پشتیبانی از اندازه‌های مختلف نمایشگر

پشتیبانی از اندازه‌های مختلف نمایشگر امکان دسترسی به برنامه شما را برای بیشترین تنوع دستگاه‌ها و بیشترین تعداد کاربران فراهم می‌کند.

برای پشتیبانی از بیشترین تعداد ممکن اندازه‌های نمایشگر (چه صفحه‌نمایش‌های مختلف دستگاه‌ها باشد یا پنجره‌های مختلف برنامه در حالت چندپنجره‌ای)، چیدمان‌های برنامه‌تان را به‌گونه‌ای طراحی کنید که واکنش‌گرا و تطبیق‌پذیر باشند. چیدمان‌های واکنش‌گرا/تطبیقی تجربه کاربری بهینه‌شده‌ای را بدون توجه به اندازه نمایشگر ارائه می‌دهند و به برنامه شما امکان می‌دهند با تلفن‌ها، رایانه‌های لوحی، دستگاه‌های تاشو، دستگاه‌های ChromeOS، جهت‌های عمودی و افقی، و پیکربندی‌های نمایشگر با قابلیت تغییر اندازه مانند حالت تقسیم صفحه و پنجره‌بندی رایانه‌ای سازگار شود.

چیدمان‌های واکنش‌گرا/تطبیقی براساس فضای نمایش دردسترس تغییر می‌کنند. تغییرات از تنظیمات کوچک چیدمان که فضا را پر می‌کند (طراحی واکنش‌گرا) تا جایگزینی کامل یک چیدمان با چیدمان دیگر متغیر است تا برنامه‌تان بتواند به بهترین شکل با اندازه‌های مختلف نمایشگر سازگار شود (طراحی تطبیقی).

Jetpack Compose به‌عنوان یک جعبه‌ابزار میانای کاربر اعلانی، برای طراحی و پیاده‌سازی چیدمان‌هایی که به‌طور پویا تغییر می‌کنند تا محتوا را به‌طور متفاوت در اندازه‌های مختلف نمایش ارائه دهند، ایده‌آل است.

تغییرات بزرگ چیدمان را برای ترکیب‌پذیرهای سطح محتوا صریح کنید

ترکیب‌پذیرهای سطح برنامه و سطح محتوا کل فضای نمایش دردسترس برنامه‌تان را اشغال می‌کنند. برای این نوع ترکیب‌پذیرها، شاید بهتر باشد چیدمان کلی برنامه‌تان را در نمایشگرهای بزرگ تغییر دهید.

از مقادیر سخت‌افزار فیزیکی برای تصمیم‌گیری درباره چیدمان استفاده نکنید. ممکن است وسوسه شوید که براساس یک مقدار ملموس ثابت تصمیم‌گیری کنید (آیا دستگاه رایانه لوحی است؟ آیا صفحه‌نمایش فیزیکی نسبت ابعادی خاصی دارد؟)، اما پاسخ به این سؤالات ممکن است برای تعیین فضای دردسترس برای میانای کاربری شما مفید نباشد.

شکل ۱. ضریب‌های شکل تلفن، تاشو، رایانه لوحی، و رایانه کیفی

در رایانه‌های لوحی، ممکن است برنامه در حالت چندپنجره‌ای اجرا شود، یعنی برنامه ممکن است صفحه را با برنامه دیگری تقسیم کند. در حالت پنجره‌بندی رایانه‌ای یا در ChromeOS، ممکن است برنامه در پنجره‌ای با قابلیت تغییر اندازه باشد. حتی ممکن است بیش‌از یک صفحه‌نمایش فیزیکی وجود داشته باشد، مثل دستگاه تاشو. در همه این موارد، اندازه فیزیکی صفحه‌نمایش برای تصمیم‌گیری درباره نحوه نمایش محتوا اهمیتی ندارد.

درعوض، براساس بخش واقعی صفحه‌نمایش که به برنامه‌تان اختصاص داده شده است تصمیم‌گیری کنید. این بخش توسط سنجه‌های پنجره فعلی که کتابخانه WindowManager در Jetpack ارائه می‌دهد توصیف می‌شود. برای دیدن نمونه‌ای از نحوه استفاده از WindowManager در برنامه Compose، نمونه JetNews را ببینید.

تطبیق‌پذیر کردن چیدمان‌ها با فضای نمایش دردسترس همچنین میزان رسیدگی خاص موردنیاز برای پشتیبانی از پلاتفرم‌هایی مثل ChromeOS و فرم فاکتورهایی مثل رایانه لوحی و دستگاه تاشو را کاهش می‌دهد.

وقتی سنجه‌های فضای دردسترس برای برنامه‌تان را تعیین کردید، اندازه خام را به کلاس اندازه پنجره تبدیل کنید، همان‌طور که در استفاده از کلاس‌های اندازه پنجره توضیح داده شده است. کلاس‌های اندازه پنجره نقاط توقفی هستند که برای ایجاد تعادل بین سادگی منطق برنامه و انعطاف‌پذیری برای بهینه‌سازی برنامه برای اکثر اندازه‌های نمایشگر طراحی شده‌اند.

کلاس‌های اندازه پنجره به کل پنجره برنامه شما اشاره دارد، بنابراین از این کلاس‌ها برای تصمیم‌گیری درباره چیدمان که بر کل چیدمان برنامه شما تأثیر می‌گذارد استفاده کنید. می‌توانید کلاس‌های اندازه پنجره را به‌عنوان وضعیت به پایین منتقل کنید، یا می‌توانید منطق اضافی را برای ایجاد وضعیت مشتق‌شده برای انتقال به ترکیب‌پذیرهای تودرتو انجام دهید.

@Composable
fun MyApp(
    windowSizeClass: WindowSizeClass = currentWindowAdaptiveInfo(supportLargeAndXLargeWidth = true).windowSizeClass
) {
    // Decide whether to show the top app bar based on window size class.
    val showTopAppBar = windowSizeClass.isHeightAtLeastBreakpoint(WindowSizeClass.HEIGHT_DP_MEDIUM_LOWER_BOUND)

    // MyScreen logic is based on the showTopAppBar boolean flag.
    MyScreen(
        showTopAppBar = showTopAppBar,
        /* ... */
    )
}

رویکرد لایه‌ای منطق اندازه نمایشگر را به یک مکان محدود می‌کند، به‌جای اینکه آن را در سراسر برنامه شما در مکان‌های متعددی که باید همگام‌سازی شوند پراکنده کند. یک مکان واحد، حالت را تولید می‌کند که می‌تواند به‌طور صریح به سایر composableها منتقل شود، درست مانند هر حالت برنامه دیگری. انتقال صریح وضعیت، ترکیب‌پذیرهای تکی را ساده می‌کند زیرا ترکیب‌پذیرها کلاس اندازه پنجره یا پیکربندی مشخص‌شده را به‌همراه داده‌های دیگر دریافت می‌کنند.

ترکیب‌پذیرهای تودرتوی انعطاف‌پذیر قابل‌استفاده مجدد هستند

وقتی بتوان ترکیب‌پذیرها را در مکان‌های مختلفی قرار داد، استفاده مجدد از آن‌ها آسان‌تر می‌شود. اگر یک composable باید در مکان خاصی با اندازه خاصی قرار گیرد، احتمالاً composable در زمینه‌های دیگر قابل‌استفاده مجدد نیست. این همچنین به این معنی است که عناصر قابل‌ساخت تکی و قابل‌استفاده مجدد باید از وابستگی ضمنی به اطلاعات اندازه نمایشگر سراسری اجتناب کنند.

یک composable تودرتو را تصور کنید که چیدمان فهرست-جزئیات را پیاده‌سازی می‌کند، که ممکن است یک قاب تکی یا دو قاب را در کنار هم نشان دهد:

برنامه‌ای که دو قاب را در کنار یکدیگر نشان می‌دهد.
شکل ۲. برنامه‌ای که چیدمان تفصیلی-فهرستی معمولی را نشان می‌دهد—۱ ناحیه فهرست است؛ ۲، ناحیه جزئیات است.

تصمیم فهرست-جزئیات باید بخشی از چیدمان کلی برنامه باشد، بنابراین تصمیم از یک ترکیب‌پذیر سطح محتوا منتقل می‌شود:

@Composable
fun AdaptivePane(
    showOnePane: Boolean,
    /* ... */
) {
    if (showOnePane) {
        OnePane(/* ... */)
    } else {
        TwoPane(/* ... */)
    }
}

اگر بخواهید یک composable به‌طور مستقل چیدمان خود را براساس فضای نمایش موجود تغییر دهد، مثلاً کارتی که اگر فضا اجازه دهد جزئیات بیشتری را نشان دهد، چه؟ می‌خواهید منطقی را براساس اندازه نمایش دردسترس اجرا کنید، اما دقیقاً کدام اندازه؟

شکل ۳. کارت باریکی که فقط نماد و عنوان را نشان می‌دهد، و کارت پهن‌تری که نماد، عنوان، و شرح کوتاهی را نشان می‌دهد.

از تلاش برای استفاده از اندازه واقعی صفحه‌نمایش دستگاه خودداری کنید. این مقدار برای انواع مختلف صفحه‌نمایش دقیق نخواهد بود و همچنین اگر برنامه تمام‌صفحه نباشد، دقیق نخواهد بود.

چون composable از نوع composable سطح محتوا نیست، از سنجه‌های پنجره فعلی مستقیماً استفاده نکنید.

اگر مؤلفه با لایه‌گذاری (مثلاً با تورفتگی) قرار داده شود، یا اگر برنامه شامل مؤلفه‌هایی مانند ریل‌های پیمایش یا نوارهای برنامه باشد، مقدار فضای نمایش دردسترس برای مؤلفه قابل‌ترکیب ممکن است تفاوت قابل‌توجهی با کل فضای دردسترس برای برنامه داشته باشد.

از عرضی استفاده کنید که درواقع به composable داده شده است تا خودش را رندر کند. دو گزینه برای به‌دست آوردن این عرض دارید:

  • اگر می‌خواهید مکان یا نحوه نمایش محتوا را تغییر دهید، از مجموعه‌ای از اصلاح‌کننده‌ها یا چیدمان سفارشی استفاده کنید تا چیدمان واکنش‌گرا شود. این می‌تواند به سادگی داشتن یک فرزند باشد که تمام فضای موجود را پر کند، یا چیدمان فرزندان با چندین ستون اگر فضای کافی وجود داشته باشد.

  • اگر می‌خواهید آنچه را که نشان می‌دهید تغییر دهید، از BoxWithConstraints به‌عنوان جایگزینی قدرتمندتر استفاده کنید. BoxWithConstraints محدودیت‌های اندازه‌گیری را ارائه می‌دهد که می‌توانید از آن برای فراخوانی ترکیب‌پذیرهای مختلف براساس فضای نمایش دردسترس استفاده کنید. بااین‌حال، این کار هزینه‌هایی دارد، زیرا BoxWithConstraints ترکیب‌بندی را تا مرحله چیدمان به‌تعویق می‌اندازد، یعنی زمانی که این محدودیت‌ها مشخص می‌شوند، که باعث می‌شود کار بیشتری درطول چیدمان انجام شود.

@Composable
fun Card(/* ... */) {
    BoxWithConstraints {
        if (maxWidth < 400.dp) {
            Column {
                Image(/* ... */)
                Title(/* ... */)
            }
        } else {
            Row {
                Column {
                    Title(/* ... */)
                    Description(/* ... */)
                }
                Image(/* ... */)
            }
        }
    }
}

همه داده‌ها را برای اندازه‌های مختلف نمایش دردسترس قرار دهید

هنگام پیاده‌سازی یک ترکیب‌پذیر که از فضای نمایش اضافی بهره می‌برد، شما ممکن است وسوسه شود که کارآمد باشد و داده‌ها را به عنوان یک عارضه جانبی جریان بارگذاری کند اندازه نمایشگر

بااین‌حال، انجام این کار برخلاف اصل جریان داده یک‌سویه است که در آن داده‌ها را می‌توان بالا برد و به composable ارائه کرد تا به‌درستی ارائه شوند. باید داده‌های کافی به composable ارائه شود تا composable همیشه محتوای کافی برای هر اندازه نمایشگری داشته باشد، حتی اگر ممکن است همیشه از بخشی از محتوا استفاده نشود.

@Composable
fun Card(
    imageUrl: String,
    title: String,
    description: String
) {
    BoxWithConstraints {
        if (maxWidth < 400.dp) {
            Column {
                Image(imageUrl)
                Title(title)
            }
        } else {
            Row {
                Column {
                    Title(title)
                    Description(description)
                }
                Image(imageUrl)
            }
        }
    }
}

بااستفاده از مثال Card، توجه داشته باشید که description همیشه به Card منتقل می‌شود. بااینکه description فقط زمانی استفاده می‌شود که عرض اجازه نمایش آن را بدهد، Card همیشه به description نیاز دارد، صرف‌نظر از عرض دردسترس.

ارسال همیشگی محتوای کافی باعث می‌شود چیدمان‌های تطبیقی ساده‌تر شوند، زیرا کمتر وابسته به وضعیت می‌شوند و از ایجاد عوارض جانبی هنگام جابه‌جایی بین اندازه‌های نمایشگر (که ممکن است به‌دلیل تغییر اندازه پنجره، تغییر جهت، یا تا کردن و باز کردن دستگاه رخ دهد) جلوگیری می‌کند.

این اصل همچنین امکان حفظ وضعیت را در تغییرات چیدمان فراهم می‌کند. با بالا بردن اطلاعاتی که ممکن است در همه اندازه‌های نمایش استفاده نشود، می‌توانید وضعیت برنامه را با تغییر اندازه چیدمان حفظ کنید.

برای مثال، می‌توانید پرچم بولی showMore را بالا ببرید تا وقتی تغییر اندازه نمایشگر باعث می‌شود چیدمان بین پنهان کردن و نمایش محتوا جابه‌جا شود، وضعیت برنامه حفظ شود:

@Composable
fun Card(
    imageUrl: String,
    title: String,
    description: String
) {
    var showMore by remember { mutableStateOf(false) }

    BoxWithConstraints {
        if (maxWidth < 400.dp) {
            Column {
                Image(imageUrl)
                Title(title)
            }
        } else {
            Row {
                Column {
                    Title(title)
                    Description(
                        description = description,
                        showMore = showMore,
                        onShowMoreToggled = { newValue ->
                            showMore = newValue
                        }
                    )
                }
                Image(imageUrl)
            }
        }
    }
}

بیشتر بدانید

برای کسب اطلاعات بیشتر درباره چیدمان‌های تطبیقی در Compose، منابع زیر را ببینید:

برنامه‌های نمونه

  • CanonicalLayouts مخزنی از الگوهای طراحی اثبات‌شده است که تجربه کاربری بهینه‌ای را در نمایشگرهای بزرگ ارائه می‌دهد.
  • JetNews نشان می‌دهد که چگونه برنامه‌ای طراحی کنید که واسط کاربر خود را برای استفاده از فضای نمایش دردسترس تطبیق دهد.
  • Reply نمونه‌ای تطبیقی برای پشتیبانی از تلفن همراه، رایانه لوحی، و دستگاه تاشو است.
  • Now in Android برنامه‌ای است که از چیدمان‌های تطبیقی برای پشتیبانی از اندازه‌های مختلف نمایشگر استفاده می‌کند.

ویدیوها