برنامههای تطبیقی از نمایشگرهایی با هر اندازهای پشتیبانی میکنند: کل صفحه نمایش دستگاه، پنجرههای قابل تغییر اندازه در حالت چند پنجرهای، جهتگیری عمودی و افقی، نمایشگرهای تاشده و باز دستگاههای تاشو.
فهرست کوتاهی از تنظیمات پیکربندی و APIها شما را قادر میسازد تا برنامههای تطبیقی بسازید. اما برخی از تنظیمات و APIهای قدیمی با برنامههای تطبیقی سازگار نیستند و باید از آنها اجتناب کرد.
قابلیت تغییر اندازه
برنامههای تطبیقی از قابلیت تغییر اندازه برنامه و حالت چند پنجرهای پشتیبانی میکنند.
ویژگی resizeableActivity در عناصر manifest مربوط به <activity> و <application> ، حالت چند پنجرهای را در اندروید ۱۱ (سطح API 30) و پایینتر فعال یا غیرفعال میکند. در اندروید ۱۲ (سطح API 31) و بالاتر، صفحات نمایش بزرگ صرف نظر از این ویژگی، از حالت چند پنجرهای پشتیبانی میکنند. برای اطلاعات بیشتر، به بخش «پشتیبانی از حالت چند پنجرهای» مراجعه کنید.
برای افزایش بهرهوری و رضایت کاربر، برنامه خود را برای مشارکت در سناریوهای چند پنجرهای و چندوظیفگی فعال کنید.
اگر برنامه شما سطوح API پایینتر از ۲۴ را هدف قرار میدهد، resizeableActivity="true" را تنظیم کنید؛ در غیر این صورت، آن را فراموش کنید - این مقدار به طور پیشفرض در اندروید ۷.۰ (سطح API ۲۴) و بالاتر true است.
برای هیچ سطحی از API، resizeableActivity="false" را تنظیم نکنید. برنامه خود را از موارد استفادهای که شامل حالت چند پنجرهای میشوند، مستثنی نکنید.
جهت گیری
برنامههای تطبیقی صرف نظر از اندازه صفحه نمایش یا حالت پنجره، از جهت گیری عمودی و افقی پشتیبانی میکنند.
تنظیمات مانیفست screenOrientation جهتگیری فعالیت را محدود میکند.
تنظیمات screenOrientation را از مانیفست برنامه خود حذف کنید.
قفل کردن جهت برنامهها مانع از تغییر اندازه پنجره نمیشود. برنامهها هنگام ورود به حالت چند پنجرهای، هنگام تا شدن یا باز شدن دستگاه یا هنگام تغییر اندازه یک پنجره از نوع دسکتاپ، تغییر اندازه میدهند. برنامه شما باید صرف نظر از تنظیم ویژگی screenOrientation ، از تغییرات در اندازه پنجره پشتیبانی کند.
جهت فعالیت را محدود نکنید. برنامههایی که جهت را قفل میکنند، در دستگاههای صفحه نمایش بزرگ و اندازههای پنجره ناسازگار، با حروف بزرگ نمایش داده میشوند.
برنامههای Letterboxed در تبلتها، دستگاههای تاشو و دستگاههای ChromeOS در Google Play با کاهش قابلیت کشف مواجه هستند.
نسبت ابعاد
همانطور که اندازه صفحه نمایش و پنجره متفاوت است، نسبت ابعاد آنها نیز متفاوت است - از بلند و باریک گرفته تا مربعی و کوتاه و پهن.
تنظیمات مانیفست minAspectRatio و maxAspectRatio ، نسبت ابعاد برنامه شما را به مقادیر ثابت (hard-coded) محدود میکنند.
برنامه خود را متناسب با نمایشگر، صرف نظر از ابعاد نسبی، تنظیم کنید.
تنظیمات minAspectRatio و maxAspectRatio را از مانیفست برنامه خود حذف کنید. یا مطمئن شوید که برنامه شما قابلیت تغییر اندازه دارد و نسبت ابعاد به خودی خود تنظیم میشود (به بخش تغییر اندازه مراجعه کنید).
سعی نکنید ابعاد نسبی برنامه خود را کنترل کنید. اگر برنامه شما روی صفحه یا پنجرهای اجرا میشود که نسبت ابعاد آن با نسبت ابعاد برنامه سازگار نیست، برنامه شما در حالت Letterbox قرار میگیرد.
در اندروید ۱۴ (سطح API ۳۴) و بالاتر، کاربران میتوانند نسبت ابعاد برنامه را تغییر دهند تا برنامههای دارای کادر حروف بزرگ، فضای نمایش موجود را پر کنند. به حالت سازگاری دستگاه مراجعه کنید.
اندازه پنجره
بهینهسازی طرحبندیها برای اندازههای مختلف نمایشگر، فرضیه اصلی طراحی تطبیقی است. برنامههای تطبیقی بر اندازه پنجره برنامه تمرکز میکنند نه اندازه صفحه نمایش دستگاه. وقتی برنامه تمام صفحه است، پنجره برنامه، صفحه دستگاه است.
کلاسهای اندازه پنجره، روشی سیستماتیک برای تعیین و دستهبندی اندازه پنجره برنامه ارائه میدهند. با تغییر طرحبندیها، برنامه خود را با تغییر کلاس اندازه پنجره برنامه خود تطبیق دهید.
اندازه پنجره برنامه خود را بر اساس کلاسهای اندازه پنجره ارزیابی کنید.
برای تعیین کلاس اندازه پنجره، از تابع سطح بالای currentWindowAdaptiveInfoV2() از کتابخانه Compose Material 3 Adaptive استفاده کنید (که جایگزین تابع منسوخ currentWindowAdaptiveInfo() شده است). برای اطلاعات بیشتر، به ساخت برنامههای تطبیقی مراجعه کنید.
از کاربرد تعاریف کلاس اندازه پنجره و APIهای داخلی غافل نشوید. از APIهای منسوخشده برای محاسبه اندازه پنجره استفاده نکنید.
API های منسوخ شده
رابطهای برنامهنویسی کاربردی (API) پلتفرمهای قدیمیتر، پنجرهی برنامه را به درستی اندازهگیری نمیکنند؛ برخی صفحهی دستگاه را اندازهگیری میکنند، برخی دیگر دکور سیستم را در نظر نمیگیرند.
برای دریافت اندازه پنجره برنامه WindowManager#getCurrentWindowMetrics() و WindowMetrics#getBounds() استفاده کنید. برای دریافت تراکم نمایش WindowMetrics#getDensity() استفاده کنید.
از API های Display منسوخ شده زیر برای تعیین اندازه پنجره استفاده نکنید:
-
getSize(): در اندروید ۱۱ (سطح API 30) منسوخ شده است. -
getMetrics(): در اندروید ۱۱ (سطح API 30) منسوخ شده است. -
getRealSize(): در اندروید ۱۲ (سطح API ۳۱) منسوخ شده است. -
getRealMetrics(): در اندروید ۱۲ (سطح API ۳۱) منسوخ شده است.
نوشتن
Jetpack Compose برای توسعه رابط کاربری تطبیقی طراحی شده است. بدون XML، بدون فایلهای طرحبندی، بدون توصیفکنندههای منبع. فقط composableهای بدون حالت مبتنی بر کاتلین مانند Column ، Row و Box که رابط کاربری شما را توصیف میکنند، و modifierهایی مانند offset ، padding و size که به عناصر رابط کاربری رفتار اضافه میکنند.
با Compose بسازید. از آخرین ویژگیها و نسخههای منتشر شده مطلع بمانید.
به فناوریهای قدیمی تکیه نکنید. اجازه ندهید اپلیکیشن شما منسوخ شود.
کتابخانه تطبیقی Compose Material 3
کتابخانه Compose Material 3 Adaptive کامپوننتها و APIهایی را ارائه میدهد که توسعه برنامههای تطبیقی را تسهیل میکند.
برای تطبیقپذیر کردن برنامهتان از APIهای زیر استفاده کنید:
-
NavigationSuiteScaffold: بسته به کلاس اندازه پنجره برنامه، بین نوار ناوبری و ریل ناوبری جابجا میشود. -
ListDetailPaneScaffold: طرحبندی استاندارد list-detail را پیادهسازی میکند. طرحبندی را با اندازه پنجره برنامه تطبیق میدهد. -
SupportingPaneScaffold: طرحبندی استاندارد صفحه پشتیبانی را پیادهسازی میکند.
چرخ را دوباره اختراع نکنید. از مزایای بهرهوری توسعهدهندگان که توسط تمام کتابخانههای Jetpack Compose ارائه میشود، غافل نشوید.
طرحبندیها
کاربران انتظار دارند برنامهها با محتوای تکمیلی یا کنترلهای پیشرفته، بیشترین بهره را از فضای نمایش موجود ببرند.
برنامههای تطبیقی، طرحبندیها را بر اساس تغییرات صفحه نمایش، به ویژه تغییرات در اندازه پنجره برنامه یا تغییرات در وضعیت دستگاه، بهینه میکنند.
اجزای رابط کاربری را با تغییر اندازه پنجره تغییر دهید تا از فضای نمایش موجود نهایت استفاده را ببرید. برای مثال، نوار ناوبری پایین که در اندازههای کوچک پنجره استفاده میشود را با یک ریل ناوبری عمودی در پنجرههای متوسط و بزرگ عوض کنید. کادرهای محاورهای را طوری تغییر دهید که در همه نمایشگرها قابل دسترسی باشند.
محتوا را در پنلها سازماندهی کنید تا طرحبندیهای چند پنلی مانند list-detail و پنل پشتیبانی برای نمایش پویای محتوا فعال شوند.
اگر از کادرهای محتوا استفاده نمیکنید، عناصر رابط کاربری را فقط برای پر کردن فضای نمایش موجود، نکشید. خواندن خطوط طولانی متن دشوار است. دکمههای کشیده شده طراحی ضعیفی دارند. اگر Modifier.fillMaxWidth استفاده میکنید، فرض نکنید که این رفتار برای همه اندازههای نمایش مناسب است.
دستگاههای ورودی
کاربران فقط از صفحات لمسی برای تعامل با برنامهها استفاده نمیکنند.
برنامههای تطبیقی از صفحهکلیدهای خارجی، ماوسها و قلمها پشتیبانی میکنند تا تجربه کاربری بهبود یافتهای را ارائه دهند و به کاربران کمک کنند تا در انواع مختلف فرم فاکتورها، بهرهوری بیشتری داشته باشند.
از قابلیتهای داخلی چارچوب اندروید برای پیمایش تبها با صفحهکلید و کلیک، انتخاب و پیمایش با ماوس یا ترکپد بهره ببرید. میانبرهای صفحهکلید برنامه خود را در Keyboard Shortcuts Helper منتشر کنید.
از کتابخانه Jetpack Material 3 استفاده کنید تا کاربران بتوانند با استفاده از قلم، در هر کامپوننت TextField بنویسند.
روشهای ورودی جایگزین را غیرممکن نکنید. مشکلات دسترسی ایجاد نکنید.
خلاصه
- برنامه خود را با Compose و کتابخانه Material 3 Adaptive بسازید
- طرحبندیها را بر اساس کلاسهای اندازه پنجره تنظیم کنید
- ایجاد طرحبندیهای چندصفحهای
- برنامه خود را قابل تغییر اندازه کنید
- هرگز جهت فعالیت را قفل نکنید
- نسبت ابعاد را محدود نکنید
- پشتیبانی از ورودی غیر از لمس
- از API های منسوخ شده اجتناب کنید
✓ کاری را که کاربرانتان انتظار دارند انجام دهید : برنامه خود را برای تنوع دستگاههایی که مردم هر روز به آنها متکی هستند، بهینه کنید.
✗ منتظر نمانید . همین امروز شروع کنید!