربارگذاری‌شده از نوع نرده‌ای و برداری از بسیاری از روال‌های رایج. عملیاتی مانند جمع، ضرب، ضرب داخلی، و ضرب خارجی و همچنین توابع مقایسه و محاسبات اتمی دردسترس هستند.
  • روال‌های تبدیل برای انواع داده‌های اولیه و بردارها، روال‌های ماتریس، و روال‌های تاریخ و زمان
  • انواع و ساختارهای داده برای پشتیبانی از سیستم RenderScript مانند انواع Vector برای تعریف دو، سه، یا چهار بردار.
  • توابع ثبت گزارش

برای اطلاعات بیشتر درباره توابع دردسترس، به مرجع میانای برنامه‌سازی کاربردی زمان اجرای RenderScript مراجعه کنید.

لایه بازتابی

لایه منعکس‌شده مجموعه‌ای از کلاس‌ها است که ابزارهای ساخت Android برای اجازه دسترسی به زمان اجرای RenderScript از چارچوب Android تولید می‌کنند. این لایه همچنین روش‌ها و سازنده‌هایی را ارائه می‌دهد که به شما امکان می‌دهد حافظه را برای اشاره‌گرهایی که در کد RenderScript شما تعریف شده‌اند اختصاص دهید و با آن‌ها کار کنید. فهرست زیر مؤلفه‌های اصلی را که منعکس شده‌اند توصیف می‌کند:

  • هر فایل .rs که ایجاد می‌کنید در کلاسی به‌نام project_root/gen/package/name/ScriptC_renderscript_filename از نوع ScriptC تولید می‌شود. این فایل نسخه .java فایل .rs شما است که می‌توانید آن را از چارچوب Android فراخوانی کنید. این کلاس حاوی موارد زیر است که از فایل .rs منعکس شده است:
    • توابع غیرایستا
    • متغیرهای RenderScript غیرایستا و سراسری. روش‌های دستیاب برای هر متغیر تولید می‌شوند، بنابراین می‌توانید متغیرهای RenderScript را از چارچوب Android بخوانید و بنویسید. اگر متغیر سراسری در لایه زمان اجرای RenderScript مقداردهی اولیه شود، از آن مقادیر برای مقداردهی اولیه مقادیر متناظر در لایه چارچوب Android استفاده می‌شود. اگر متغیرهای سراسری به‌عنوان const علامت‌گذاری شده باشند، روش set تولید نمی‌شود. برای جزئیات بیشتر، اینجا را ببینید.

    • اشاره‌گرهای سراسری
  • ‫struct در کلاس خودش با نام project_root/gen/package/name/ScriptField_struct_name منعکس می‌شود که Script.FieldBase را گسترش می‌دهد. این کلاس آرایه‌ای از struct را نشان می‌دهد که به شما امکان می‌دهد حافظه را برای یک یا چند نمونه از این struct اختصاص دهید.

توابع

توابع در خود کلاس اسکریپت منعکس می‌شوند که در project_root/gen/package/name/ScriptC_renderscript_filename قرار دارد. برای مثال، اگر تابع زیر را در کد RenderScript خود تعریف کنید:

void touch(float x, float y, float pressure, int id) {
    if (id >= 10) {
        return;
    }

    touchPos[id].x = x;
    touchPos[id].y = y;
    touchPressure[id] = pressure;
}

سپس کد Java زیر تولید می‌شود:

public void invoke_touch(float x, float y, float pressure, int id) {
    FieldPacker touch_fp = new FieldPacker(16);
    touch_fp.addF32(x);
    touch_fp.addF32(y);
    touch_fp.addF32(pressure);
    touch_fp.addI32(id);
    invoke(mExportFuncIdx_touch, touch_fp);
}

توابع نمی‌توانند مقادیر برگشتی داشته باشند، زیرا سیستم RenderScript به‌گونه‌ای طراحی شده است که ناهمگام باشد. وقتی کد چارچوب Android شما RenderScript را فراخوانی می‌کند، فراخوانی در صف قرار می‌گیرد و درصورت امکان اجرا می‌شود. این محدودیت به سیستم RenderScript اجازه می‌دهد بدون وقفه مداوم کار کند و کارایی را افزایش می‌دهد. اگر توابع اجازه داشتند مقادیر برگشتی داشته باشند، فراخوانی تا زمانی که مقدار برگردانده شود مسدود می‌شد.

اگر می‌خواهید کد RenderScript مقداری را به چارچوب Android برگرداند، از تابع rsSendToClient() استفاده کنید.

متغیرها

متغیرهای انواع پشتیبانی‌شده در خود کلاس دستورگان منعکس می‌شوند که در project_root/gen/package/name/ScriptC_renderscript_filename قرار دارد. مجموعه‌ای از روش‌های دستیاب برای هر متغیر تولید می‌شود. برای مثال، اگر متغیر زیر را در کد RenderScript خود تعریف کنید:

uint32_t unsignedInteger = 1;

سپس کد Java زیر تولید می‌شود:

private long mExportVar_unsignedInteger;
public void set_unsignedInteger(long v){
    mExportVar_unsignedInteger = v;
    setVar(mExportVarIdx_unsignedInteger, v);
}

public long get_unsignedInteger(){
    return mExportVar_unsignedInteger;
}
  

ساختارها

ساختارها در کلاس‌های خودشان منعکس می‌شوند که در <project_root>/gen/com/example/renderscript/ScriptField_struct_name قرار دارند. این کلاس آرایه‌ای از struct را نشان می‌دهد و به شما امکان می‌دهد حافظه را برای تعداد مشخصی از struct اختصاص دهید. برای مثال، اگر ساختار زیر را تعریف کنید:

typedef struct Point {
    float2 position;
    float size;
} Point_t;

سپس کد زیر در ScriptField_Point.java تولید می‌شود:

package com.example.android.rs.hellocompute;

import android.renderscript.*;
import android.content.res.Resources;

  /**
  * @hide
  */
public class ScriptField_Point extends android.renderscript.Script.FieldBase {

    static public class Item {
        public static final int sizeof = 12;

        Float2 position;
        float size;

        Item() {
            position = new Float2();
        }
    }

    private Item mItemArray[];
    private FieldPacker mIOBuffer;
    public static Element createElement(RenderScript rs) {
        Element.Builder eb = new Element.Builder(rs);
        eb.add(Element.F32_2(rs), "position");
        eb.add(Element.F32(rs), "size");
        return eb.create();
    }

    public  ScriptField_Point(RenderScript rs, int count) {
        mItemArray = null;
        mIOBuffer = null;
        mElement = createElement(rs);
        init(rs, count);
    }

    public  ScriptField_Point(RenderScript rs, int count, int usages) {
        mItemArray = null;
        mIOBuffer = null;
        mElement = createElement(rs);
        init(rs, count, usages);
    }

    private void copyToArray(Item i, int index) {
        if (mIOBuffer == null) mIOBuffer = new FieldPacker(Item.sizeof * getType().getX()/* count
        */);
        mIOBuffer.reset(index * Item.sizeof);
        mIOBuffer.addF32(i.position);
        mIOBuffer.addF32(i.size);
    }

    public void set(Item i, int index, boolean copyNow) {
        if (mItemArray == null) mItemArray = new Item[getType().getX() /* count */];
        mItemArray[index] = i;
        if (copyNow)  {
            copyToArray(i, index);
            mAllocation.setFromFieldPacker(index, mIOBuffer);
        }
    }

    public Item get(int index) {
        if (mItemArray == null) return null;
        return mItemArray[index];
    }

    public void set_position(int index, Float2 v, boolean copyNow) {
        if (mIOBuffer == null) mIOBuffer = new FieldPacker(Item.sizeof * getType().getX()/* count */);
        if (mItemArray == null) mItemArray = new Item[getType().getX() /* count */];
        if (mItemArray[index] == null) mItemArray[index] = new Item();
        mItemArray[index].position = v;
        if (copyNow) {
            mIOBuffer.reset(index * Item.sizeof);
            mIOBuffer.addF32(v);
            FieldPacker fp = new FieldPacker(8);
            fp.addF32(v);
            mAllocation.setFromFieldPacker(index, 0, fp);
        }
    }

    public void set_size(int index, float v, boolean copyNow) {
        if (mIOBuffer == null) mIOBuffer = new FieldPacker(Item.sizeof * getType().getX()/* count */);
        if (mItemArray == null) mItemArray = new Item[getType().getX() /* count */];
        if (mItemArray[index] == null) mItemArray[index] = new Item();
        mItemArray[index].size = v;
        if (copyNow)  {
            mIOBuffer.reset(index * Item.sizeof + 8);
            mIOBuffer.addF32(v);
            FieldPacker fp = new FieldPacker(4);
            fp.addF32(v);
            mAllocation.setFromFieldPacker(index, 1, fp);
        }
    }

    public Float2 get_position(int index) {
        if (mItemArray == null) return null;
        return mItemArray[index].position;
    }

    public float get_size(int index) {
        if (mItemArray == null) return 0;
        return mItemArray[index].size;
    }

    public void copyAll() {
        for (int ct = 0; ct < mItemArray.length; ct++) copyToArray(mItemArray[ct], ct);
        mAllocation.setFromFieldPacker(0, mIOBuffer);
    }

    public void resize(int newSize) {
        if (mItemArray != null)  {
            int oldSize = mItemArray.length;
            int copySize = Math.min(oldSize, newSize);
            if (newSize == oldSize) return;
            Item ni[] = new Item[newSize];
            System.arraycopy(mItemArray, 0, ni, 0, copySize);
            mItemArray = ni;
        }
        mAllocation.resize(newSize);
        if (mIOBuffer != null) mIOBuffer = new FieldPacker(Item.sizeof * getType().getX()/* count */);
    }
}

کد تولیدشده برای راحتی شما ارائه شده است تا حافظه را به ساختارهای درخواست‌شده توسط زمان اجرای RenderScript اختصاص دهد و با structها در حافظه تعامل داشته باشد. کلاس هر struct سازنده‌ها و روش‌های زیر را تعریف می‌کند:

  • سازنده‌های سربارگذاری‌شده که به شما امکان می‌دهند حافظه اختصاص دهید. سازنده ScriptField_struct_name(RenderScript rs, int count) به شما امکان می‌دهد تعداد ساختارهایی را که می‌خواهید با پارامتر count به آن‌ها حافظه اختصاص دهید تعریف کنید. سازنده ScriptField_struct_name(RenderScript rs, int count, int usages) پارامتر اضافی usages را تعریف می‌کند که به شما امکان می‌دهد فضای حافظه این تخصیص حافظه را مشخص کنید. چهار احتمال برای فضای حافظه وجود دارد:
    • ‫USAGE_SCRIPT: در فضای حافظه اسکریپت اختصاص می‌دهد. اگر فضای حافظه را مشخص نکنید، این فضای حافظه پیش‌فرض است.
    • USAGE_GRAPHICS_TEXTURE: در فضای حافظه بافت واحد پردازش گرافیکی اختصاص می‌دهد.
    • USAGE_GRAPHICS_VERTEX: در فضای حافظه رأس GPU اختصاص می‌دهد.
    • USAGE_GRAPHICS_CONSTANTS: در فضای حافظه ثابت GPU که توسط اشیاء مختلف برنامه استفاده می‌شود، اختصاص می‌دهد.

    بااستفاده از عملگر بیتی OR می‌توانید چندین فضای حافظه را مشخص کنید. با انجام این کار، به زمان اجرای RenderScript اطلاع داده می‌شود که قصد دارید به داده‌های موجود در فضاهای حافظه مشخص‌شده دسترسی پیدا کنید. مثال زیر حافظه را برای نوع داده سفارشی در هر دو فضای حافظه اسکریپت و رأس اختصاص می‌دهد:

    کاتلین

    val touchPoints: ScriptField_Point = ScriptField_Point(
            myRenderScript,
            2,
            Allocation.USAGE_SCRIPT or Allocation.USAGE_GRAPHICS_VERTEX
    )

    جاوا

    ScriptField_Point touchPoints = new ScriptField_Point(myRenderScript, 2,
            Allocation.USAGE_SCRIPT | Allocation.USAGE_GRAPHICS_VERTEX);
  • کلاس تودرتوی ایستا، Item، به شما امکان می‌دهد نمونه‌ای از struct را به‌شکل شیء ایجاد کنید. این کلاس تودرتو زمانی مفید است که کار کردن با struct در کد Android شما منطقی‌تر باشد. وقتی کارتان با شیء تمام شد، می‌توانید با فراخوانی set(Item i, int index, boolean copyNow) و تنظیم Item در موقعیت دلخواه در آرایه، شیء را به حافظه اختصاص‌داده‌شده ارسال کنید. زمان اجرای RenderScript به‌طور خودکار به حافظه جدیداً نوشته‌شده دسترسی دارد.
  • روش‌های دستیاب برای دریافت و تنظیم مقادیر هر فیلد در یک ساختار. هرکدام از این روش‌های دستیاب پارامتر index دارند تا struct را در آرایه‌ای که می‌خواهید بخوانید یا در آن بنویسید مشخص کنند. هر روش تنظیم‌کننده همچنین دارای یک پارامتر copyNow است که مشخص می‌کند آیا این حافظه بلافاصله با زمان اجرای RenderScript همگام‌سازی شود یا نه. برای همگام‌سازی هر حافظه‌ای که همگام‌سازی نشده است، copyAll() را فراخوانی کنید.
  • روش createElement() شرحی از ساختار در حافظه ایجاد می‌کند. این توضیحات برای اختصاص دادن حافظه متشکل از یک یا چند عنصر استفاده می‌شود.
  • resize() بسیار شبیه به realloc() در C عمل می‌کند و به شما امکان می‌دهد حافظه اختصاص‌داده‌شده قبلی را گسترش دهید و مقادیر فعلی را که قبلاً ایجاد شده‌اند حفظ کنید.
  • copyAll() حافظه‌ای را که در سطح چارچوب تنظیم شده است با زمان اجرای RenderScript همگام‌سازی می‌کند. وقتی روش دستیاب تنظیم را برای عضوی فراخوانی می‌کنید، پارامتر بولی اختیاری copyNow وجود دارد که می‌توانید مشخص کنید. مشخص کردن true حافظه را هنگام فراخوانی روش همگام‌سازی می‌کند. اگر false را مشخص کنید، می‌توانید copyAll() را یک‌بار فراخوانی کنید و این تابع حافظه را برای همه ویژگی‌هایی که هنوز همگام‌سازی نشده‌اند همگام‌سازی می‌کند.

اشاره‌گرها

اشاره‌گرهای سراسری در خود کلاس اسکریپت منعکس می‌شوند که در project_root/gen/package/name/ScriptC_renderscript_filename قرار دارد. می‌توانید اشاره‌گرهایی را به یک struct یا هریک از انواع RenderScript پشتیبانی‌شده اعلام کنید، اما یک struct نمی‌تواند شامل اشاره‌گرها یا آرایه‌های تودرتو باشد. برای مثال، اگر اشاره‌گرهای زیر را برای struct و int32_t تعریف کنید

typedef struct Point {
    float2 position;
    float size;
} Point_t;

Point_t *touchPoints;
int32_t *intPointer;

سپس کد Java زیر تولید می‌شود:

private ScriptField_Point mExportVar_touchPoints;
public void bind_touchPoints(ScriptField_Point v) {
    mExportVar_touchPoints = v;
    if (v == null) bindAllocation(null, mExportVarIdx_touchPoints);
    else bindAllocation(v.getAllocation(), mExportVarIdx_touchPoints);
}

public ScriptField_Point get_touchPoints() {
    return mExportVar_touchPoints;
}

private Allocation mExportVar_intPointer;
public void bind_intPointer(Allocation v) {
    mExportVar_intPointer = v;
    if (v == null) bindAllocation(null, mExportVarIdx_intPointer);
    else bindAllocation(v, mExportVarIdx_intPointer);
}

public Allocation get_intPointer() {
    return mExportVar_intPointer;
}
  

یک روش get و یک روش ویژه به‌نام bind_pointer_name (به‌جای روش set()) تولید می‌شود. روش bind_pointer_name به شما امکان می‌دهد حافظه اختصاص‌داده‌شده در VM Android را به زمان اجرای RenderScript متصل کنید (نمی‌توانید حافظه را در فایل .rs خود اختصاص دهید). برای اطلاعات بیشتر، به کار کردن با حافظه اختصاص‌داده‌شده مراجعه کنید.

میاناهای برنامه‌سازی کاربردی تخصیص حافظه

برنامه‌هایی که از RenderScript استفاده می‌کنند همچنان در VM Android اجرا می‌شوند. بااین‌حال، کد RenderScript واقعی به‌صورت بومی اجرا می‌شود و باید به حافظه اختصاص‌داده‌شده در ماشین مجازی Android دسترسی داشته باشد. برای انجام این کار، باید حافظه اختصاص‌داده‌شده در ماشین مجازی را به زمان اجرای RenderScript پیوست کنید. این فرایند که اتصال نامیده می‌شود، به زمان اجرای RenderScript اجازه می‌دهد تا به‌طور یکپارچه با حافظه‌ای که درخواست می‌کند اما نمی‌تواند به‌طور صریح اختصاص دهد، کار کند. نتیجه نهایی اساساً همانند این است که malloc را در C فراخوانی کرده باشید. مزیت دیگر این است که ماشین مجازی Android می‌تواند جمع‌آوری زباله را انجام دهد و همچنین حافظه را با لایه زمان اجرای RenderScript هم‌رسانی کند. ترابست فقط برای حافظه تخصیص‌یافته پویا لازم است. حافظه اختصاص‌یافته به‌صورت ایستا به‌طور خودکار برای کد RenderScript شما در زمان ترجمه ایجاد می‌شود. برای اطلاعات بیشتر درباره نحوه تخصیص حافظه، به شکل ۱ مراجعه کنید.

برای پشتیبانی از این سیستم تخصیص حافظه، مجموعه‌ای از میاناهای برنامه‌سازی کاربردی وجود دارد که به Android VM اجازه می‌دهد حافظه اختصاص دهد و عملکردی مشابه فراخوانی malloc ارائه دهد. این کلاس‌ها اساساً نحوه تخصیص حافظه را توصیف می‌کنند و همچنین تخصیص را انجام می‌دهند. برای درک بهتر نحوه عملکرد این کلاس‌ها، مفید است که آن‌ها را در رابطه با یک فراخوانی ساده malloc درنظر بگیرید که می‌تواند به این شکل باشد:

array = (int *)malloc(sizeof(int)*10);

فراخوانی malloc را می‌توان به دو بخش تقسیم کرد: اندازه حافظه اختصاص‌داده‌شده (sizeof(int))، به‌همراه تعداد واحدهایی از آن حافظه که باید اختصاص داده شود (۱۰). چارچوب Android کلاس‌هایی را برای این دو بخش و همچنین کلاسی برای نمایش خود malloc ارائه می‌دهد.

کلاس Element نشان‌دهنده بخش (sizeof(int)) فراخوانی malloc است و یک سلول از تخصیص حافظه را کپسوله می‌کند، مانند یک مقدار شناور تکی یا یک ساختار. کلاس Type، Element و مقدار عناصر برای اختصاص دادن (۱۰ در مثال ما) را کپسوله‌سازی می‌کند. می‌توانید Type را به‌عنوان آرایه‌ای از Element درنظر بگیرید. کلاس Allocation تخصیص حافظه واقعی را براساس Type داده‌شده انجام می‌دهد و حافظه تخصیص‌یافته واقعی را نشان می‌دهد.

در بیشتر شرایط، نیازی نیست این APIهای تخصیص حافظه را مستقیماً فراخوانی کنید. کلاس‌های لایه بازتابی کدی را برای استفاده خودکار از این میاناهای برنامه‌سازی کاربردی تولید می‌کنند و تنها کاری که برای اختصاص دادن حافظه باید انجام دهید این است که سازنده‌ای را که در یکی از کلاس‌های لایه بازتابی اعلام شده است فراخوانی کنید و سپس حافظه حاصل Allocation را به RenderScript متصل کنید. در برخی شرایط، ممکن است بخواهید مستقیماً از این کلاس‌ها برای اختصاص دادن حافظه به خودتان استفاده کنید، مانند بارگیری یک بیت‌مپ از یک منبع یا زمانی که می‌خواهید حافظه را برای اشاره‌گرها به انواع اولیه اختصاص دهید. می‌توانید نحوه انجام این کار را در بخش اختصاص دادن و مقید کردن حافظه به RenderScript ببینید. جدول زیر سه کلاس مدیریت حافظه را با جزئیات بیشتر شرح می‌دهد:

نوع شیء Android شرح
Element

یک عنصر یک سلول از تخصیص حافظه را توصیف می‌کند و می‌تواند دو شکل داشته باشد: پایه یا پیچیده.

یک عنصر پایه حاوی یک مؤلفه داده از هر نوع داده معتبر RenderScript است. نمونه‌هایی از انواع داده‌های عنصر پایه شامل یک مقدار float تکی، یک بردار float4، یا یک رنگ RGB-565 تکی است.

عناصر پیچیده حاوی فهرستی از عناصر پایه هستند و از structهایی که در کد RenderScript خود اعلام می‌کنید ایجاد می‌شوند. برای مثال، یک تخصیص می‌تواند شامل چندین struct باشد که به‌ترتیب در حافظه چیده شده‌اند. هر ساختار به‌عنوان عنصر خودش درنظر گرفته می‌شود، نه هر نوع داده در آن ساختار.

Type

نوع، الگوی تخصیص حافظه است و از یک عنصر و یک یا چند بُعد تشکیل شده است. این کلاس چیدمان حافظه را توصیف می‌کند (اساساً آرایه‌ای از Element) اما حافظه را برای داده‌هایی که توصیف می‌کند اختصاص نمی‌دهد.

یک نوع از پنج بعد تشکیل شده است: X،‏ Y،‏ Z،‏ LOD (سطح جزئیات)، و Faces (از نقشه مکعبی). می‌توانید ابعاد X،‏ Y،‏ Z را روی هر مقدار عدد صحیح مثبت در محدوده حافظه دردسترس تنظیم کنید. تخصیص تک‌بعدی دارای بعد X بزرگ‌تر از صفر است، درحالی‌که ابعاد Y و Z صفر هستند تا نشان دهند وجود ندارند. برای مثال، تخصیص x=10, y=1 دو بعدی درنظر گرفته می‌شود و x=10, y=0 یک بعدی درنظر گرفته می‌شود. بُعدهای LOD و Faces بولی هستند تا نشان دهند که وجود دارند یا نه.

Allocation

تخصیص، حافظه را برای برنامه‌ها براساس شرح حافظه‌ای که با Type نشان داده می‌شود فراهم می‌کند. حافظه اختصاص‌یافته می‌تواند به‌طور هم‌زمان در فضاهای حافظه زیادی وجود داشته باشد. اگر حافظه در یک فضا اصلاح شود، باید به‌طور صریح حافظه را همگام‌سازی کنید تا در همه فضاهای دیگری که وجود دارد به‌روز شود.

داده‌های تخصیص به یکی از دو روش اصلی بارگذاری می‌شوند: نوع بررسی‌شده و نوع بررسی‌نشده. برای آرایه‌های ساده، توابع copyFrom() وجود دارد که آرایه‌ای را از سیستم Android می‌گیرد و آن را در حافظه لایه بومی کپی می‌کند. انواع بررسی‌نشده به سیستم Android اجازه می‌دهند آرایه‌های ساختارها را کپی کند، زیرا از ساختارها پشتیبانی نمی‌کند. برای مثال، اگر تخصیصی وجود داشته باشد که آرایه‌ای از n عدد اعشاری باشد، داده‌های موجود در آرایه float[n] یا آرایه byte[n*4] را می‌توان کپی کرد.

کار کردن با «حافظه»

متغیرهای سراسری غیرایستا که در RenderScript خود اعلام می‌کنید، در زمان ترجمه به حافظه اختصاص داده می‌شوند. می‌توانید مستقیماً با این متغیرها در کد RenderScript خود کار کنید بدون اینکه لازم باشد در سطح چارچوب Android برای آن‌ها حافظه اختصاص دهید. لایه چارچوب Android نیز با روش‌های دستیاب ارائه‌شده که در کلاس‌های لایه بازتابی تولید می‌شوند، به این متغیرها دسترسی دارد. اگر این متغیرها در لایه زمان اجرای RenderScript مقداردهی اولیه شوند، از آن مقادیر برای مقداردهی اولیه مقادیر متناظر در لایه چارچوب Android استفاده می‌شود. اگر متغیرهای سراسری به‌عنوان const علامت‌گذاری شده باشند، روش set تولید نمی‌شود. برای جزئیات بیشتر، اینجا را ببینید.

توجه: اگر از ساختارهای RenderScript خاصی استفاده می‌کنید که حاوی اشاره‌گر هستند، مانند rs_program_fragment و rs_allocation، ابتدا باید شیئی از کلاس چارچوب Android مربوطه را دریافت کنید و سپس روش set را برای آن ساختار فراخوانی کنید تا حافظه را به زمان اجرای RenderScript متصل کنید. نمی‌توانید این ساختارها را مستقیماً در لایه زمان اجرای RenderScript دستکاری کنید. این محدودیت برای ساختارهای تعریف‌شده توسط کاربر که حاوی اشاره‌گر هستند اعمال نمی‌شود، زیرا در وهله اول نمی‌توان آن‌ها را به کلاس لایه بازتابی صادر کرد. اگر سعی کنید یک ساختار سراسری غیرایستا را که حاوی اشاره‌گر است اعلام کنید، خطای کامپایلر ایجاد می‌شود.

RenderScript همچنین از اشاره‌گرها پشتیبانی می‌کند، اما باید صریحاً حافظه را در کد چارچوب Android خود اختصاص دهید. وقتی اشاره‌گر سراسری را در فایل .rs خود اعلام می‌کنید، حافظه را ازطریق کلاس لایه منعکس‌شده مناسب اختصاص می‌دهید و آن حافظه را به لایه RenderScript بومی متصل می‌کنید. می‌توانید با این حافظه از لایه چارچوب Android و همچنین لایه RenderScript تعامل داشته باشید، که به شما انعطاف‌پذیری می‌دهد تا متغیرها را در مناسب‌ترین لایه تغییر دهید.

اختصاص دادن و مقید کردن حافظه پویا به RenderScript

برای اختصاص دادن حافظه پویا، باید سازنده کلاس Script.FieldBase را فراخوانی کنید که رایج‌ترین روش است. یک جایگزین این است که Allocation را به‌صورت دستی ایجاد کنید، که برای مواردی مانند اشاره‌گرهای نوع اولیه لازم است. برای سادگی، هرزمان که سازنده کلاس Script.FieldBase دردسترس بود باید از آن استفاده کنید. پس‌از دریافت تخصیص حافظه، روش bind منعکس‌شده اشاره‌گر را فراخوانی کنید تا حافظه تخصیص‌یافته را به زمان اجرای RenderScript مقید کنید.

مثال زیر حافظه را هم برای اشاره‌گر نوع اولیه، intPointer، و هم برای اشاره‌گر به ساختار، touchPoints، اختصاص می‌دهد. همچنین حافظه را به RenderScript متصل می‌کند:

کاتلین

private lateinit var myRenderScript: RenderScript
private lateinit var script: ScriptC_example
private lateinit var resources: Resources

public fun init(rs: RenderScript, res: Resources) {
    myRenderScript = rs
    resources = res

    // allocate memory for the struct pointer, calling the constructor
    val touchPoints = ScriptField_Point(myRenderScript, 2)

    // Create an element manually and allocate memory for the int pointer
    val intPointer: Allocation = Allocation.createSized(myRenderScript, Element.I32(myRenderScript), 2)

    // create an instance of the RenderScript, pointing it to the bytecode resource
    script = ScriptC_point(myRenderScript/*, resources, R.raw.example*/)

    // bind the struct and int pointers to the RenderScript
    script.bind_touchPoints(touchPoints)
    script.bind_intPointer(intPointer)

   ...
}

جاوا

private RenderScript myRenderScript;
private ScriptC_example script;
private Resources resources;

public void init(RenderScript rs, Resources res) {
    myRenderScript = rs;
    resources = res;

    // allocate memory for the struct pointer, calling the constructor
    ScriptField_Point touchPoints = new ScriptField_Point(myRenderScript, 2);

    // Create an element manually and allocate memory for the int pointer
    intPointer = Allocation.createSized(myRenderScript, Element.I32(myRenderScript), 2);

    // create an instance of the RenderScript, pointing it to the bytecode resource
    script = new ScriptC_example(myRenderScript, resources, R.raw.example);

    // bind the struct and int pointers to the RenderScript
    script.bind_touchPoints(touchPoints);
    script.bind_intPointer(intPointer);

   ...
}

خواندن و نوشتن در حافظه

می‌توانید در حافظه تخصیص‌یافته به‌صورت ایستا و پویا، هم در زمان اجرای RenderScript و هم در لایه چارچوب Android، بخوانید و بنویسید.

حافظه اختصاص‌داده‌شده به‌صورت ایستا با محدودیت ارتباط یک‌طرفه در سطح زمان اجرای RenderScript همراه است. وقتی کد RenderScript مقدار متغیری را تغییر می‌دهد، برای اهداف کارایی، به لایه چارچوب Android برگردانده نمی‌شود. آخرین مقداری که از چارچوب Android تنظیم شده است همیشه درطول تماس با روش get برگردانده می‌شود. بااین‌حال، وقتی کد چارچوب Android متغیری را اصلاح می‌کند، آن تغییر می‌تواند به‌طور خودکار به زمان اجرای RenderScript منتقل شود یا در زمان دیگری همگام‌سازی شود. اگر لازم است داده‌ها را از زمان اجرای RenderScript به لایه چارچوب Android ارسال کنید، می‌توانید از تابع rsSendToClient() برای غلبه بر این محدودیت استفاده کنید.

هنگام کار با حافظه تخصیص‌یافته پویا، هرگونه تغییر در لایه زمان اجرای RenderScript به لایه چارچوب Android بازگردانده می‌شود، اگر تخصیص حافظه را بااستفاده از اشاره‌گر مرتبط با آن تغییر داده باشید. اصلاح یک شیء در لایه چارچوب Android بلافاصله آن تغییر را به لایه زمان اجرای RenderScript منتقل می‌کند.

خواندن و نوشتن در متغیرهای سراسری

خواندن و نوشتن در متغیرهای سراسری فرایندی ساده است. می‌توانید از روش‌های دستیاب در سطح چارچوب Android استفاده کنید یا آن‌ها را مستقیماً در کد RenderScript تنظیم کنید. به‌خاطر داشته باشید که هرگونه تغییری که در کد RenderScript خود ایجاد می‌کنید، به لایه چارچوب Android منتشر نمی‌شود (برای جزئیات بیشتر، اینجا را ببینید).

برای مثال، با فرض اینکه ساختار زیر در فایلی به نام rsfile.rs اعلام شده باشد:

typedef struct Point {
    int x;
    int y;
} Point_t;

Point_t point;

می‌توانید مقادیر را مستقیماً در rsfile.rs به این ساختار اختصاص دهید. این مقادیر به سطح چارچوب Android برگردانده نمی‌شوند:

point.x = 1;
point.y = 1;

می‌توانید مقادیر را به این صورت به ساختار در لایه چارچوب Android اختصاص دهید. این مقادیر به‌صورت ناهمگام به سطح زمان اجرای RenderScript برگردانده می‌شوند:

کاتلین

val script: ScriptC_rsfile = ...

...

script._point = ScriptField_Point.Item().apply {
    x = 1
    y = 1
}

جاوا

ScriptC_rsfile script;

...

Item i = new ScriptField_Point.Item();
i.x = 1;
i.y = 1;
script.set_point(i);

می‌توانید مقادیر را در کد RenderScript خود به این صورت بخوانید:

rsDebug("Printing out a Point", point.x, point.y);

می‌توانید مقادیر را در لایه چارچوب Android با کد زیر بخوانید. به‌خاطر داشته باشید که این کد فقط درصورتی مقدار برمی‌گرداند که مقداری در سطح چارچوب Android تنظیم شده باشد. اگر مقدار را فقط در سطح زمان اجرای RenderScript تنظیم کنید، استثنای اشاره‌گر تهی دریافت خواهید کرد:

کاتلین

Log.i("TAGNAME", "Printing out a Point: ${mScript._point.x} ${mScript._point.y}")
println("${point.x} ${point.y}")

جاوا

Log.i("TAGNAME", "Printing out a Point: " + script.get_point().x + " " + script.get_point().y);
System.out.println(point.get_x() + " " + point.get_y());

خواندن و نوشتن اشاره‌گرهای سراسری

با فرض اینکه حافظه در سطح چارچوب Android اختصاص داده شده و به زمان اجرای RenderScript محدود شده است، می‌توانید بااستفاده از روش‌های get و set برای آن اشاره‌گر، حافظه را از سطح چارچوب Android بخوانید و بنویسید. در لایه زمان اجرای RenderScript، می‌توانید با اشاره‌گرها به‌طور معمول در حافظه بخوانید و بنویسید و تغییرات برخلاف حافظه اختصاص‌داده‌شده به‌صورت ایستا، به لایه چارچوب Android برمی‌گردد.

برای مثال، با توجه به اشاره‌گر زیر به struct در فایلی با نام rsfile.rs:

typedef struct Point {
    int x;
    int y;
} Point_t;

Point_t *point;

با فرض اینکه قبلاً حافظه را در لایه چارچوب Android اختصاص داده‌اید، می‌توانید به مقادیر در struct به‌صورت عادی دسترسی داشته باشید. هر تغییری که ازطریق متغیر اشاره‌گر در ساختار ایجاد کنید به‌طور خودکار برای لایه چارچوب Android دردسترس است:

کاتلین

point[index].apply {
    x = 1
    y = 1
}

جاوا

point[index].x = 1;
point[index].y = 1;

همچنین می‌توانید مقادیر را در اشاره‌گر در لایه چارچوب Android بخوانید و بنویسید:

کاتلین

val i = ScriptField_Point.Item().apply {
    x = 100
    y = 100
}
val p = ScriptField_Point(rs, 1).apply {
    set(i, 0, true)
}
script.bind_point(p)

p.get_x(0)            //read x and y from index 0
p.get_y(0)

جاوا

ScriptField_Point p = new ScriptField_Point(rs, 1);
Item i = new ScriptField_Point.Item();
i.x=100;
i.y = 100;
p.set(i, 0, true);
script.bind_point(p);

p.get_x(0);            //read x and y from index 0
p.get_y(0);

وقتی حافظه ازقبل مقید شده باشد، لازم نیست هربار که تغییری در مقداری ایجاد می‌کنید، حافظه را دوباره به زمان اجرای RenderScript مقید کنید.